Στις σκιές μιας από τις πιο σκοτεινές περιόδους της Μεταπολίτευσης, τα κομμάτια του παζλ για την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη άρχισαν να ενώνονται μέσα από πληροφορίες, λάθη και κρίσιμες συγκυρίες. Το τέταρτο μέρος του ντοκιμαντέρ του Αλέξης Παπαχελάς φωτίζει δύο καθοριστικούς παράγοντες: τη δολοφονία του Βρετανού ταξιάρχου Στίβεν Σόντερς και την εμφάνιση μιας μυστηριώδους φιγούρας, του αποκαλούμενου «κυρίου Χ.» ή «Κίτσου».
Ο άνθρωπος αυτός προσέγγισε τον τότε και σημερινό υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ξεκινώντας μια σειρά επαφών κατά τις οποίες παρείχε κρίσιμες πληροφορίες για τη δομή και τη λειτουργία της οργάνωσης. Αν και δεν κατονόμασε ποτέ πρόσωπα, θεωρούνταν ιστορικό στέλεχος της εγχώριας τρομοκρατίας, με βαθιά γνώση του δικτύου και την πεποίθηση ότι η δράση του είχε φτάσει σε αδιέξοδο.
Την ίδια στιγμή, το όνομα του Αλέξανδρος Γιωτόπουλος κυκλοφορούσε για χρόνια στους διαδρόμους των υπηρεσιών ασφαλείας. Η ταυτοποίησή του, ωστόσο, δεν ήταν αποτέλεσμα μίας μόνο πληροφορίας, αλλά σύνθεσης στοιχείων που προέκυψαν ακόμη και από την ανάλυση των προκηρύξεων της οργάνωσης: υψηλό μορφωτικό επίπεδο, γαλλική παιδεία και παρελθόν στην αντίσταση.
Χαρακτηριστική ήταν η αποκάλυψη του Φώτης Νασιάκος για μια συνάντηση στο υπουργείο, παρουσία του Χρυσοχοΐδη και στελέχους των βρετανικών υπηρεσιών, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2001. Οι δύο άνδρες έγραψαν σε χαρτί το όνομα που θεωρούσαν αρχηγό της 17 Νοέμβρη: ο ένας «Αλέξανδρος Γιωτόπουλος», ο άλλος «ο αρχηγός της ΛΕΑ». Αναφέρονταν, τελικά, στο ίδιο πρόσωπο.,
Παράλληλα, οι γαλλικές αρχές είχαν εντοπίσει φωτογραφία του Γιωτόπουλου, ενώ οι ελληνικές υπηρεσίες πληροφορήθηκαν ότι είχε εκπαιδευτεί στην Κούβα. Ο πρέσβης Αποστολίδης ταξίδεψε στην Αβάνα, ενώ στην Αθήνα ο αξιωματικός της Αντιτρομοκρατικής Φώτης Παπαγεωργίου ανέλαβε να εντοπίσει συγγενικά του πρόσωπα. Παρά τις προσπάθειες, κανείς δεν μιλούσε.
Οι έρευνες έφτασαν μέχρι την παρακολούθηση περιπτέρων που πουλούσαν γαλλικές εφημερίδες, ενώ ένα ακόμη όνομα που προέκυψε από αμερικανικά αρχεία ήταν αυτό του Βασίλης Τζωρτζάτος, ο οποίος είχε προσαχθεί παλαιότερα για επίθεση κατά Αμερικανού. Ωστόσο, η υπόθεσή του δεν προχώρησε, εν μέσω καταγγελιών περί σκευωρίας.
Ο «κύριος Χ.» παρέμεινε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της υπόθεσης. Παρά τις επανειλημμένες επαφές του με τον Χρυσοχοΐδη και τον Νασιάκο, η ταυτότητά του δεν αποκαλύφθηκε ποτέ δημόσια.
Καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις έπαιξε και η δολοφονία του Σόντερς, η οποία κινητοποίησε άμεσα τις βρετανικές αρχές. Οι μέθοδοι που εφάρμοσαν αποδείχθηκαν κομβικές: ενεργοποίησαν την κοινωνία, μοίρασαν ενημερωτικό υλικό, ζήτησαν πληροφορίες από πολίτες και εντόπισαν κρίσιμα λάθη των ελληνικών αρχών.
Όπως ανέφερε ο Βρετανός αξιωματούχος Ντάνκαν Τζάρεντ, «οι κοινωνίες νικούν την τρομοκρατία», επισημαίνοντας τη σημασία της συμμετοχής των πολιτών.
Ακόμη και η Εκκλησία κινητοποιήθηκε, με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλος να στηρίζει δημόσια πρωτοβουλίες κατά της τρομοκρατίας, ενώ για πρώτη φορά οι συγγενείς θυμάτων ενώθηκαν σε κοινή δράση.
Στο μεταξύ, ο Χρυσοχοΐδης ζήτησε τη σύνταξη μιας συνολικής έκθεσης για τη δράση της οργάνωσης — της λεγόμενης «έκθεσης Νασιάκου». Μέρος της δόθηκε στη δημοσιότητα, ασκώντας πίεση στα μέλη της 17 Νοέμβρη.
Ο χρόνος, πλέον, μετρούσε αντίστροφα. Στις 29 Ιουνίου 2002, μια έκρηξη στον Πειραιά θα σηματοδοτούσε την αρχή του τέλους. Η επιχείρηση που ακολούθησε —την οποία ο Νασιάκος παρομοίασε με «απόβαση στη Νορμανδία της τρομοκρατίας»— στηρίχθηκε στη συνεργασία τεσσάρων βασικών προσώπων: του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, του Φώτη Νασιάκου, του εισαγγελέα Ιωάννης Διώτης και του διοικητή της Αντιτρομοκρατικής Στέλιος Σύρρος.
newpost.gr
