Μία φωτογραφία που έχει πάρα πολλά να μας πει.
Η φωτογραφία τραβήχτηκε στην Θεσσαλονίκη το 1963.
Από αριστερά προς τα δεξιά βλέπουμε την Κατίνα Χίλμπερτ (Χιλμπερτίδη), τον Βαγγέλη τον Χιμπερτίδη και την Μαρίκα Χίλμπερτ (Χιλμπερτίδη).
Στο φόντο ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης.
Η φωτογραφία προέρχεται από το οικογενειακό αρχείο της οικογένειας Χιλμπερτίδη.
Θερμές ευχαριστίες στον Βαγγέλη και την Ουρανία Χιλμπερτίδη, τον Νίκο και την Κατερίνα Χιλμπερτίδη και, βέβαια, στον Φίλιππο Βαμβάκη, τον γιο της Κατερίνας και εγγονό του Βαγγέλη και την Ουρανίας.
Tην 1η Μαϊου του 2013 είχαμε την χαρά και την τιμή να μας δεχτούν στο σπίτι τους στις Μαρίκες ο Βαγγέλης και η Ουρανία Χιλμπερτίδη.
Κάποια από όσα μας είπαν θα σας μεταφέρουμε σε αυτήν την ανάρτηση και σε κάποιες που θα ακολουθήσουν.
Πρόσφατα είχαμε την μεγάλη χαρά και την τιμή να μας μιλήσει η κ. Ουρανία Χιμλμπερτίδη συμπληρώνοντας κάποια από τα κομμάτια του puzzle τούτης της τεράστιας ιστορίας.
Την Μεγάλη Εβδομάδα του 2025 ο Βαγγέλης ο Χιλμπερτίδης μίσεψε από τον κόσμο τούτο και κίνησε να πάει να σμίξει ξανά με τις περίφημες Μαρίκες.
Η εικόνα που βλέπουμε τραβήχτηκε κατά την τελευταία μεγάλη εκδρομή που έκαναν οι δύο περίφημες αδελφές που στην Μνήμη της Ραφήνας αποκαλούνται μαζί ως Μαρίκες.
Στην Νέα Τρίγλια, το 1963, έγιναν τα εγκαίνια του αγάλματος του Φίλιππου Καβουνίδη, μεγάλου ευεργέτη των Τριγλιανών.
Οι δύο αδελφές μαζί με τον Βαγγέλη θα κάνουν το μεγάλο ταξίδι από την Ραφήνα μέχρι την Νέα Τρίγλια για να παραστούν στα εγκαίνια.
Κανείς από τους τρεις δεν είναι Τριγλιανός, αλλά έχουν ζήσει χρόνια μαζί με τους Τριγλιανούς Πρόσφυγες στην Ραφήνα και τους συνδέουν τόσα πολλά.
Οι δύο αδελφές θα φύγουν από την ζωή με λίγους μήνες διαφορά το 1966.
Ο τάφος τους είναι στο κοιμητήριο της Ραφήνας.
Στην πλάκα επάνω θα γραφτεί «ΜΑΡΙΚΑ ΧΙΛΜΠΕΡΤΙΔΟΥ» και «ΚΑΤΙΝΑ ΧΙΛΜΠΕΡΤΙΔΟΥ».
Μία πολύ μεγάλη ιστορία γύρω από ένα σπίτι και γύρω από τις οικογένειες που κατοίκησαν σε αυτό το σπίτι.
Μία ιστορία που εκτυλίσσεται στην Κωνσταντινούπολη, στα Βουρλά της Σμύρνης, στην ίδια την Σμύρνη, στην Ρόδο, την Κύπρο, την Αλεξάνδρεια, την Βραζιλία και την μικρή Ραφήνα.
Μία ιστορία που εκτυλίσσεται παράλληλα με σημαντικά γεγονότα της ελληνικής ιστορίας των τελευταίων 140 ετών.
Θα μπορούσε κάποιος να δει όλα τα μεγάλα γεγονότα της εποχής μέσα από τις ζωές των προσώπων που παίρνουν μέρος σε αυτήν την ιστορία.
