Όσκαρ 2020: Ποιος είναι τελικά το… παράσιτο;

Η νοτιοκορεάτικη ταινία «Parasite» ήταν η μεγάλη πρωταγωνίστρια των χθεσινών βραβείων όσκαρ, καθώς απέσπασε τέσσερα χρυσά αγαλματίδια ως καλύτερη ξενόγλωσση ταινία, καλύτερο πρωτότυπο σενάριο, καλύτερη σκηνοθεσία, αλλά και σπάζοντας ένα μοναδικό ρεκόρ αφού έγινε η πρώτη ξενόγλωσση ταινία που κερδίζει την κατηγορία καλύτερης ταινίας στα 92 χρόνια ιστορίας του θεσμού.

Από τον Χρήστο Ιωάννου

Αυτό που θα ήθελα προσωπικά να τονίσω είναι η αξία και η ουσία της ταινίας του δημιουργού Μπονγκ Τζουν-χο και στην κριτική ματιά του στην νοτιοκορεάτικη σημερινή κοινωνία και στις κοινωνικές ανισότητες που επικρατούν. Την συγκεκριμένη κοινωνική κατάσταση μπορεί να την συναντήσει κανείς σε πολλές χώρες παγκοσμίως και να ταυτιστεί μαζί της και όπως είχε πει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης της αν ξεπεράσετε το εμπόδιο των δύο εκατοστών των υποτίτλων θα βρεθείτε μπροστά σε εξαιρετικά παγκόσμια κινηματογραφικά έργα.

Γενικά,αν γκουγκλάρει κάποιος την λέξη «παράσιτο» θα του εμφανιστεί ο ορισμός της Βιολογίας όπου παράσιτο χαρακτηρίζεται ο οργανισμός (ζωικός ή φυτικός) που ζει και αναπτύσσεται μαζί και σε βάρος άλλου οργανισμού, που χαρακτηρίζεται ξενιστής, από τον οποίο και τρέφεται με τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες. Και αυτό ακριβώς είναι που μας δείχνει η ταινία, όσοι την έχουν παρακολουθήσει κατάλαβαν αμέσως, για τους υπόλοιπους επιτρέψτε να σας το εξηγήσω σε γενικές γραμμές.

Το παράσιτο στην ταινία είναι η τετραμελής φτωχή οικογένεια που αποτελείται από τους γονείς, έναν γιο και μία κόρη ζώντας σε ένα μικρό υπόγειο όντας όλοι άνεργοιενώ ο οργανισμός ενώ ο ξενιστής που τους φιλοξενεί σε αντίθεση είναι η πλούσια τετραμελής οικογένεια που αποτελείται από τους γονείς, την κόρη και τον μικρό γιό τους ζώντας σε μία τεράστια μονοκατοικία έχοντας όλες τις ανέσεις. Επίσης, η πλούσια οικογένεια απασχολεί μία οικιακή βοηθό, έναν σοφέρ και ένα δάσκαλο Αγγλικών για την κόρη τους ενώ μέχρι πρότινος απασχολούσαν και μία δασκάλα ζωγραφικής για τον μικρό γιο τους.

Όλα, λοιπόν, ξεκινούν όταν ένας φίλος του γιου της φτωχής οικογένειας του προτείνει να αναλάβει τα καθήκοντα του δασκάλου Αγγλικών της κοπέλας που κάνει ιδιαίτερα μαθήματα γιατί ο ίδιος θα απουσιάζει για ένα διάστημα στο εξωτερικό λόγω σπουδών και επιπλέον διότι τρέφει ερωτικά αισθήματα για την ανήλικη κοπέλα, θέλει να την αφήσει σε «καλά» χέρια ώστε όταν επιστρέψει να της ζητήσει επίσημα να γίνουν ζευγάρι.

Ο γιος δελεασμένος από τα χρήματα που θα παίρνει από τα ιδιαίτερα μαθήματα, δέχεται και παρουσιάζεται στο σπίτι που του υπέδειξε ο φίλος του. Και τότε είναι που οι δύο οικογένειες ξεκινούν ένα παράλληλο δρόμο και το πρώτο παράσιτο θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρίσκει το κενό, την τρύπα ώστε να ξεκινήσει να μολύνει τον ξενιστή οργανισμό.

Όταν επιστρέφει ο γιος στο υπόγειο που μένουν, διηγείται στην υπόλοιπη οικογένεια τι αντίκρισε στο πλούσιο σπίτι και οι τέσσερις μαζί ξεκινούν ένα οργανωμένο σχέδιο που σε συνδυασμό με το υποκριτικό ταλέντο τους και την πονηριά διεισδύουν σιγά – σιγά στην πλούσια οικογένεια υποκρίνοντας ότι ο ένας δεν γνωρίζει τον άλλο. Πραγματικά το χρονικό σημείο όπου εκτελούν το σχέδιο τους είναι αριστουργηματικό να το παρακολουθείς. Έτσι, βρίσκουν ένα – ένα τις αδυναμίες του θύματος – ξενιστή ώσπου όλοι η φτωχή οικογένεια καταλήγει να εργάζεται για την πλούσια οικογένεια.

Κάπου εδώ θα κρατηθώ και δεν θα γράψω άλλες λεπτομέρειες, γιατί πραγματικά αξίζει να την παρακολουθήσετε, όχι για τα βραβεία της αλλά για το μήνυμα που προωθεί και τον προβληματισμό που θέτει στον θεατή. Η σκηνοθεσία, το καστ, το μοντάζ, το σενάριο, η φωτογραφία όλα λειτουργούν ρολόι και το τελικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Είναι μία μαύρη κωμωδία σε συνδυασμό με θρίλερ (και κοινωνικό δράμα θα έλεγα εγώ) με δομημένη πλοκή και εκπλήξεις – ανατροπές που θα σας καθηλώσουν. Εγώ προσπέρασα το πρόβλημα των υποτίτλων αλλά και την γενική προκατάληψη που έχω συναντήσει για τις ασιατικές και ένιωσα δικαιωμένος. Σας προκαλώ να το τολμήσετε και εσείς.

Και ίσως κάποιος από εσάς να μπορέσει να απαντήσει το ερώτημα: «Ποιος είναι τελικά το παράσιτο;».

Καλή θέαση!