Μήνυμα ευαισθητοποίησης και ελπίδας για την αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού έστειλαν μαθητές και εκπαιδευτικοί του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ραφήνας, μέσα από δράση που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού.
Στη σχετική δράση συμμετείχε ο Δημοτικός Σύμβουλος Ραφήνας – Πικερμίου και εκπαιδευτικός Βασίλης Μοτσάκος, ο οποίος βρέθηκε στο σχολείο στις 9 Μαρτίου 2026 και συνομίλησε με τους μαθητές της Δ’ τάξης, μέσα από δραστηριότητες, συζήτηση και μικρές δραματοποιήσεις γύρω από το φαινόμενο του bullying.
Ο ίδιος, σε ανάρτησή του, αναφέρθηκε στη σημασία αυτών των μικρών αλλά ουσιαστικών στιγμών μέσα στη σχολική τάξη, που συχνά αφήνουν το βαθύτερο αποτύπωμα σε μαθητές και εκπαιδευτικούς. Όπως σημείωσε, πίσω από απλές καθημερινές εικόνες – ένα χαμόγελο, μια απορία ή ένα παιδικό βλέμμα που φωτίζεται από τη γνώση – κρύβονται εμπειρίες που γίνονται μνήμη, δύναμη και ελπίδα.
Κεντρικό σημείο της δράσης αποτέλεσε το βιβλίο του «Από τη ρωγμή μπαίνει φως», μια ιστορία που αναδεικνύει τη δύναμη που κρύβει κάθε παιδί μέσα του και τη σημασία της καλοσύνης, της αποδοχής και της αλληλεγγύης απέναντι σε φαινόμενα φόβου, κοροϊδίας ή αποκλεισμού.
Οι μαθητές συμμετείχαν ενεργά στις δραστηριότητες, μπαίνοντας σε ρόλους και εκφράζοντας με ειλικρίνεια τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Μέσα από τις μικρές ιστορίες και τις συζητήσεις, αναδείχθηκε το μήνυμα ότι η αλλαγή συχνά ξεκινά από τις πιο απλές πράξεις: ένα χέρι βοήθειας, μια λέξη στήριξης ή το θάρρος να σταθεί κανείς δίπλα σε κάποιον που το έχει ανάγκη.
Παράλληλα, ο κ. Μοτσάκος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τη σχολική κοινότητα του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ραφήνας – τη διεύθυνση, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και κυρίως τους μαθητές – με τους οποίους, όπως ανέφερε, είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί τους τελευταίους μήνες.
Όπως υπογράμμισε, η εμπειρία του μέσα στο σχολείο δεν περιορίστηκε στις δράσεις και τις συζητήσεις της τάξης, αλλά περιλάμβανε και τις μικρές καθημερινές στιγμές με τα παιδιά: τα γέλια, τις απορίες, τις αυθόρμητες κουβέντες και τη χαρά της ανακάλυψης.
Ιδιαίτερη συγκίνηση, όπως σημείωσε, προκάλεσε και η ημέρα του αποχαιρετισμού, όταν οι μαθητές εξέφρασαν με τον πιο αυθόρμητο τρόπο την αγάπη τους, υπενθυμίζοντας – όπως έγραψε – ότι η εκπαίδευση δεν είναι απλώς μάθημα, αλλά σχέση, μοίρασμα και ανθρώπινη σύνδεση.
«Στο τέλος της ημέρας», καταλήγει, «το μεγαλύτερο δώρο της διδασκαλίας είναι να βλέπεις το φως να μεγαλώνει μέσα στα παιδιά και να ξέρεις πως κάπου μέσα σε αυτή τη διαδρομή πέρασε κι από σένα ένα μικρό κομμάτι από αυτό το φως».
Αναλυτικά στην ανάρτηση του αναφέρει:
9 Μαρτίου 2026
3ο Δημοτικό Ραφήνας
Μία μέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού.
