Καιρός Πάσχα: Γιατί βρέχει την Μεγάλη Παρασκευή;


Μια από τις μεγάλες απορίες πολλών ανθρώπων είναι γιατί την Μεγάλη Παρασκευή το σκηνικό του καιρού γίνεται μουντό και συνοδεύεται από βροχές.

Και παρότι μερικές χρονιές ο καιρός τα… αλλάζει και βρέχει για παράδειγμα ανήμερα το Πάσχα ενώ η Μεγάλη Παρασκευή είναι ηλιόλουστη, το φαινόμενο είναι αρκετά συχνό, ώστε να επιβεβαιώνει στατιστικά αυτήν την άποψη.

Πολλοί το συνδέουν θλίψη της Φύσης για τα Πάθη του Κυρίου, ωστόσο είναι και άλλοι που δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός. Για αρκετά χρόνια το συγκεκριμένο φαινόμενο αποτέλεσμα αντικείμενο ερευνών, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί μια ξεκάθαρη απάντηση για το τι ισχύει εν τέλει.

Πρόκειται όντως για κάποιο «κλάμα» του συμπάσχοντος ουρανού ή μήπως για μια «σύμπτωση» που οφείλεται σε φυσικά δεδομένα;

Με βάση τα στοιχεία που προκύπτουν όλα αυτά τα χρόνια από μελέτες πιθανώς να πρόκειται όντως για διαδοχικές συμπτώσεις.

Το Πάσχα είναι κινητή εορτή και ο ορισμός της ημερομηνίας του εξαρτάται άμεσα από την πρώτη Πανσέληνο μετά την Εαρινή Ισημερία, η οποία πρακτικά γίνεται είτε στα τέλη Μαρτίου, είτε τον Απρίλιο. Αυτό ορίστηκε από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 330 μ Χ και τηρείται μέχρι σήμερα, με κάποιες λίγες εξαιρέσεις ή μια μικρή «ελαστικότητα».

Και ίσως το γιατί επελέγη αυτός ο τρόπος ορισμού να συνδέεται άμεσα με τις «βροχερές Μ. Παρασκευές».

Η συσχέτιση των Σεληνιακών φάσεων με τον καιρό είναι μια πολύ… παλιά ιστορία στην λαϊκή παράδοση, ωστόσο από τις αρχές της δεκαετίας του 60 οι επιστήμονες αποφάσισαν να αφιερώσουν κι εκείνοι περισσότερο χρόνο στην μελέτη αυτής της σχέσης. Έτσι, το 1962 δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Sciense μια μελέτη τριών μετεωρολόγων (Μπράντλεϊ, Γούντμπερι και Μπράϊερ) σύμφωνα με την οποία υπάρχει μια σαφής Σεληνιακή περιοδικότητα στις «σοβαρές» βροχές.

Εξετάζοντας τα στοιχεία μιας πεντηκονταετίας, οι τρεις ερευνητές κατέληξαν ότι οι αιχμές των βροχοπτώσεων συμπίπτουν με την πρώτη και τρίτη εβδομάδα του κύκλου της Σελήνης και ιδιαίτερα στο διάστημα από 3 έως 5 ημέρες μετά την Νέα Σελήνη και την Πανσέληνο.

Στο ίδιο τεύχος του περιοδικού δημοσιεύθηκε και μια δεύτερη μελέτη δύο Νεοζηλανδών επιστημόνων (Άντερλεϊ και Μπόουεν), με παρεμφερή συμπεράσματα και την προσθήκη της υπόθεσης πως η έλξη της Σελήνης είναι πιθανόν να επηρεάζει την ποσότητα μετεωρητικής σκόνης που εισέρχεται στην ατμόσφαιρα, αβαντάροντας έτσι την δημιουργία καταιγίδων.

Τις επόμενες δεκαετίες ακολούθησαν πολλές ακόμη σχετικές μελέτες που τελικά διαμόρφωσαν μια νέα μετεωρολογική πραγματικότητα «ανακαλύπτοντας» ξανά αυτό που ο λαός γνώριζε από παλιά. Ότι δηλαδή «μετά την Πανσέληνο, ανοίγουν οι ουρανοί».

pagenews.gr

Διαβάστε επίσης