Στην Ελλάδα, δυστυχώς, μοιάζει να έχουμε μάθει να λειτουργούμε πάντα με τον ίδιο τρόπο: πρώτα συμβαίνει το κακό και μετά αρχίζουν οι συσκέψεις, οι εξαγγελίες και οι βαρύγδουπες δηλώσεις περί «ευθύνης» και «μέτρων». Το ίδιο έργο παρακολουθούμε ξανά και τώρα με τα ηλεκτρικά πατίνια.
Έπρεπε να χαθεί η ζωή ενός 13χρονου παιδιού για να θυμηθούν οι αρμόδιοι ότι στους δρόμους επικρατεί ένα επικίνδυνο χάος. Ξαφνικά, όσοι μέχρι χθες παρακολουθούσαν αμέτοχοι την κατάσταση, εμφανίζονται προβληματισμένοι και αποφασισμένοι να βάλουν κανόνες. Λες και δεν ζουν στην ίδια χώρα. Λες και δεν βλέπουν καθημερινά ανήλικα παιδιά να κινούνται με πατίνια σε κεντρικούς δρόμους, χωρίς κράνος, χωρίς προστασία, χωρίς κανέναν έλεγχο.
Η αλήθεια είναι σκληρή. Τα ηλεκτρικά πατίνια δεν είναι αθώα παιχνίδια. Είναι οχήματα που μπορούν μέσα σε δευτερόλεπτα να μετατραπούν σε παγίδες θανάτου. Κι όμως, εδώ και χρόνια, η πολιτεία επέλεξε να κάνει τα στραβά μάτια. Καμία σοβαρή ενημέρωση, ελάχιστοι έλεγχοι, ανύπαρκτη παιδεία γύρω από την οδική ασφάλεια.
Βέβαια, ευθύνη δεν έχουν μόνο οι αρχές. Μεγάλο μερίδιο ανήκει και στους γονείς που, πολλές φορές χωρίς δεύτερη σκέψη, κάνουν το χατίρι των παιδιών τους και τους παραδίδουν ένα μέσο που απαιτεί ωριμότητα, προσοχή και επίγνωση του κινδύνου. Δεν μπορεί ένα παιδί να κυκλοφορεί ανάμεσα σε αυτοκίνητα πιστεύοντας πως οδηγεί ένα απλό παιχνίδι της γειτονιάς.
Το ζητούμενο δεν είναι να δαιμονοποιηθούν τα πατίνια. Είναι να υπάρξουν κανόνες πριν θρηνήσουμε κι άλλα θύματα. Γιατί κάθε φορά που μια τραγωδία γίνεται η αφορμή για να κινηθεί ο κρατικός μηχανισμός, τότε απλώς επιβεβαιώνουμε ότι ως κοινωνία συνεχίζουμε να μαθαίνουμε μόνο μέσα από τον πόνο.
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι Δημοσιογράφος – Μέλος της ΕΣΗΕΑ
