Η συζήτηση για το brain drain στην Ελλάδα συνήθως περιστρέφεται γύρω από τους νέους επιστήμονες που φεύγουν με ένα πτυχίο ανά χείρας αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Όμως, η πραγματική “αιμορραγία” ξεκινά πολύ νωρίτερα: στα 18.
Για δεκαετίες, η αναζήτηση ποιοτικών σπουδών, ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, αποτελούσε το όνειρο κάθε φιλόδοξου μαθητή, αδειάζοντας όμως τις ελληνικές πόλεις από το πιο δυναμικό τους κομμάτι πριν καν αυτό προλάβει να συστηθεί στην εγχώρια αγορά.
Το Brexit και το κόστος του ονείρου
Μετά το Brexit, οι Έλληνες φοιτητές έχασαν το status του Home Student, με αποτέλεσμα τα δίδακτρα στη Βρετανία να εκτοξευθούν. Σύμφωνα, μάλιστα, με τα επίσημα στοιχεία του HESA (Higher Education Statistics Agency), ο αριθμός των φοιτητών από την ΕΕ στις βρετανικές σχολές μειώθηκε κατά περίπου 50% τα τελευταία χρόνια.
Όταν το κόστος διαβίωσης και τα δίδακτρα σε πόλεις όπως το Λονδίνο ή το Μάντσεστερ αγγίζουν πλέον δυσθεώρητα ύψη, το ερώτημα δεν είναι μόνο “πού θα σπουδάσω”, αλλά “πώς θα σπουδάσω ποιοτικά χωρίς να χρεοκοπήσω”.
Η διακρατική εκπαίδευση, η δυνατότητα δηλαδή να αποκτήσεις πτυχίο από ένα κορυφαίο βρετανικό πανεπιστήμιο, αλλά να παραμείνεις στην Ελλάδα, αλλάζει τα δεδομένα. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή σπουδών σε εγχώριους εκπαιδευτικούς φορείς που διατηρούν στρατηγικές συμπράξεις με το εξωτερικό, όπως το Medcollege.edu.gr, αναδεικνύεται σε μια ρεαλιστική απάντηση για όσους αναζητούν ακαδημαϊκή αριστεία με βρετανικά πρότυπα, παραμένοντας παράλληλα στην Ελλάδα.
Γιατί η Βρετανική Σφραγίδα παραμένει το Gold Standard;
Δεν είναι μόνο το κύρος. Το βρετανικό εκπαιδευτικό σύστημα εστιάζει στην κριτική σκέψη και την πρακτική εφαρμογή της γνώσης, κάτι που η αγορά εργασίας “διψάει” να βρει. Σύμφωνα με την παγκόσμια κατάταξη QS World University Rankings, βρετανικά ιδρύματα όπως το Imperial College, το University of Oxford και το University of Cambridge κυριαρχούν σταθερά στην πρώτη δεκάδα παγκοσμίως.
Σπουδάζοντας σε ένα πρόγραμμα που ακολουθεί αυτά τα πρότυπα εντός Ελλάδας, ο φοιτητής κερδίζει διπλό πλεονέκτημα: από τη μία, την επαγγελματική ισοδυναμία που αναγνωρίζεται πλήρως από το ελληνικό κράτος και το ΑΤΕΕΝ (πρώην ΣΑΕΠ), και από την άλλη, τη δυνατότητα να χτίσει το επαγγελματικό του δίκτυο (networking) στην εγχώρια αγορά όσο ακόμα σπουδάζει. Είναι το λεγόμενο “brain gain” στην πράξη: εκπαιδεύεσαι με διεθνή στάνταρ, αλλά οι ρίζες και οι διασυνδέσεις σου παραμένουν εδώ.
Οικονομική ανάσα και κοινωνική ισορροπία
Το να σπουδάζεις στο εξωτερικό στα 18 σου είναι σίγουρα εφόδιο είναι όμως και μια τεράστια πρόκληση, όχι μόνο οικονομική αλλά και ψυχολογική. Η απότομη απομάκρυνση από το υποστηρικτικό περιβάλλον της οικογένειας, σε συνδυασμό με τα έξοδα που συχνά ξεπερνούν τις 25.000€ – 30.000€ ετησίως (σύμφωνα με εκτιμήσεις του British Council για δίδακτρα και διαβίωση), καθιστούν το εγχείρημα απαγορευτικό για πολλές οικογένειες.
Η φοίτηση σε ένα συνεργαζόμενο κολλέγιο στην Ελλάδα, όμως, προσφέρει το ίδιο ακριβώς ακαδημαϊκό αποτέλεσμα με ένα κλάσμα του κόστους. Επιπλέον, επιτρέπει στον φοιτητή να ωριμάσει ομαλά, έχοντας πρόσβαση σε υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις και εργαστήρια που συχνά δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από εκείνα του εξωτερικού.
Επενδύοντας στην Ελλάδα με διεθνές βλέμμα
Η καταπολέμηση του brain drain δεν σημαίνει ότι πρέπει να “κλειστούμε” στα δικά μας σύνορα, αλλά ότι πρέπει να φέρουμε την παγκόσμια γνώση εδώ.
Το μέλλον της εκπαίδευσης είναι υβριδικό, είναι εξωστρεφές και, πάνω απ’ όλα, είναι προσβάσιμο. Και η “βρετανική σφραγίδα” εντός των τειχών ίσως είναι το πιο δυνατό όπλο που διαθέτουμε για να κρατήσουμε τα πιο λαμπρά μυαλά στη χώρα μας.
