Η αδιαπραγμάτευτη γοητευτική Ελληνίδα ηθοποιός Αναστασία Παντούση φωτογραφίζεται για το ΟΚ! και μιλάει για τον έρωτα στην εποχή των social media, τα ανέμελα παιδικά της χρόνια στα Σπάτα αλλά και για τη σχέση της με τον Ιωάννη Παπαζήση.
Με τον Ιωάννη είστε περίπου τριάμισι χρόνια μαζί. Πλέον είστε πιο εξωστρεφείς και οι δύο με τη σχέση σας.
Σίγουρα είμαστε πιο εξωστρεφείς. Έπρεπε στην αρχή να την προστατεύσουμε, να δούμε και πώς θα πάει. Αλλά κάποια στιγμή θες και να ζήσεις. Αν και δεν αντιμετωπίσαμε κάποιο πρόβλημα, ούτε κρυφτήκαμε και ποτέ, δηλαδή. Απλά προσέχαμε τι θα ανεβάζουμε στα social media. Περισσότερο την αναπαραγωγή φοβηθήκαμε. Όταν είσαι καλά με τον άνθρωπό σου, δεν έχεις να κρύψεις κάτι. Ακόμα και τώρα είμαστε προσεκτικοί, με την έννοια πως είμαστε επαγγελματίες ηθοποιοί και προτιμάμε να μιλάμε περισσότερο για τη δουλειά μας, παρά για τη σχέση μας.
Είναι στο μυαλό σου το επόμενο βήμα στη σχέση σας;
Πάντα το ήθελα, από μικρό παιδί, να κάνω οικογένεια. Αν είναι να έρθει, καλώς να ’ρθει.
Οι δικοί σου είναι οι κλασικοί γονείς που σε ρωτάνε «πότε θα παντρευτείς;»
Είναι πολύ άνετοι. Μιλάμε πολύ, αν κάτι τους ενοχλήσει ή δεν τους αρέσει θα μου το πουν. Τους εμπιστεύομαι, όπως και εκείνοι. Κέρδισαν την εμπιστοσύνη μου όταν ήμουν μικρή, με συμβούλευαν ή μου απαγόρευαν κάτι και περνώντας ο καιρός έβλεπα πως είχαν δίκιο.
Έχουν γνωρίσει οι γονείς σου τον Ιωάννη;
Ε, βέβαια τον έχουν γνωρίσει, και όλα μια χαρά. Οι γονείς μου είναι δίπλα μου, αλλά από τη στιγμή που ενηλικιωθήκαμε η ζωή είναι στα χέρια μας. Εκείνοι είναι καλά όταν είμαι εγώ καλά και το αντίστροφο.
Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σε γοητεύει στον Ιωάννη;
Το χαμόγελό του. Όταν γελάει ο Ιωάννης, και κυρίως όταν γελάει μαζί μου, ο κόσμος γεμίζει γέλια. Με γεμίζει ολόκληρη, χαμογελάω κι εγώ. Είναι σαν να έρχονται αστέρια καταπάνω μου.
Τον πρώτο σου πρωταγωνιστικό ρόλο σου τον έδωσε στο «Κόκκινο ποτάμι» ο Μανούσος Μανουσάκης, που «έφυγε» πριν από λίγες μέρες.
Μου είναι δύσκολο να μιλήσω για αυτό. Μας ήρθε πολύ ξαφνικά και δεν μπορώ να φανταστώ να μιλάω για τον Μανούσο χωρίς τον Μανούσο. Ο Μανούσος μού έκανε ένα τεράστιο δώρο. Η Ιφιγένεια ήταν σταθμός στην πορεία μου, με έκανε να αγαπήσω περισσότερο τον χώρο της υποκριτικής, τη δουλειά μου, να τη σέβομαι περισσότερο γιατί ο ίδιος την σεβόταν.
Υπήρξε πρότυπο, αγαπούσε τους ηθοποιούς του. Μακάρι όλοι οι σκηνοθέτες να είναι σαν εκείνον. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι ηθοποιοί και οι συντελεστές έχουμε ακόμη επικοινωνία, κάτι που το δημιούργησε ο ίδιος. Υπήρξε εξαιρετικός, κύριος, ευγενής, άνοιξε το σπίτι του, μας έκανε τα τραπέζια του, ένας δάσκαλος και γονιός μαζί.
Ποια εικόνα του κρατάς στη μνήμη σου;
Όταν ολοκληρώσαμε μία από τις τελευταίες, δύσκολες σκηνές από τον πρώτο κύκλο στο Κόκκινο Ποτάμι, θυμάμαι πως ήρθε και με αγκάλιασε με υγρό βλέμμα. Ήταν συγκινημένος. Μου έδωσε μια όμορφη αγκαλιά που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Ξέρεις, αυτό που έκανε ο Μανούσος ήταν ότι σεβόταν τους θεατές. Καθόταν με το κοινό, το έβλεπαν, του μιλούσαν και μετά μας μετέφερε τα λόγια που του έλεγαν. “Λες να το κάνουμε έτσι αυτό που μου είπαν;” θυμάμαι να λέει.