Η υπόθεση του 14χρονου στο Πόρτο Ράφτη, ο οποίος φέρεται να εκβιαζόταν από συνομηλίκους και μεγαλύτερους ανήλικους, φτάνοντας στο σημείο να τους παραδίδει κοσμήματα της μητέρας του για να αποφύγει τις απειλές, δεν είναι απλώς ένα ακόμη αστυνομικό δελτίο. Είναι ένας καθρέφτης μιας πραγματικότητας που ολοένα και συχνότερα αρνούμαστε να κοιτάξουμε κατάματα.
Γιατί πίσω από τη συγκεκριμένη ιστορία δεν βρίσκεται μόνο η παραβατικότητα των δραστών. Βρίσκεται ο φόβος ενός παιδιού που ένιωσε ότι δεν είχε πού να στραφεί. Βρίσκεται η σιωπή, η απομόνωση και η αδυναμία ενός εφήβου να ζητήσει βοήθεια προτού η κατάσταση ξεφύγει.
Τα τελευταία χρόνια ακούμε όλο και περισσότερες ιστορίες για συμμορίες ανηλίκων, εκφοβισμό, ληστείες, βία και εκβιασμούς. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά αλλά για ένα φαινόμενο που αποκτά ανησυχητικές διαστάσεις.
Η εύκολη λύση είναι να μιλήσουμε μόνο για αυστηρότερες ποινές. Οι ποινές έχουν τη θέση τους. Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: πού βρίσκονται οι ενήλικοι πριν φτάσουμε στην Αστυνομία; Πού είναι το σχολείο, η οικογένεια, η τοπική κοινωνία; Πόσες φορές έχουμε ακούσει ένα παιδί να λέει ότι φοβάται και το αντιμετωπίσαμε ως «υπερβολικό» ή «παιδικό καβγά»;
Η κοινωνία συχνά ανησυχεί όταν βλέπει το αποτέλεσμα, αλλά αδιαφορεί για τα προειδοποιητικά σημάδια. Και τότε ξαφνιάζεται όταν ένα 14χρονο παιδί καταλήγει να πληρώνει τους εκβιαστές του με τα οικογενειακά κειμήλια.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι ότι κάποιοι ανήλικοι έγιναν θύτες. Είναι ότι ένας άλλος ανήλικος πίστεψε πως ήταν μόνος του απέναντί τους. Και αυτό είναι μια αποτυχία που βαραίνει όλους μας.
ekirikas.com
