Η Ραφήνα, οι μικρασιατικές ρίζες, το θέατρο, ο χορός και το tango συνθέτουν τη διαδρομή του Άρη Θαρουνιάτη. Με αφετηρία τις οικογενειακές μνήμες και οδηγό την πειθαρχία και το πάθος για την τέχνη, μιλά για την πορεία του, τη δύναμη της τεχνικής αλλά και το συναίσθημα που κρύβεται πίσω από κάθε καλλιτεχνική έκφραση. Σε μια κουβέντα γεμάτη αναμνήσεις, εικόνες και εμπειρίες, περιγράφει πώς οι ρίζες και οι επιλογές της ζωής του διαμόρφωσαν τον δρόμο που ακολουθεί σήμερα.
Σε αποκαλούν «Ραφηνιώτη». Τι σημαίνει για σένα η Ραφήνα;
Η Ραφήνα είναι ο τόπος όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Είναι ο χώρος όπου διαμορφώθηκα ως άνθρωπος, γιατί εδώ εγκαταστάθηκαν οι παππούδες μου από τις πρώτες κιόλας μέρες. Οι ρίζες της οικογένειάς μου είναι βαθιά δεμένες με τον τόπο και αυτό δεν μπορεί παρά να σε επηρεάζει. Είναι οι γειτονιές, οι άνθρωποι και οι ιστορίες που μεγαλώνουν μαζί σου και σε ακολουθούν σε όλη σου τη ζωή.
Υπάρχει οικογενειακή ιστορία που συνδέεται με τη Μικρά Ασία;
Ναι. Η γιαγιά μου, η Ζωή Βιάδη–Θαρουνιάτη, ήταν από την Τρίγλια της Μικράς Ασίας. Ήρθε στη Ραφήνα με τον ξεριζωμό και εδώ έφτιαξε τη νέα της ζωή. Αυτές οι ιστορίες κουβαλούν μνήμη και συγκίνηση, και φυσικά περνούν και στις επόμενες γενιές. Είναι ιστορίες που ακούς από μικρός στο οικογενειακό τραπέζι και σε κάνουν να νιώθεις ότι κουβαλάς ένα κομμάτι αυτής της ιστορίας μέσα σου.
Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης κουβαλά τον τόπο του πάνω στη σκηνή;
Βεβαίως. Ο τόπος και οι ιστορίες της οικογένειας σε ακολουθούν. Το ένιωσα έντονα όταν συμμετείχα στις πρώτες μου σκηνές στη σειρά «Το Κόκκινο Ποτάμι». Εκεί οι μνήμες της γιαγιάς μου και της οικογένειάς μου ήρθαν ξανά μπροστά μου με μεγάλη συγκίνηση. Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις ότι η προσωπική σου ιστορία δεν μένει έξω από τη σκηνή, αλλά γίνεται μέρος της ερμηνείας σου.
Πότε κατάλαβες ότι θέλεις να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Η πρώτη μου επαφή με τη σκηνή ήταν γύρω στα είκοσι, με την ομάδα «Τα Παιδιά του Βουνού». Ωστόσο η καθοριστική στιγμή ήρθε αργότερα, όταν συμμετείχα σε μια παράσταση που είχε ως κεντρική ιδέα το tango Argentino. Εκεί ένιωσα πραγματικά τη δύναμη της σκηνής και της έκφρασης μέσα από την κίνηση. Ήταν μια στιγμή που σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι θέλεις να συνεχίσεις να εξερευνάς αυτόν τον κόσμο.
Θυμάσαι τον πρώτο σου ρόλο;
Ήταν ένας ρόλος που συνδύαζε χορό και χαρακτήρα: ένας χορευτής tango που ταυτόχρονα ήταν μπάρμαν σε ένα κακόφημο μαγαζί. Στην αρχή πίστευα ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να τον ενσαρκώσω, αλλά τελικά αποδείχθηκε μια φανταστική εμπειρία. Μέσα από αυτή την πρώτη δοκιμή κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να βουτάς στον ρόλο και να τον ζεις πραγματικά.
Παράλληλα εργάζεσαι και ως τεχνικός τηλεόρασης. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο;
Δεν είναι εύκολο. Τη μισή μέρα βρίσκομαι πίσω από τις κάμερες ως τεχνικός και την άλλη μισή μπροστά, ως ηθοποιός ή χορευτής. Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι, σχεδόν «κόντρα ρόλοι», αλλά ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Από τη μία βλέπεις πώς στήνεται μια παραγωγή και από την άλλη ζεις τη στιγμή της ερμηνείας.
Υπάρχει ρόλος που θα ήθελες κάποτε να ερμηνεύσεις;
Θα με ενδιέφερε πολύ μια ταινία για τη ζωή του μεγάλου χορευτή Juan Carlos Copes. Είναι μια μορφή που έχει αφήσει τεράστιο αποτύπωμα στο tango και αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς χορευτές σε όλο τον κόσμο.
Πώς μπήκε το tango στη ζωή σου;
Το 2008 παρακολούθησα μια επίδειξη χορού. Αυτό που είδα ήταν κάτι που δεν μπορούσα να περιγράψω εύκολα. Η κίνηση, η μουσική, η ατμόσφαιρα – όλα μαζί ήταν μαγευτικά. Ήταν πραγματικά έρωτας με την πρώτη ματιά και από τότε ήθελα να ανακαλύψω όλο και περισσότερο αυτόν τον κόσμο.
Πόση δουλειά κρύβεται πίσω από το tango;
Πάρα πολλή. Χρειάζεται πειθαρχία, σωστά ωράρια, ατελείωτες πρόβες και συνεχή προσπάθεια. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς δουλειά. Όσο περισσότερο ασχολείσαι, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις πόσο βαθύς και απαιτητικός είναι αυτός ο χορός.
Το tango είναι τεχνική ή συναίσθημα;
Είναι και τα δύο. Η τεχνική δίνει ακρίβεια στην κίνηση, αλλά το συναίσθημα είναι αυτό που δίνει ζωή στον χορό. Βρίσκεται στην καρδιά και στο μυαλό, εκεί όπου η μουσική συναντά την κίνηση.
Η καλλιτεχνική ζωή απαιτεί θυσίες;
Δεν το βλέπω έτσι. Για μένα η καλλιτεχνική ζωή είναι τρόπος ζωής. Όταν κάνεις κάτι που αγαπάς, δεν νιώθεις ότι σου στερεί κάτι. Αντίθετα, σου δίνει ενέργεια και λόγο να συνεχίζεις.
Τι θα έλεγες σε ένα παιδί από τη Ραφήνα που θέλει να ασχοληθεί με την τέχνη;
Να μην φοβηθεί να δοκιμάσει. Η ενασχόληση με την τέχνη είναι πολύ σημαντική. Χρειάζεται προσήλωση, επιμονή και πάνω απ’ όλα υπομονή, γιατί τίποτα δεν έρχεται εύκολα.
Και τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;
Να μπορώ να προσφέρω ό,τι καλύτερο μπορώ σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, με όσες δυνάμεις διαθέτω. Αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό πράγμα που μπορεί να επιδιώξει κανείς στη ζωή του.
Βασιλική Καλαφάτη/Πηγή: Περιοδικό AktiNews
