Ο Στέλιος Κρητικός είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χωρούν σε μία ταμπέλα. Πρώην ποδοσφαιριστής, ηθοποιός, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, πατέρας τεσσάρων παιδιών – αλλά πάνω απ’ όλα άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στη δύναμη των σχέσεων αλλά και στις ρίζες μας.
Η Ραφήνα, η Αρτέμιδα και η Ανατολική Αττική δεν είναι απλώς τόποι που πέρασε. Είναι κομμάτια ζωής, φιλίες, μνήμες, αγκαλιές. Στη συζήτησή μας μιλά ανοιχτά για το ποδόσφαιρο που τον διαμόρφωσε, τη μετάβαση στο θέατρο, την πατρότητα που τον μετακίνησε εσωτερικά και τις αξίες που σήμερα θεωρεί αδιαπραγμάτευτες.
Μια συνέντευξη χωρίς φίλτρα, με έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να κοιτάξει πίσω – για να συνεχίσει να προχωρά μπροστά.
Τι σημαίνει για εσάς η Ραφήνα και η Ανατολική Αττική;
Έχω περάσει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου στη Ραφήνα και γενικότερα στην Ανατολική Αττική, στην περιοχή της Αγίας Κυριακής. Ήταν ο πρώτος προορισμός μου όταν έφυγα από τη Ρόδο και ήρθα στην Αθήνα. Εκεί ήταν και η πρώτη μου κατοικία.
Έπαιξα ποδόσφαιρο, συνεργάστηκα με ομάδες της περιοχής, έζησα την καθημερινότητα του τόπου.
Η Ραφήνα είναι για μένα δεύτερο σπίτι. Οι φίλοι μου, οι άνθρωποι που με στήριξαν, που αγαπώ μέχρι σήμερα. Όταν ακούω τη λέξη «Ραφήνα», μου έρχεται μία μόνο λέξη: φιλία.
Υπάρχει κάποια περίοδος που σας σημάδεψε ιδιαίτερα;
Το σπίτι που ζούσαμε ήταν στην Αγία Κυριακή. Εκεί γεννήθηκαν τα δύο πρώτα μου παιδιά, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Άρης. Αν εξαιρέσω τη γέννηση των παιδιών –που είναι από μόνη της το απόλυτο θαύμα ζωής– θυμάμαι έντονα και την περίοδο του ποδοσφαίρου.
Έπαιξα και στις τρεις ομάδες της περιοχής: στον Α.Ο. Άρτεμις, στην Τριγλία Ραφήνας και στη Θύελλα Ραφήνας. Θυμάμαι τις μάχες, τους αγώνες για άνοδο και παραμονή, τη συλλογική προσπάθεια. Αυτές οι μνήμες είναι πολύ ζωντανές μέσα μου.
Πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε το ποδόσφαιρο στη ζωή σας;
Καθοριστικό. Μέσα από το ποδόσφαιρο κατάλαβα ότι πατρίδα δεν είναι μόνο ο τόπος που γεννιέσαι, αλλά και οι άνθρωποι. Εισέπραξα μεγάλες αγκαλιές και αυτές με έκαναν να νιώθω ότι ανήκω.
Οι άνθρωποι της περιοχής με στήριξαν σε κάθε απόφαση που πήρα αργότερα. Αν πρέπει να ξεχωρίσω κάτι, είναι η φιλοξενία και η ζεστασιά τους.
Ο αθλητισμός σας «έφτιαξε» ως χαρακτήρα;
Απόλυτα. Η πειθαρχία, η συνέπεια, η δουλειά, ο επαγγελματισμός είναι αξίες που χρειάζονται παντού. Στο γήπεδο μαθαίνεις να αγωνίζεσαι, να είσαι δοτικός, να κάνεις πίσω για να αναδειχθούν και οι άλλοι, να είσαι στήριγμα.
Αυτά ισχύουν το ίδιο στο θέατρο και στη ζωή. Ο αθλητισμός με έμαθε πρώτα απ’ όλα να είμαι άνθρωπος. Να ενδιαφέρομαι, να μοιράζομαι, να αντέχω. Αυτές οι αξίες με ακολουθούν σε ό,τι κι αν κάνω.
Πότε καταλάβατε ότι η υποκριτική ήταν ο δρόμος σας;
Όταν συνειδητοποίησα ότι στη ζωή δεν υπάρχουν απόλυτα «πρέπει». Εμείς χαράζουμε τον δρόμο μας. Όταν έρχεται η στιγμή να αποφασίσεις για όσα σε γεμίζουν και σε κάνουν χαρούμενο, εκεί δεν υπάρχουν κανόνες.
