Ο Περιβαλλοντικός Πολιτιστικός Σύλλογος ”ΘΕΜΙΣ” οικισμού Δικαστικών Σχινιά Μαραθώνα διατυπώνει άποψη, προβληματισμό με θέμα : Σχινιάς- προστασία χωρίς πρόληψη.
Ο Σχινιάς δεν είναι απλώς μια παραλία της Αττικής. Είναι ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς χώρους της χώρας, με πευκοδάσος, υγρότοπο και μία παραλία άνω των 3 χιλιομέτρων, που συγκαταλέγεται στις ομορφότερες της Ελλάδος. Ένας χώρος που θα μπορούσε να αποτελεί πρότυπο βιώσιμης συνύπαρξης ανθρώπων και φύσης. Αντί για αυτό, τα τελευταία χρόνια βιώνει μια παράδοξη και κοινωνικά οδυνηρή πραγματικότητα.
Κάθε καλοκαίρι με την επίκληση προστασίας του δάσους και του κινδύνου πυρκαγιάς επιβάλλονται εκτεταμένοι περιορισμοί πρόσβασης.
Ωστόσο πίσω από τις απαγορεύσεις απουσιάζουν τα βασικά στοιχεία μιας σοβαρής πρόληψης. Στον Σχινιά δεν λειτουργεί οργανωμένο σύστημα πυρανίχνευσης, δεν υπάρχουν 24ωρες περιπολίες και γενικά δεν υφίσταται ουσιαστική φύλαξη σε μια δασική έκταση που εκτείνεται για περίπου 3 χιλιόμετρα.
Κι όμως ήδη από το 2003 στο δάσος κατασκευάστηκε σύστημα πυρανίχνευσης και πυροπροστασίας με κόστος που, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία άγγιξε τα 3.000.000 ευρώ, ένα έργο που δεν λειτούργησε ποτέ.
Σήμερα μετά από 22 χρόνια το δάσος παραμένει χωρίς ενεργή τεχνολογική προστασία ενώ η ” λύση΄΄ που επιλέγεται είναι ο αποκλεισμός πολιτών.
Στις νυχτερινές ώρες όταν ο κίνδυνος τυχαίας ή εγκληματικής ενέργειας είναι αυξημένος, δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία παρουσία εντός του δάσους. Η φύλαξη περιορίζεται συνήθως σε ένα περιπολικό στην είσοδο με κύριο ρόλο τον έλεγχο όσων χρησιμοποιούν για όδευση τη Λ. Σχινιά και όχι την επιτήρηση της δασικής έκτασης. Ο Ο.ΦΥ.ΠΕ.ΚΑ αρμόδιος για την προστασία έχει αναγνωρίσει ότι λόγω έλλειψης προσωπικού δεν είναι δυνατές 24ωρες περιπολίες και οι εθελοντές δεν υφίστανται, αφού ακόμη και ο Δήμος Μαραθώνα που έχει τέτοιο σώμα δεν το κατευθύνει προς την φύλαξη του δάσους.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η εικόνα της μεταφοράς λουομένων με λεωφορεία από το κωπηλατοδρόμιο προς τα μονοπάτια που οδηγούν στην παραλία. Αυτό με βάση τις εξαγγελίες λειτουργεί περίπου 2 μήνες το καλοκαίρι και όταν ο δείκτης επικινδυνότητας δεν είναι 4ή 5 . Το περασμένο λειτούργησε μόνο για 2 σαββατοκύριακα. Το αποτέλεσμα ήταν η παραλία να παραμένει άδεια, ακόμη και σε ημέρες καύσωνα όταν χιλιάδες άνθρωποι δεν είχαν τη δυνατότητα να δροσιστούν σε ένα δημόσιο φυσικό χώρο. Μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί ως ΄΄ προστασία ΄΄.
Η πολιτική αυτή έρχεται σε αντίθεση με το διεθνώς αποδεκτό δόγμα διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών ” φύση και άνθρωποι μαζί”. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η οργανωμένη και ελεγχόμενη παρουσία ανθρώπων λειτουργεί προληπτικά καθώς επιτρέπει την άμεση αναγνώριση και αναφορά κινδύνων (περισσότερα μάτια καλύτερα από ένα). Η πλήρης απομάκρυνση οδηγεί συχνά σε εγκατάλειψη και καθυστερημένη αντίδραση.
Η λύση δεν είναι περίπλοκη. Καμία είσοδος οχημάτων στο δάσος και την παραλία, εκτός οχημάτων έκτακτης ανάγκης. Στάθμευση αποκλειστικά σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους κοντά στη Λ. Σχινιά που ήδη υπάρχουν. Πρόσβαση πεζή ή με ήπια μέσα, ουσιαστική ενημέρωση επισκεπτὠν, ενίσχυση της φύλαξης, αξιοποίηση εθελοντών και κυρίως, ενεργοποίηση υποδομών που ήδη χρηματοδοτήθηκαν από δημόσιους πόρους.
Η προστασία του Σχινιά δεν μπορεί να σημαίνει άδεια δάση και παραλίες. Ο Σχινιάς δεν είναι χαρακτηρισμένος ως καταφύγιο άγριας ζωής όπου απαγορεύεται η πρόσβαση, είναι Εθνικό Πάρκο με παρουσία ανθρώπων μέσα από κανόνες και ενεργή πραγματική προστασία και όχι του δόγματος ” πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι ” ούτε να εξαρτάται από τον φόβο των υπευθύνων που ωστόσο αποφεύγουν τις ουσιαστικές λύσεις.
Μπορεί και πρέπει να σημαίνει πρόληψη, παρουσία και υπευθυνότητα. Για το περιβάλλον αλλά και για την κοινωνία.
