Χιλιάδες άνθρωποι περιμένουν με ανυπομονησία την Κυριακή (9/11) για να ριχτούν στη μάχη του Μαραθωνίου. Μάχη πραγματική όσα και τα 42 χιλιόμετρα που καλούνται να διανύσουν από τον Τύμβο του Μαραθώνα έως το Παναθηναϊκό Στάδιο.
Για κάποιους είναι μια συνήθεια που ξεκίνησε από το απλό και ταπεινό περπάτημα κι έγινε λατρεία, από τη στιγμή που μπόρεσαν να βάλουν τον εαυτό τους σε διαδικασία να «καταπίνει» τέτοιες αποστάσεις. Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι με μια απλή εξάσκηση μέσα σε μερικούς μήνες ο συγκεκριμένος στόχος είναι εφικτός, αλλά μάλλον απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.
Να χτίσουμε τούβλο-τούβλο, όπως θα λέγαμε αν θέλαμε να φτιάξουμε ένα στέρεο σπίτι
Επειδή πολλοί από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, έχετε σίγουρα σκεφτεί πως θα ήταν να πάρετε μέρος σε έναν Μαραθώνιο, αλλά σας φαίνεται… βουνό και το αποφεύγετε, ρωτήσαμε τον πλέον αρμόδιο να μας εξηγήσει πως μπορεί ένας κοινός θνητός, ένας άνθρωπος της καθημερινότητας χωρίς έντονη αθλητική δραστηριότητα, να προετοιμαστεί για να μπει και να βγει από τη συγκεκριμένη -πολύ επίπονη, αλλά συνάμα διασκεδαστική- διαδικασία…
Η σωστή προετοιμασία και οι πρώτοι στόχοι
Το flash.gr επικοινώνησε, λοιπόν, με έναν από τους κορυφαίους προπονητές μεγάλων αποστάσεων, τον άνθρωπο που ανέδειξε πρωταθλητές όπως ο Μπάμπης Πιτσώλης και η Γιώτα Βλαχάκη. Πρόκειται για τον Γιώργο Ζώρζο, στον οποίο θέσαμε μια σειρά από πολύ απλές ερωτήσεις σχετικά με το πως μπορεί ένας άνθρωπος της καθημερινότητας και του… καναπέ να μπορέσει να πετύχει το μικρό θαύμα της συμμετοχής και του… τερματισμού σε έναν Μαραθώνιο.
«Όπως σε κάθε προσπάθεια, έτσι και σε αυτήν, η αρχή πρέπει να γίνει με αργά και σταθερά βήματα. Να χτίσουμε τούβλο-τούβλο, όπως θα λέγαμε αν θέλαμε να φτιάξουμε ένα στέρεο σπίτι», ήταν τα πρώτα λόγια του κ. Ζώρζου, ο οποίος συνέχισε λέγοντας: «Για έναν άνθρωπο που η έντονη προπόνηση δεν είναι μέρος της καθημερινότητάς του, το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να ξεκινήσει από μικρές αποστάσεις. Αρχικά περπάτημα που γίνεται όλο και πιο έντονο, στη συνέχεια τζόκινγκ, μέχρι να φτάσουμε στο τρέξιμο και στη διαδικασία να βελτιώσουμε την αντοχή και τους χρόνους μας. Πρώτος στόχος πρέπει να είναι τα 5 ή 10 χιλιόμετρα, επόμενος ο ημιμαραθώνιος».
Δεν έχει καμία σχέση η καταπόνηση για έναν άνθρωπο που κουβαλά πάνω του 100 κιλά, με κάποιον που κουβαλά 50 ή 60
Συνεχίζοντας, εξήγησε: «για να μπορέσει ένας άνθρωπος να φτάσει σε επίπεδο να τρέξει στον Μαραθώνιο και να ανταπεξέλθει στη δυσκολία του εγχειρήματος, θα χρειαστεί περίπου δύο χρόνια προετοιμασίας. Υπάρχουν, βέβαια, και οι πιο βιαστικοί που νομίζουν ότι αυτό μπορεί να γίνει μέσα σε κάποιους μήνες. Δεν είναι εύκολο και θα εξηγήσω το γιατί. Το πιο σημαντικό είναι να εκπαιδεύσουμε την καρδιά μας να αντέξει σε αυτή την καταπόνηση. Άρα το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να απευθυνθούμε σε έναν προπονητή με εμπειρία στις μεγάλες αποστάσεις κι όχι στα social media, όπου ο καθένας λέει ό,τι του κατέβει…».
Τα απαραίτητα βήματα
Όσον αφορά, τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει κάποιος… κοινός θνητός, ο κορυφαίος προπονητής αποκαλύπτει: «Ο κατάλληλος άνθρωπος θα μας κατευθύνει, θα μας δώσει πρόγραμμα καθημερινής εξάσκησης και σταδιακά ανεβάζουμε ρυθμούς. Ξεκινάμε από τρεις φορές την εβδομάδα, με σκοπό να τις κάνουμε τέσσερις και πέντε. Μέχρι εκεί. Δύο μέρες ξεκούρασης μέσα στην εβδομάδα όχι απλά είναι απαραίτητες, θεωρώ ότι επιβάλλονται. Βήμα – βήμα θα προετοιμάσουμε το σώμα μας, ενώ παράλληλα πρέπει να προσέξουμε τη διατροφή μας και να κάνουμε ένα πλήρες τσεκ απ για να δούμε, πρώτα απ’ όλα, αν η καρδιά μας σηκώνει μια τέτοια αποστολή», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Tα βήματα πρέπει να γίνουν μεθοδικά, στέρεα και χωρίς φούρια
Μάλιστα, υπογραμμίζει πως «σημαντικό επίσης είναι να φτιάχνουμε μικρά γκρουπ, ώστε ο ένας να τραβάει τον άλλον, για να μην βαριόμαστε και να έχουμε κίνητρο. Αλλιώς τρέχεις μόνος, αλλιώς παρέα με κάποιους φίλους, ένα γνώριμο παρεάκι που θα συνδυάσει την προπόνηση με μια φιλική προσέγγιση».
