Παναγιώτης Ι. Δρίβας: Διαλέξτε το πιο ακραίο σενάριο, με αυτό θέλω να είμαι

Από όλα τα σενάρια που κυκλοφορούν θέλω να είμαι με το πιο ακραίο. Ποιο είναι το πιο ακραίο ρε παιδάκι μου;

Θέλετε αυτό με την παγκόσμια κυβέρνηση που γουστάρει να μας έχει δούλους, ελεγχόμενους πλήρως, χωρίς καμία ιδιοκτησία και «λούμπεν προλεταριάτο» εν τέλει, χωρίς να μπορέσουμε να σηκώσουμε κεφάλι ποτέ;

Ή το άλλο με την υπερσυμπαντική συνωμοσία, που θέλει εξωγήινους πολιτισμούς να έχουν εγκατασταθεί στη γη μας επί χιλιάδες χρόνια και τώρα με τον κορονοϊό και τα εμβόλια να ετοιμάζουν την εξόντωση μας για να εγκατασταθούν στον πλανήτη μας και να παίρνουν με την ησυχία τους το ζωτικό στοιχείο (ας πούμε κάτι σαν βιταμίνη D για να καταλαβαινόμαστε) που έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν και δεν υπάρχει στο δικό τους πλανήτη;

Να το έχω πάρει χαμπάρι μόνο εγώ και καμιά δεκαριά άλλοι, να πούμε (τρόπος του λέγειν γιατί είμαστε πολλοί περισσότεροι), να βγούμε στα βουνά και με τα δίκαννα και τις καραμπίνες, που κυνηγάμε τσίχλες, να θερίζουμε τα ερπετοειδή που μας κυκλώνουν και να πέφτουμε ηρωικώς μαχόμενοι μέχρι ενός.

Και μια μέρα να έρθει το ιππικό (εξ αμερικής συνήθως από τα χρόνια τα παλιά με τους Ινδιάνους) -αντάρτες των εμβολίων και αυτοί- που ξέφυγαν στα βουνά, απέκτησαν πρόσβαση με όμορφες κινήσεις στα όπλα του εχθρού και κατήγαγαν νίκη λαμπρή και ένδοξη για το ανθρώπινο γένος. Στην αρχή που θα βλέπαμε τα σκάφη θα νομίζαμε ότι είναι τίποτα τέρατα, αλλά μετά δεν θα φοβόμασταν γιατί θα αναγνωρίζαμε ανθρώπους σαν εμάς καβάλα σε υπερσύγχρονες μηχανές.

Και να ο θαυμασμός, και να οι αγκαλιές, και να οι χαιρετούρες σε άπταιστα εγγλέζικα -όπως τότε με τον εμφύλιο- και να τα παράσημα….

Έτσι μάλιστα, να έχει και ένα νόημα. Να πιάσουν τόπο και οι ταινίες του Χόλιγουντ που τόσο ανεβάζουν την αδρεναλίνη με εκείνα τα άλιεν, που στο τέλος νικάει πάντα η Γουίβερ, ή εκείνα τα λέιζερ που ανοίγουν δεύτερη τρύπα σε βελόνα ραπτικής από απόσταση 10.000 ποδών και με γυρισμένη την πλάτη ο πρωταγωνιστής.

Ναι ρε παιδάκι μου για τέτοια σενάρια είμαστε «φτιαγμένοι». Να αποκτήσει νόημα και η ζωή μας, ως μέρος μιας παγκόσμιας αντιστασιακής υπερομάδας.

Και μη μου λες για καθημερινότητες και αηδίες, που κοιτάει ο ένας να φάει τον άλλον, να του πάρει την καρέκλα, να τον βγάλει άχρηστο στο Διευθυντή, γιατί αυτός είναι ο καλύτερος, και άλλες συναφείς ανθρώπινες δραστηριότητες, υψίστου κάλλους με αξιοπρέπεια βοθρίλας.

Και όχι επ’ ουδενί δεν δέχομαι να είμαι το θύμα ενός κ@@@ιού ή ενός επιστημονικού λάθους που καθάρισε κάμποσους με θρομβώσεις, εγκεφαλικά και άλλα ιατρικά επεισόδια….

Πολύ πεζά όλα αυτά για την πάρτη μου, εγώ θέλω τα άλλα τα ευφάνταστα, τα συνωμοσιολογικά, τα ωραία….

Και μην τυχόν η ζωή τα φέρει αλλιώς και ξεπεραστούν όλα τούτα και μου τη σπάσουν μετά οι άλλοι… οι αντίπαλοι, οι αφελείς και ανίδεοι.

Είναι και εκείνος ο γείτονας που πέθανε 56 ετών μέσα σε μια εβδομάδα….

Όχι δεν τα θέλω με τίποτα τα τετριμμένα, αλλά καλού κακού έκανα και τις δύο δόσεις του εμβολίου. Και αν χρειαστεί τρίτη.

Έτσι για να σκάσουν οι οχτροί μας…

Παναγιώτης Ι. Δρίβας

Εφημερίδα Polis