«Η καλύτερη χειρότερη μέρα της ζωής σου – Κουβέντες για το φως μες στο σκοτάδι της κατάθλιψης» του Αύγουστου Κορτώ

«Δεν γνωριζόμαστε, αλλά σε ξέρω. Έχουμε περάσει μέρες και μήνες μαζί, ο καθένας κλεισμένος στο σπίτι του» διαβάζουμε στην περιγραφή του οπισθόφυλλου του βιβλίου και ο Αύγουστος Κορτώ αυτό ακριβώς πράττει στο τελευταίο έργο του, διηγείται τις εμπειρίες του με την κατάθλιψη και «συνομιλεί» με τον αναγνώστη και περιγράφει καταστάσεις σαν να τον γνωρίζει προσωπικά και κάτι περισσότερο ακόμα. Μέσα από τις μαύρες μέρες της αρρώστιας, όπως μαύρο είναι όλο το εξωτερικό μέρος του βιβλίου, υπάρχει ένα άσπρο φως, ένα άνοιγμα ελπίδας που ο συγγραφέας σε διαβεβαιώνει ότι η ασθένεια και θεραπεύεται, αλλά κυρίως περνάει με ζωντανή απόδειξη τον ίδιο.

Η κατάθλιψη, λοιπόν, είναι μια ψυχική ασθένεια που υπήρχε και υπάρχει στους ανθρώπους και οφείλουμε να την αναγνωρίζουμε, να την αναφέρουμε με το όνομα της και να την αντιμετωπίζουμε όπως κάθε άλλη σωματική ασθένεια. Δεν είναι φαινόμενο της εποχής της εκάστοτε κοινωνίας όπως θέλουμε να πιστεύουμε, ούτε κάποιο «καπρίτσιο» κάποιων που περνάνε δύσκολες στιγμές στην ζωή τους και δεν μπορούν να τις αντιμετωπίσουν επειδή είναι καλομαθημένοι και μαλακοί χαρακτήρες. Είναι νόσος και δεν διαλέγεις να την έχεις, όπως δεν διαλέγεις να πάθεις καρκίνο, απλώς συμβαίνει μέσα στο σώμα σου.

Δείτε ακόμα:  "Ο Άρχοντας της Ζήλιας" σε όλα τα βιβλιοπωλεία - Μην το χάσετε!

Στον πρόλογο ο συγγραφέας επιλέγει να ξεκινήσει απευθείας με την περιγραφή των γεγονότων της χειρότερης μέρας της ζωής του για να καταλήξει στον λόγο που έγραψε το συγκεκριμένο βιβλίο, που δεν είναι άλλος από την ελπίδα ότι θα βοηθήσει όποιον βιώνει την χειρότερη του μέρα, ώστε να μην νιώθει μόνος σε αυτή την μοναχική και επίπονη δοκιμασία. Είμαστε μαζί, θα τα καταφέρεις, θα ζήσεις, είμαι δίπλα σου «ψιθυρίζει» ο συγγραφέας στον αναγνώστη, τονίζοντας το γεγονός ότι και ο ίδιος ζει χάρη στους δικούς του ανθρώπους που τον έπεισαν να ζήσει και αυτό το οφείλει εν μέρει και στον αναγνώστη, όπως ομολογεί.

Το περιεχόμενο του βιβλίου χωρίζεται σε πέντε θεματικές, τον χρόνο, το σώμα, το συναίσθημα, τους ανθρώπους και την θεραπεία οι οποίες είναι και οι βασικές κολώνες του ασθενή που βιώνει μια ψυχική ασθένεια. Κάθε μία από αυτές είναι εξίσου σημαντική τόσο στην βοήθεια και την θεραπεία του ασθενούς, αλλά ταυτόχρονα έχουν και αρνητικές πλευρές που βασανίζουν και δυσκολεύουν το άτομο που μπορεί να βιώσει από απαξίωση, δυσπιστία μέχρι προκατάληψη, εξοστρακισμό και στίγμα από την κοινωνία στην οποία ζει και τους ανθρώπους της.

Δείτε ακόμα:  Paco's Project! Live Αφιέρωμα στον Χρήστο Νικολόπουλο!

Κινούμενος μέσα σε αυτές τις κεντρικές ιδέες ο Αύγουστος Κορτώ μιλά για την κατάθλιψη, μπλέκοντας εμπειρικές και βιωματικές γνώσεις με επιστημονικές και ιατρικές πληροφορίες και δεδομένα για την ασθένεια, δίνοντας έτσι μια εμπεριστατωμένη άποψη γύρω από το θέμα και παράλληλα προσφέρει γνώσεις μαζί με πρακτικούς τρόπους και λύσεις για την αντιμετώπιση της πριν, κατά την διάρκεια και μετά το πέρα της.

Αναφέρεται με κατανόηση τόσο στον ασθενή όσους και τους ανθρώπους γύρω του, που όποιος το έχει βιώσει ο ίδιος ή κάποιος κοντινός του άνθρωπος θα ταυτιστεί απόλυτα και θα βρει «δικές» του ιστορίες μέσα ,ενώ όποιος έστω και σε ελάχιστο βαθμό έχει βρεθεί σε αυτή την κατάσταση θα καταλάβει καλύτερα πώς είναι να ζει κανείς μέσα από την επήρεια της κατάθλιψης.

Δείτε ακόμα:  «Σεσουάρ για δολοφόνους»: Το μακροβιότερο έργο στην Ελλάδα επιστρέφει πιο «εγκληματικό» από ποτέ!

Στο πρόσωπο του ο αναγνώστης θα βρει σίγουρα ένα συνοδοιπόρο που διαθέτει την εμπειρία και την γνώση να διασχίσει μαζί του την ανάβαση του βουνού που λέγεται κατάθλιψη μέχρι να καρφώσει την δική του σημαία στην κορυφή και ατενίσει ως νικητής με δέος το φως του ανατέλλοντος ηλίου της επόμενης μέρας.

Είναι ένα βιβλίο για την κατάθλιψη και ό,τι συμπεριλαμβάνει αυτή και συνιστάται για όλο το αναγνωστικό κοινό, γιατί ο καταθλιπτικός μπορεί να είσαι εσύ, ο διπλανός σου, ένας κοντινός σου άνθρωπος ή ο άγνωστος που προσπέρασες χωρίς καν να τον κοιτάξεις. Ποτέ δεν ξέρεις.

Χρήστος Ιωάννου