Το ποδόσφαιρο ήταν το πρώτο μου όνειρο. Από μικρός ήθελα να παίξω στην Εθνική. Στην πορεία όμως γνώρισα το θέατρο και την τέχνη. Εκεί ένιωσα ότι μπορώ να εκφραστώ, να εξελιχθώ και να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Δεν ήταν εύκολο να τα συνδυάσω, αλλά πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο. Δεν λειτουργώ με βάση το εύκολο ή το δύσκολο. Αν το θέλεις πραγματικά και το πιστεύεις, μπορείς να το καταφέρεις.
Πόσο σας έχει αλλάξει η πατρότητα;
Ο ρόλος του γονιού είναι μια διαρκής πορεία εξέλιξης. Από τη στιγμή που γεννιέται μέσα σου η επιθυμία να αποκτήσεις παιδί, κάτι αλλάζει.
Κάθε παιδί μου, με τη μοναδικότητά του, με έχει αλλάξει και με έχει εξελίξει. Με βοήθησε να ανακαλύψω πτυχές του εαυτού μου. Δεν προσπαθώ να είμαι ασπίδα. Κάθε παιδί χτίζει τη δική του. Εγώ προσπαθώ να είμαι άνθρωπος.
Μεταφέρετε στα παιδιά σας κάτι από τη δική σας παιδική ηλικία;
Μόνο μέσα από ιστορίες. Δεν πιστεύω στο «έτσι μεγάλωσα εγώ, άρα έτσι πρέπει να μεγαλώσεις κι εσύ». Εγώ ακολουθώ τα παιδιά μου, όχι εκείνα εμένα.
Έχουν τις δικές τους ζωές και προσωπικότητες. Ο ρόλος μας δεν είναι να τα αλλάξουμε, αλλά να αλλάζουμε εμείς μαζί τους.
Τι σας γεμίζει περισσότερο αυτή την περίοδο;
Η οικογένεια είναι πάντα πρώτη. Το θέατρο και τα παιδικά βιβλία είναι κομμάτια της δημιουργικότητάς μου. Δεν τα βάζω απέναντι από την οικογένεια – τα βάζω δίπλα. Τα απολαμβάνω όλα, το καθένα με τον τρόπο του.
Αν συναντούσατε τον νεαρό Στέλιο στα γήπεδα της Ανατολικής Αττικής;
Να συνεχίσει να τρέχει.
(γέλια)
Κρύβονται υπέροχα πράγματα μέσα στο όνειρο που κυνηγάς.
Πώς είστε σήμερα, μετά την πρόσφατη περιπέτεια υγείας;
Είμαι πάρα πολύ καλά. Ήμουν τυχερός και όλα εξελίχθηκαν χωρίς μεγάλη ταλαιπωρία.
Τι σας βοήθησε περισσότερο εκείνη την περίοδο;
Οι άνθρωποί σου είναι πάντα η βάση. Μαζί τους μοιράζεσαι πρώτα τα συναισθήματα. Όταν περνάς κάτι για πρώτη φορά, ανακαλύπτεις νέες πτυχές του εαυτού σου.
Το αντιμετώπισα με αισιοδοξία, όποια κι αν ήταν η εξέλιξη. Στην αναμονή των εξετάσεων κάνεις τους απολογισμούς σου.
Άλλαξε ο τρόπος που βλέπετε τη ζωή;
Διεκδικώ περισσότερες στιγμές. Περισσότερο χρόνο με αυτούς που αγαπώ. Λιγότερη δουλειά, περισσότερη ουσία.
Τι μήνυμα θα στέλνατε σε ανθρώπους που δίνουν τον δικό τους αγώνα;
Δεν ξέρω αν είμαι ο κατάλληλος να δίνω συμβουλές. Θα πω μόνο: δύναμη, υπομονή, πίστη και αισιοδοξία. Ο καθένας ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά.
Τι μένει τελικά;
Τι θεωρείτε σήμερα πραγματικά σημαντικό στη ζωή;
Οι άνθρωποί μας. Η οικογένεια. Εκεί ξεκινάς και εκεί καταλήγεις. Αυτό που αφήνουμε πίσω μας είναι το αποτύπωμά μας.
Πού σας βρίσκουμε καλλιτεχνικά αυτή την περίοδο;
Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούμαι στο Παλαιό Φάληρο, όπου έχω σχολή θεάτρου και χορού μαζί με τη σύζυγό μου. Παράλληλα συνεχίζουμε τις οικογενειακές ιστορίες των Κρητικών στο θέατρο και παρουσιάζω το τέταρτο παιδικό μου βιβλίο σε σχολεία.
Πηγή: Περιοδικό AktiNews