Η μικρή ιστορία συναντά την μεγάλη ιστορία.
Μία ιστορία που ξεκινά από την Κωνσταντινούπολη γύρω στα 1880.
Στην Πόλη ζει η οικογένεια Hilbert.
O πατέρας είναι Αυστριακός και η μητέρα Ελληνίδα από την Τήνο.
Τα τρία αδέλφια είναι η Marie, η Catrine και ο Θανάσης.
Τα τρία αδέλφια είναι γεννημένα κάπου μεταξύ του 1880 και του 1885.
Ο πατέρας είναι Πρόξενος της Αυστρίας στην Κωνσταντινούπολη.
Η οικογένεια ζει στο κοσμοπολιτικό περιβάλλον της Πόλης.
Οι φωτογραφίες της οικογένειας από την Πόλη αποτελούν πραγματικά έργα τέχνης.
Το περίφημο Φωτογραφείο του Ζοζεφ στο Πέρα.
Ένας μαγικός κόσμος που δεν έχει καμία σχέση με την μικρή Ραφήνα που ακόμα δεν υπάρχει ως πόλη.
Την εποχή αυτή παραμένει μία σημαντική ιχθυοσκάλα για τα καϊκια του Ευβοϊκού.
Από το 1919 και μετά η κατάσταση φαίνεται πως θα αλλάξει.
Για λίγα χρόνια η Κωνσταντινούπολη τελεί υπό βρετανική επιτήρηση λόγω της μεγάλης σημασίας των Στενών για την Ναυσιπλοϊα.
Όμως, τα σύννεφα έχουν αρχίσει να μαζεύονται στον ουρανό.
Η οικογένεια θα αναγκαστεί να αφήσει τα μεγαλεία της Πόλης και να καταφύγει στην Ελλάδα.
Τα τρία αδέρφια φτάνουν εδώ το 1922 μετά την Καταστροφή.
Το 1925 αγόρασαν μία έκταση εκατό στρεμμάτων από τον Γεώργιο Σκουζέ ενάμιση χιλιόμετρο νότια του λιμανιού της Ραφήνας.
Φυσικά, εκείνη την εποχή λιμάνι δεν υπάρχει, παρά μόνο ένας μικρός μόλος, μία σκάλα εκφόρτωσης αλιευμάτων.
Αρχικά, το σπίτι το έκτισαν για θερινή διαμονή.
Το 1927 ο Θανάσης θα φύγει, πρόωρα, από την ζωή από καρκίνο, από κακό σπυρί όπως έλεγαν τότε.
Οι δύο αδελφές έμειναν μόνες τους και ήρθαν να μείνουν μόνιμα σε αυτήν την έρημη περιοχή.
Στα 1923, λίγο πιο βόρεια, θα έρθουν να εγκατασταθούν οι Τριγλιανοί Πρόσφυγες από την Βιθυνία.
Οι ζωές των αδελφών με το αυστριακό επίθετο θα σμίξουν με τις ζωές των Μικρασιατών Προσφύγων…..
Η Marie Hilbert, η οποία στην συνέχεια της ιστορίας θα πάρει την ονομασία Μαρίκα, ήταν πιο τσαούσα. Ήταν αυτή που έβγαινε έξω για τις απαραίτητες εξωτερικές δουλειές.
Η Catrine, η οποία στην πορεία θα πάρει την ονομασία Κατίνα, είχε αναλάβει την μαγειρική.
Ο κόσμος, λοιπόν, εγνώριζε ότι είναι δύο αδερφές, η Μαρί, Μαρί, Μαρί, και έτσι βγήκε το Μαρίκες.
Και το βγάλανε Μαρίκες, καθώς ακόμα δεν γνώριζαν το όνομα της Κατίνας.
Μαρί, Μαρί, Μαρίκες …
H ιστορία είναι πολύ μεγάλη….
Συνεχίζεται….
Αντώνης Λαζαρής
