Βασίλης Σπαντούρος: Πάρτε μία μεζούρα να μετρήσουμε…

Να μετρήσουμε την αγάπη μας, τη παιδεία μας και την οικολογική μας συνείδηση. Ποιος δηλαδή αγαπάει περισσότερο τον τόπο του. Αυτός που είναι γέννημα θρέμμα, ντόπιος δηλαδή, ή αυτός που επέλεξε να έρθει μετά από ώριμη σκέψη στο τόπο τούτο.

Να μετρήσουμε ποιος θέλει να πάει η πόλη του μπροστά περισσότερο με λελογισμένη ανάπτυξη και μελετημένη οικολογική παρέμβαση, αυτός που βρέθηκε με κληρονομοτεμάχια και κρατική προίκα, ή αυτός που επένδυσε, χρεώθηκε και ρίσκαρε για να έρθει.

Βγάλτε τη ζυγαριά να δούμε ποιος θέλει να αναπτυχθεί ο τόπος του, αυτός που δε πατάει στα μαγαζιά της πατρικής του γης, ή ο φερτός που το κάνει από επιλογή του.

Πάρτε το κομπιουτεράκι να μετρήσετε ποιος θα πάρει περισσότερους ψήφους στις Δημοτικές εκλογές, ο ντόπιος με το τεράστιο σόι, ή ο «χωρίς οικογένεια» ξένος που τόλμησε να θέλει να βοηθήσει βάζοντας το δικό του λιθαράκι στα πατρογονικά νταμάρια.

Δυστυχώς εν έτη 2021 δεν υπάρχει ούτε μία περιαστική κοινωνία που να μην κατέχετε από το σύνδρομο του ξενομερίτη. Το αστείο όμως είναι πως ενώ αυτό μέχρι τις αρχές της νέας χιλιετίας το έβλεπες να φθίνει, υπάρχουν ακόμα μερικοί και μερικές που θεωρούν κληρονομικό τους δικαίωμα το απόλυτο της γνώμης τους και της ορθότητας της. Αφού είναι γηγενείς έχουν και δίκιο βρε αδερφέ. Εσύ ο φερτός είσαι λάθος και έχεις και υφάκι…

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια αποτελούμε την μοναδική χώρα στο κόσμο που κοιτάμε μόνιμα το δέντρο και χάνουμε το δάσος σε αρκετά θέματα υποκειμενικά αλλά και απολύτως αντικειμενικά στα θέματα πυρασφάλειας και προληπτικής πυροπροστασίας. Δεν θα αναφερθώ στα πολυσύνθετα πολιτικοοικονομικά θέματα, στον ελλιπή στελεχιακό δυναμικό όπως και στον ελάχιστο επιχειρησιακό εξοπλισμό, ούτε στη κάκιστη κυβερνητική διαχείριση όλων των καταστάσεων εδώ και μία δεκαπενταετία.

Θα αναφερθώ όμως σε κάτι που μπορεί να καταλάβει ο καθένας και θα έπρεπε να αποτελεί ένα μόνιμο και εξαιρετικά απλό άμεσο τρόπο λύσης τουλάχιστον σε ότι αφορά τα προληπτικά μέτρα. Και αυτό δεν είναι άλλο από το να μπορείς να κόψεις το δέντρο για να σώσεις το δάσος!

Να μπορείς δηλαδή να κάνεις ζώνες πυροπροστασίας για να ανακόψεις τη μετάδοση της φωτιάς, χωρίς να φοβάσαι το δασαρχείο, να μπορείς να κόψεις το πεύκο που πνίγει το σπίτι σου και θα σε κάψει ζωντανό, χωρίς να φοβάσαι τον οικολόγο της πλάκας, να μπορείς να καθαρίσεις τον δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο χωρίς να τρέμεις να μη σε δουν ομορφαίνοντας και προστατεύοντας τόσο την μελλοντική του ανάπτυξη όσο και τη μη εύκολη απόδοση του στις φλόγες. Να μπορείς να μετατρέψεις με προσεγμένες παρεμβάσεις που να συνάδουν με το περιβάλλον τα πάρκα και τα δάση σου σε μόνιμες εστίες αθλητικών πολιτιστικών δράσεων δίνοντας τους ζωή και ασφάλεια και να μη τα αφήνεις έρμαια της πλήρους εγκατάλειψης. Όπου υπήρχαν Δήμαρχοι και Περιφερειάρχες με «παντελόνια» δημιούργησαν και διατηρούν τέτοιους χώρους και είναι παραδείγματα προς μίμηση! Πήραν εστίες μόλυνσης και όχι μόνο… και τις μετέτρεψαν σε πάρκα αναψυχής με σεβασμό και αγάπη στο δασικό τους περιβάλλον, δίνοντας τους ζωή και ανάσα έχοντας να αντιμετωπίσουν εκτός από την απίστευτη γραφειοκρατία και τα «περιστασιακά παπαγαλάκια»… Γιατί αν κάποιος ταξιδέψει στο κόσμο θα αντιληφθεί πως η οικολογία και οι άνθρωποι που πραγματικά ενδιαφέρονται για αυτή δεν ασχολούνται με το δέντρο, αλλά με τη διάσωση του δάσους και αυτό θέλει μελέτες, επεμβάσεις και καινοτόμες αποφάσεις!

Αν λοιπόν σε δύο, τρεις δεν αρέσει η άποψη μου και εντέχνως διαδικτυακά την διαβάλουν…να την ξανά πω. Αν χρειαστεί να κοπεί το δέντρο για να σωθεί το δάσος φυσικά και να γίνει! Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα!

Όλα τα υπόλοιπα είναι φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες…

Του Βασίλη Σπαντούρου

Εφημερίδα Polis