Ο αγαπημένος Λάμπρος Κωνσταντάρας, ένας μύθος του σινεμά και του θεάτρου, που μεγάλωσαν γενιές και γενιές με τις ταινίες και τις ατάκες του, στο απόγειο της καριέρας του αγόρασε διαμέρισμα στην όμορφη Βάρκιζα μας. Αγάπησε τον τόπο μας, τους ανθρώπους και τον τρόπο ζωής μας, τηρώντας μία ρουτίνα που γαλήνευε την ψυχή του…
Τον πρώτο καφέ της ημέρας, τον έπινε στο μπαλκόνι του (φώτο), πρωϊ κατέβαινε στην παραλία (βίντεο), νωρίς το απόγευμα καθόταν στο Esplanade και αργούτσικα πριν νυχτώσει, γυρνούσε τις γειτονιές με 2 μεγάλες τσάντες γατοτροφή και ταΐζε τις αδέσποτες γατούλες της γειτονιάς.
Μετά το 2ο εγκεφαλικό (1983) η υγεία του είχε επιβαρυνθεί σημαντικά, είχε μεγάλη δυσκολία στην κίνηση και στην ομιλία. Οι λέξεις ελάχιστες, 2-3 βασικές, κατανοώντας την άδικη εξέλιξη της ζωής του, περήφανος και αξιοπρεπής, αρνείται να επικοινωνεί με τον έξω κόσμο και μένει κλεισμένος στο διαμέρισμα με συντροφιά την γυναίκα του Φιλιώ και τον γιο του Δημήτρη που τον επισκεπτόταν συχνά.
Μοναδικός του φίλος και παρηγοριά στα τελευταία δύσκολα χρόνια, ο όμορφος μακρύτριχος γάτος (φωτο) του που δεν τον άφησε στιγμή μόνο του, μέχρι να φύγει για το μεγάλο ταξίδι…(Ιούνιος 1985).
Οι γατούλες της γειτονιάς, που δεν μπορούσε πια να φροντίσει, τον αναζητούσαν και είχαν μαζευτεί κάτω από το μπαλκόνι του, σαν να περίμεναν ένα μικρό θαύμα, να «ξαναγυρίσει» ο καλός τους φίλος…
Πηγή: Έλενα Μανιάτη
