Οι ελεύθερες ακτές της Αττικής παραδόθηκαν στη βουλιμία του κεφαλαίου, μετατρέποντας το αυτονόητο δικαίωμα των πολιτών στη θάλασσα σε απλησίαστο προνόμιο για την οικονομική ελίτ.
Οι τιμές στις οργανωμένες παραλίες έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα απόλυτης παράνοιας, με το κόστος για ένα και μόνο σετ ξαπλώστρας να αγγίζει το εξοργιστικό ποσό των 210 ευρώ, την ώρα που η είσοδος εισπράττεται ξεχωριστά σαν χαράτσι.
Στην κορυφή αυτού του τοκογλυφικού real estate βρίσκεται ο Αστέρας Βουλιαγμένης, όπου το Σαββατοκύριακο η πρώτη σειρά δίπλα στο κύμα απαιτεί μια μικρή περιουσία, ενώ ακόμη και τις καθημερινές η ταρίφα καθηλώνεται στα 150 ευρώ. Μια μέση ελληνική οικογένεια υποχρεώνεται να ξοδέψει πάνω από ένα μεροκάματο πριν καν αντικρίσει το νερό, γεγονός που συνιστά έναν ωμό, ταξικό αποκλεισμό από τον δημόσιο πλούτο της χώρας.
Από τον Άλιμο έως τη Βάρκιζα το πορτοφόλι των πολιτών γίνεται στάχτη
Το πάρτι της κερδοσκοπίας εκτείνεται σε ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο, καθώς οι επιχειρηματίες ανταγωνίζονται στο ποιος θα γδάρει αγριότερα τον καταναλωτή.
Στην Ακτή του Ηλίου στον Άλιμο οι τιμές ξεκινούν από τα 30 ευρώ για να σκαρφαλώσουν άμεσα στα 60 ευρώ στην καρδιά της περιόδου, ενώ στο Yabanaki της Βάρκιζας το καπέλο των Σαββατοκύριακων ξεπερνά κάθε λογική. Ακόμη και οι υποτιθέμενες οικονομικές εναλλακτικές στο Πόρτο Ράφτη ή στη Βούλα, όπου η είσοδος και η ξαπλώστρα φτάνουν συνδυαστικά τα 40 ευρώ, αποτελούν καθαρή κοροϊδία για τον μέσο μισθωτό.
Η Αθηναϊκή Ριβιέρα παραδόθηκε στην ασυδοσία και τη χλιδή των λίγων, αφήνοντας τις λαϊκές γειτονιές να καίγονται στο τσιμέντο, με την κυβερνητική ανοχή να σιγοντάρει το μεγάλο φαγοπότι των παρανομούντων που μετέτρεψαν τον αιγιαλό σε ιδιωτικά φέουδα.
