Ως μαθήτρια της Β’ Λυκείου, καθημερινά βρίσκομαι αντιμέτωπη με ερωτήματα για το μέλλον μου. Οι Πανελλήνιες παρουσιάζονται συχνά ως το πιο σημαντικό «σταυροδρόμι» της ζωής μας, ένα σημείο που καθορίζει την πορεία μας. Όμως, αναρωτιέμαι συχνά: σταματάει η ζωή εκεί; Είναι το σχολείο μόνο μια προετοιμασία για εξετάσεις ή μήπως κάτι περισσότερο;
Οι απαιτήσεις των Πανελληνίων είναι σίγουρα μεγάλες. Ώρες μελέτης, φροντιστήρια, άγχος για το αν θα καταφέρω να επιτύχω τους στόχους μου. Συχνά αισθάνομαι ότι το σύστημα μετράει την αξία μας μόνο μέσα από βαθμούς, παραβλέποντας τα ενδιαφέροντα, τα ταλέντα και τα όνειρά μας. Ναι, το σχολείο μας προετοιμάζει για τις εξετάσεις, αλλά αναρωτιέμαι αν μας προετοιμάζει αρκετά για τη ζωή.
Και όμως, το σχολείο μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι ο χώρος όπου μαθαίνουμε να συνεργαζόμαστε, να σκεφτόμαστε κριτικά, να ανακαλύπτουμε τις κλίσεις μας. Οι καθηγητές που νοιάζονται και οι δραστηριότητες που μας εμπλέκουν πέρα από το αμιγώς διδακτικό πρόγραμμα είναι αυτά που μου δίνουν την ελπίδα ότι οι Πανελλήνιες δεν είναι το τέλος του κόσμου. Είναι απλώς ένα στάδιο.
Αυτό που θα ήθελα να αλλάξει είναι η οπτική μας: το σχολείο δεν θα έπρεπε να μας προετοιμάζει μόνο για εξετάσεις, αλλά για μια ζωή γεμάτη προκλήσεις και ευκαιρίες. Να μας μαθαίνει ότι η αποτυχία είναι κομμάτι της μάθησης, ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι προς την επιτυχία και ότι οι Πανελλήνιες είναι απλώς ένας από αυτούς.
Το μέλλον μας δεν καθορίζεται από μια στιγμή. Καθορίζεται από το πώς θα επιλέξουμε να ζήσουμε, να εξελιχθούμε και να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας – ανεξάρτητα από βαθμούς και εξετάσεις.
Αγάπη Μαυρολέων
Μαθήτρια Β’ Λυκείου
2ο Γενικό Λύκειο Νέας Μάκρης
Πηγή: Εφημερίδα Polis
