Οι αγρότες της Ελλάδας βρίσκονται για ακόμη μία φορά στους δρόμους. Αυτή τη φορά όμως, η αποφασιστικότητά τους ξεπερνά τη συνήθη διαμαρτυρία. Τα τρακτέρ στα μπλόκα δεν είναι απλώς σύμβολο αντίδρασης, είναι η κραυγή μιας κοινωνικής ομάδας που έχει φτάσει στα όρια της αντοχής της. Για να κατανοήσουμε γιατί δεν κάνουν πίσω, πρέπει να δούμε την εικόνα ολόκληρου του προβλήματος.
Η αγροτική παραγωγή έχει γίνει τα τελευταία χρόνια οικονομικά ασύμφορη. Το κόστος για καύσιμα, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, ζωοτροφές και ηλεκτρικό ρεύμα αυξάνεται συνεχώς, ενώ οι τιμές πώλησης των προϊόντων παραμένουν χαμηλές και συχνά δεν καλύπτουν ούτε το κόστος παραγωγής. Η δουλειά που κάποτε έδινε ασφάλεια, έχει γίνει καθημερινός αγώνας επιβίωσης.
Σε αυτή τη δύσκολη οικονομική πραγματικότητα προστίθενται καθυστερήσεις στις επιδοτήσεις και τις αποζημιώσεις. Πολλοί περιμένουν μήνες για χρήματα που είναι ζωτικής σημασίας για να συνεχίσουν την παραγωγή τους. Οι αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ για ζημιές από καιρικά φαινόμενα συχνά φτάνουν αργά, όταν οι ανάγκες έχουν ήδη γίνει χρέη.
Το σκάνδαλο με τον ΟΠΕΚΕΠΕ έχει εντείνει την οργή τους. Υπάρχουν καταγγελίες για κακοδιαχείριση, αδικίες και σοβαρές καθυστερήσεις, που αφήνουν πολλούς παραγωγούς χωρίς τη στήριξη που δικαιούνται. Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς έχει κλονιστεί βαθιά. Όταν χάνεις την εμπιστοσύνη σε ένα σύστημα που υποτίθεται ότι σε στηρίζει, η μόνη δύναμη πίεσης που απομένει είναι η κινητοποίηση.
Δεν είναι όμως μόνο τα οικονομικά. Είναι η συσσωρευμένη απογοήτευση από χρόνια υποσχέσεων που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν πλήρως. Κάθε νέα εξαγγελία μέτρων συχνά συνοδεύεται από καθυστερήσεις, ασάφειες ή εφαρμογές που αφήνουν πολλούς εκτός. Η εμπιστοσύνη διαβρώνεται και με αυτήν φθείρεται η υπομονή.
Παράλληλα, η ύπαιθρος αλλάζει δραματικά. Τα χωριά αδειάζουν, οι νέοι δεν επιλέγουν τη γεωργία και όσοι μένουν συχνά το κάνουν από καθήκον και όχι προοπτική. Η παραγωγή μειώνεται, η χώρα εξαρτάται περισσότερο από εισαγόμενα προϊόντα και η παραδοσιακή ζωή υποχωρεί. Οι αγρότες βλέπουν αυτή την εξέλιξη καθημερινά και αγωνιούν για το μέλλον.
Οι κινητοποιήσεις είναι και ζήτημα αξιοπρέπειας. Οι αγρότες νιώθουν ότι η δουλειά τους απαξιώνεται. Η παρουσία τους στους δρόμους είναι τρόπος να ακουστεί η φωνή τους στην κυβέρνηση και στην κοινωνία.
Γι’ αυτό δεν κάνουν πίσω. Όχι από πείσμα, αλλά από ανάγκη. Αν υποχωρήσουν σήμερα χωρίς ουσιαστικές λύσεις, το αύριο θα είναι ακόμη δυσκολότερο. Η μάχη τους δεν είναι στιγμιαία αντίδραση. Είναι προσπάθεια επιβίωσης, για να κρατήσουν ζωντανή τη δουλειά τους, την ύπαιθρο, την παραγωγή και τις οικογένειές τους. Αγωνίζονται για να μην εξαφανιστούν και για να μη χαθεί μαζί τους ένα κομμάτι της Ελλάδας.Δεν αγωνίζονται για να νικήσουν,αγωνίζονται για να μην χαθούν.
Σπύρος Παππάς
Εκπαιδευτικός – Πολίτης Δήμου Μαραθώνα