« Από τη ρωγμή μπαίνει φως»
Υπάρχουν στιγμές στο σχολείο που μοιάζουν μικρές και καθημερινές, ένα χαμόγελο μέσα στην τάξη, μια απορία που γεννιέται αυθόρμητα, ένα παιδικό βλέμμα που φωτίζεται όταν ανακαλύπτει κάτι καινούργιο. Κι όμως, με τον καιρό καταλαβαίνεις πως αυτές οι στιγμές είναι οι πιο ουσιαστικές. Είναι εκείνες που μένουν μέσα σου και γίνονται μνήμη, δύναμη και ελπίδα.
Με αφορμή την ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού, είχα τη χαρά να μοιραστώ με τους μαθητές της Δ´ του 3ου Δημοτικού Ραφήνας σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς μέσα από δράσεις και μικρές δραματοποιήσεις. Οδηγός μας στάθηκε το βιβλίο μου «Από τη ρωγμή μπαίνει φως», μια ιστορία που μιλά για εκείνο το φως που κρύβει κάθε παιδί μέσα του. Ένα φως που μπορεί να σταθεί απέναντι στο σκοτάδι του φόβου, της κοροϊδίας και της σιωπής. Γιατί πολλές φορές αρκεί μια μικρή ρωγμή για να περάσει μέσα της το φως της καλοσύνης, της κατανόησης και της αλληλεγγύης.
Τα παιδιά μπήκαν στους ρόλους, ένιωσαν τις ιστορίες, μίλησαν με ειλικρίνεια και μας θύμισαν ότι η αλλαγή ξεκινά συχνά από τις πιο απλές πράξεις: από ένα χέρι που απλώνεται, από μια λέξη υποστήριξης, από το θάρρος να σταθείς δίπλα σε κάποιον που το έχει ανάγκη.
Θα ήθελα όμως αυτή η στιγμή να γίνει και μια ευκαιρία να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου προς όλους τους ανθρώπους που αποτελούν τη μαθητική κοινότητα του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ραφήνας. Τους εκπαιδευτικούς, τη διεύθυνση, τους γονείς και, πάνω απ’ όλα, τα παιδιά. Τους τελευταίους μήνες είχα τη χαρά να βρεθώ ανάμεσά τους και να νιώσω από κοντά τη δύναμη μιας κοινότητας που στηρίζεται στον σεβασμό, τη συνεργασία και την αγάπη για το παιδί.
Και αν κάτι παίρνω μαζί μου από αυτή τη διαδρομή, δεν είναι μόνο οι δράσεις ή οι συζητήσεις της τάξης. Είναι όλες εκείνες οι μικρές, καθημερινές στιγμές με τους μαθητές μου: τα γέλια, τις απορίες, τις αυθόρμητες κουβέντες, τη σπίθα στα μάτια τους όταν ανακαλύπτουν κάτι καινούργιο. Στιγμές απλές, αλλά πολύτιμες.
Οι μαθητές μου μου έδειξαν την αγάπη τους κάθε μέρα, με τον πιο αληθινό και αυθόρμητο τρόπο που μόνο τα παιδιά ξέρουν. Και ιδιαίτερα την ημέρα του αποχαιρετισμού, όταν αυτή η αγάπη φανερώθηκε τόσο καθαρά και συγκινητικά, θυμίζοντάς μου για ακόμη μία φορά γιατί η εκπαίδευση είναι κάτι πολύ περισσότερο από μάθημα∙ είναι σχέση, είναι μοίρασμα, είναι καρδιά.
Όλες αυτές τις στιγμές τις κρατώ μέσα μου σαν έναν μικρό, προσωπικό θησαυρό. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της διδασκαλίας: να βλέπεις το φως να μεγαλώνει μέσα στα παιδιά και να ξέρεις πως κάπου μέσα σε αυτή τη διαδρομή, ένα μικρό κομμάτι από αυτό το φως πέρασε κι από σένα.
