Στον Δήμο Μαραθώνα η διοίκηση δεν ασχολείται με λεπτομέρειες. Όπως, για παράδειγμα, με το αν οι σημαίες που κυματίζουν είναι σημαίες ή απομεινάρια υφάσματος. Αυτά είναι μικροπράγματα.
Το σοβαρό είναι ότι αγοράστηκαν. Και μάλιστα το 2025. Με χρήματα δημοτών. Με τιμολόγιο και σφραγίδα. Στα χαρτιά όλα άψογα. Στον ιστό, μόνο ντροπή.
Το ποσό υπάρχει. 3.842,61 ευρώ. Καθαρά. Δηλωμένα. Τακτοποιημένα.
Οι σημαίες όμως όχι. Αυτές συνεχίζουν να κρέμονται σκισμένες, ξεφτισμένες, μισοεξαφανισμένες, σαν να συμμετέχουν σε πείραμα αντοχής της κοινωνικής ανοχής. Και προφανώς το πείραμα πετυχαίνει, αφού κανείς από τη δημοτική αρχή δεν φαίνεται να ενοχλείται.
Και εδώ γεννάται το απλό και αυτονόητο ερώτημα:
Τελικά γιατί τις πληρώσαμε; Για να τις βλέπουμε να σαπίζουν στους ιστούς; Για να αποδεικνύεται ότι η αδιαφορία κοστίζει αλλά δεν διορθώνεται; Ή απλώς για να “φαίνεται” εντάξει στα χαρτιά;
Εδώ εφαρμόζεται ένα μοναδικό διοικητικό μοντέλο: αγορά χωρίς χρήση, ευθύνη χωρίς πράξη, εικόνα χωρίς ντροπή.
Αυτό δεν είναι αμέλεια. Η αμέλεια διορθώνεται. Αυτό εδώ είναι στάση. Είναι φιλοσοφία. Είναι το δόγμα “δεν κοιτάμε, άρα δεν υπάρχει”.
Οι σημαίες σκίζονται μέρα με τη μέρα, αλλά η αδιαφορία παραμένει άφθαρτη.
Τελικά, εδώ δεν κυματίζει η ελληνική σημαία. Κυματίζει η επίσημη σημαία της εγκατάλειψης. Με χρηματοδότηση. Με έτος. Και με πλήρη πολιτική ευθύνη.
ΝΤΡΟΠΗ.
Και μια τελευταία, ξεκάθαρη ερώτηση προς τον δήμαρχο και τη δημοτική αρχή:
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη γι’ αυτή την εικόνα; Ή είναι αποδεκτή; Αν ναι, ας βγει κάποιος να το πει δημόσια!
Σπύρος Παππάς
Εκπαιδευτικός – Πολίτης Δήμου Μαραθώνα
