Ο αρχηγός, -ένας είναι ο αρχηγός-, άνοιξε τα φτερά του και πέταξε ψηλά. Ο Δημήτρης Χατζηχρήστος δεν ήταν απλά αρχηγός, ήταν το παράδειγμα για όλο το οπαδικό κίνημα. Από χθες η μεγάλη οικογένεια της ΑΕΚ έχει βυθιστεί στο πένθος. Είναι μια ημέρα θλίψης…
Ο Δημήτρης Χατζηχρήστος είχε στενές σχέσεις με την Ραφήνα και δεν ήταν λίγες οι φορές που ερχόταν στα μέρη μας. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά νομίζω ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά. Ήταν πριν δύο χρόνια με την κατάκτηση του νταμπλ, όταν ο παιδικός φίλος και ομοϊδεάτης Θανάσης Αναγνωστόπουλος με κάλεσε να παρευρεθώ στο τσιμπούσι που οργάνωσε σπίτι του για τις δύο κούπες που σηκώσαμε, σε πρωτάθλημα και κύπελλο.
“Θαρθεις, θαναι κι ο Χατζηχρήστος”, μου είπε όταν με κάλεσε. “Ναι” του είπα χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν είχα υπολογίσει όμως ότι εκείνη την ημέρα είχα μια κοινωνική υποχρέωση που δεν μπορούσα να μην παραστώ. Και ήταν μακριά, και ακολούθησε τραπέζωμα μετά… Κι έτσι έχασα την ευκαιρία! Όταν πια γύρισα Ραφήνα, είχαν φύγει όλοι…
Και κάπως έτσι με αυτή την φωτογραφία, που εγώ δεν είμαι μέσα, η όμορφη αυτή παρέα των ΑΕΚτζήδων αποχαιρετούν από τη Ραφήνα τον “δικό” μας αρχηγό, τον Δημήτρη Χατζηχρήστο.
“Καλό ταξίδι στο φως, αρχηγέ”…
Βαγγ. Ιωάννου
Υ.Γ. Πάντως η συνάντησή μου με τον Δημήτρη έγινε φέτος εντελώς ανεπάντεχα. Στο γήπεδό μας, στον αγώνα ΑΕΚ-Παναθηναϊκού πριν μερικούς μήνες, μέσω του φίλου του Κώστα Καραμάντουλα, όταν και μου ζήτησε να ενισχύσω την ομάδα που θα έφερνε στα Λιόσια τον Οκόνσκι. “Θα σου φέρει ο Κωστάκης δύο προσκλήσεις” μου είπε. “Μην ανησυχείς” του είπα. Και μόλις άρχισε ο αγώνας ξεκίνησε τα συνθήματα, ξεσηκώνοντας για άλλη μια φορά τον κόσμο. Αυτός ήταν ο Δημήτρης Χατζηχρήστος. Κι έτσι θα τον θυμόμαστε…