Τι άλλο θα χρειαστεί για να γίνουμε… μαραθωνοδρόμοι;
Ωστόσο, όπως όλες οι καταστάσεις χρειάζονται μέτρο και ο Γιώργος Ζώρζος αποκαλύπτει τους κινδύνους που ενδέχεται να κρύβονται, αν κάποιος δεν ακολουθήσει πιστά ένα πρόγραμμα. «Αν μπούμε βιαστικά σε μια τέτοια διαδικασία, πέρα από το γεγονός ότι μπορεί να βάλουμε την καρδιά μας σε κίνδυνο, ακούμε πόσα γίνονται τα τελευταία χρόνια με αιφνίδιους θανάτους, αναλαμβάνουμε και το σχετικό ρίσκο» σημειώνει και τονίζει: «Επιμένω, μικρές αποστάσεις που σταδιακά αυξάνονται, μικροί στόχοι στην αρχή και μετά από 6 με 8 μήνες προετοιμασίας, βλέπουμε πρώτα τον Ημιμαραθώνιο και μετά τον Μαραθώνιο. Θα το εξηγήσω όσο πιο απλά μπορώ. Δεν έχει καμία σχέση η καταπόνηση για έναν άνθρωπο που κουβαλά πάνω του 100 κιλά, με κάποιον που κουβαλά 50 ή 60».
Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο…
Κάπως έτσι, γίνεται ξεκάθαρο πως η συμμετοχή σε μια τέτοια διαδικασία δεν είναι… απλή υπόθεση. Ο έμπειρος προπονητής ξεκαθαρίζει: «Οσο πιο πολύ βιαζόμαστε να πιάσουμε στόχους Μαραθωνίου τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος για τραυματισμούς, όπως για παράδειγμα κατάγματα κοπώσεως ή οστικά οιδήματα. Γι’ αυτό επιμένω ότι τα βήματα πρέπει να γίνουν μεθοδικά, στέρεα και χωρίς φούρια. Να είστε σίγουροι ότι τη Δευτέρα θα έχουν δουλειά όλοι οι φυσιοθεραπευτές, επειδή κάποιοι που βιάζονται, θα μπουν στη διαδικασία, αλλά θα βγουν νωρίς και με προβλήματα. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι από κάθε άποψη, αν θέλουμε να καλύψουμε 42 χιλιόμετρα με επιτυχία. Και δεν μιλάω για τους 10 ή 20 πρώτους, αλλά για εκείνους που θέλουν απλά να τερματίσουν και κάτι τέτοιο θα είναι εμπειρία κι ανάμνηση ζωής».
Πώς είναι άραγε να βιώνεις μια τέτοια εμπειρία;
Ο κ. Ζώρζος απαντά στο ερώτημα των συναισθημάτων που προκαλεί ο… τερματισμός, σημειώνοντας: «Έχω δει χιλιάδες ανθρώπους να τερματίζουν και να κλαίνε, να προσεύχονται, να πανηγυρίζουν σαν μικρά παιδιά, να αγκαλιάζουν τους συναθλητές τους. Είναι φοβερή εμπειρία. Εδώ δεν υπάρχει κόντρα, όλοι παλεύουν για τον ίδιο στόχο. Όσοι τα καταφέρουν, θα έχουν πετύχει ένα μικρό θαύμα».
Το ακόμη πιο σημαντικό είναι πως ακόμη κι αν δεν λάβουμε μέρος στο Μαραθώνιο αν βάλουμε μια τέτοιου είδους άσκηση στη ζωή μας τα οφέλη θα είναι ανεκτίμητα.
«Θα σταθώ στην περίπτωση του Νίκου Παγιαυλά», μας λέει ο κ. Ζώρζος και προσθέτει: «Ήταν 150 κιλά, δεν μπορούσε να δει τα πόδια του, άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και για να επιβιώσει, άρχισε να περπατά. Το περπάτημα έγινε πιο έντονο, συνέχισε με τζόκινγκ, έχασε 70 κιλά και πλέον κάνει την απόσταση του Μαραθωνίου σε τρεις ώρες και 15 λεπτά!».
Κλείνοντας δεν παρέλειψε να αναφέρει πως δεν υπάρχει όριο για όποιον πραγματικά θέλει να ασχοληθεί με το… άθλημα. «Υπάρχουν άνθρωποι που καλύπτουν καθημερινά χιλιόμετρα, μεγάλης ηλικίας και η καρδιά τους λειτουργεί όπως ενός εφήβου! Δεν υπάρχει ηλικιακό όριο. Μπαίνουμε στη διαδικασία να τρέξουμε χωρίς πολλή ένταση, να συνηθίσει η καρδιά μας να δουλεύει μέχρι τους 150 παλμούς και με το χρόνο σύμμαχο γινόμαστε καλύτεροι κάθε μέρα. Αυτό είναι υγεία, όχι οι διαλειμματικές προπονήσεις με μεγάλη ένταση που ζορίζουν την καρδιά και την φτάνουν στο όριο. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο…»
flash.gr
