Δεν χρειάζεται πάντα βαλίτσα, διόδια, ξενοδοχείο και τριήμερο για να νιώσει κανείς ότι έφυγε. Μερικές φορές αρκεί να κλείσει την πόρτα του σπιτιού, να μπει στο αυτοκίνητο και σε λιγότερο από μία ώρα να βρεθεί αλλού: δίπλα σε νερά, κάτω από πλατάνια, μπροστά στη θάλασσα ή σε ένα χωριό που μοιάζει να έχει ξεχάσει την Αθήνα, παρότι βρίσκεται τόσο κοντά της.
Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση με την Αθήνα. Τη ζούμε καθημερινά σαν τσιμέντο, φανάρια, κορναρίσματα, πάρκινγκ, μπαλκόνια απέναντι σε άλλα μπαλκόνια και ατελείωτες διαδρομές από το σπίτι στη δουλειά και από τη δουλειά πίσω στο σπίτι. Κι όμως, γύρω της απλώνεται ένας ολόκληρος μικρός κόσμος αποδράσεων.
Δεν μιλάμε για ταξίδια πολυτελείας. Μιλάμε για εκείνες τις κοντινές εκδρομές που μπορεί να κάνει μια οικογένεια με παιδιά, ένα ζευγάρι, μια παρέα ή ακόμα και κάποιος μόνος του, όταν θέλει απλώς να ακούσει κάτι άλλο εκτός από μηχανές και ειδοποιήσεις κινητών.
Η πρόσφατη αναφορά στις Ράθες στο Καπανδρίτι, έναν τόπο με πηγές, πλατάνια και εικόνες που θυμίζουν ορεινή Ελλάδα, μόλις περίπου 50 λεπτά από την Αθήνα, ξανανοίγει μια ωραία κουβέντα: πόσα τέτοια μέρη έχουμε δίπλα μας και τα προσπερνάμε; Το Καπανδρίτι, το Πολυδένδρι, ο Βαρνάβας και η Λίμνη Μαραθώνα μπορούν να γίνουν μια ολόκληρη μονοήμερη διαδρομή με φύση, φαγητό και μικρές στάσεις χωρίς να χρειαστεί να φύγει κανείς μακριά από την Αττική.
Και αυτό είναι ίσως το μεγάλο μυστικό: η απόδραση δεν μετριέται πάντα σε χιλιόμετρα. Μετριέται στο πόσο γρήγορα αλλάζει η εικόνα μπροστά σου.
Από την Αθήνα μπορείς να βρεθείς στη Λίμνη Μαραθώνα για έναν ήρεμο περίπατο δίπλα στο νερό, στο φράγμα, στα γύρω χωριά, σε μια ταβέρνα κάτω από δέντρα ή σε μια διαδρομή που συνδυάζει ιστορία και φύση. Είναι από εκείνες τις εκδρομές που ταιριάζουν και σε οικογένειες, γιατί δεν κουράζουν, δεν απαιτούν μεγάλο πρόγραμμα και αφήνουν χώρο για αυθορμητισμό.
Προς τα δυτικά, η Πάχη Μεγάρων είναι μια άλλη Αθήνα που δεν μοιάζει με Αθήνα. Ένα ψαροχώρι κοντά στην πόλη, με θάλασσα, ψαρόβαρκες, ουζάκι, ψάρι, παιδική βόλτα στην προκυμαία και την αίσθηση ότι για λίγες ώρες μπήκαμε σε νησιώτικο κάδρο χωρίς να μπούμε σε πλοίο. Η Περιφέρεια Αττικής την προβάλλει ως προορισμό περίπου 30 λεπτών από την Αθήνα.
Προς τα νότια, η διαδρομή για Σούνιο παραμένει κλασική αλλά ποτέ βαρετή. Η παραλιακή, η Ανάβυσσος, το Λαύριο, οι μικρές στάσεις για καφέ ή φαγητό, και στο τέλος ο Ναός του Ποσειδώνα με το ηλιοβασίλεμα, φτιάχνουν μια εκδρομή που μπορεί να είναι οικογενειακή το πρωί και ρομαντική το απόγευμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η Αττική έχει μάθει να ζει με αυτή τη διπλή της ταυτότητα: μισή μητρόπολη, μισή εξοχή.
Προς τα ανατολικά, η Βραυρώνα, το Πόρτο Ράφτη, η Αρτέμιδα και οι μικρές ακτές της περιοχής δίνουν λύση σε όσους θέλουν θάλασσα χωρίς να κάνουν ολόκληρη εκστρατεία. Για παιδιά είναι εύκολες αποδράσεις, για ζευγάρια έχουν ωραίες γωνιές για φαγητό και βόλτα, ενώ για όλους έχουν αυτό που λείπει περισσότερο από την καθημερινότητα: ορίζοντα.
Και ύστερα είναι το βουνό. Η Πάρνηθα, το Τατόι, οι βόλτες μέσα στο πράσινο, τα μονοπάτια, οι δροσερές διαδρομές, τα ελάφια που καμιά φορά εμφανίζονται σαν να θέλουν να μας θυμίσουν ότι δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο. Για πολλούς Αθηναίους, μια βόλτα προς τα βόρεια είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να αλλάξουν θερμοκρασία, ανάσα και διάθεση.
Το σημαντικό είναι ότι όλες αυτές οι εκδρομές δεν απαιτούν μεγάλο προϋπολογισμό. Με ένα αυτοκίνητο, λίγη βενζίνη, ένα θερμός με καφέ, νερό, κάτι πρόχειρο για τα παιδιά και διάθεση να φύγουμε νωρίς, η μέρα μπορεί να αλλάξει εντελώς. Δεν χρειάζεται πάντα τραπέζι ακριβό ή πρόγραμμα γεμάτο. Μερικές φορές η καλύτερη εκδρομή είναι αυτή που έχει μια βόλτα, ένα παγκάκι, μια φωτογραφία, ένα παγωτό, μια ταβέρνα χωρίς βιασύνη και την επιστροφή πριν μας πλακώσει η κίνηση.
Για τα ζευγάρια, αυτές οι μικρές αποδράσεις είναι ένας τρόπος να ξαναβρεθούν έξω από τη ρουτίνα. Χωρίς τηλεοράσεις, χωρίς δουλειές του σπιτιού, χωρίς την πίεση του «πού θα πάμε διακοπές». Για τις οικογένειες, είναι μια ευκαιρία να δουν τα παιδιά ότι η φύση δεν βρίσκεται μόνο σε καρτ ποστάλ και σχολικά βιβλία. Ότι η θάλασσα, το βουνό, τα χωριά και τα νερά είναι δίπλα μας.
Και για όλους τους υπόλοιπους, είναι μια υπενθύμιση ότι η ζωή στην πόλη γίνεται πιο ανεκτή όταν ξέρεις ότι υπάρχει έξοδος κινδύνου.
Η Αττική δεν είναι μόνο λεωφόροι, πολυκατοικίες και εμπορικά κέντρα. Είναι και λίμνες, πευκοδάση, ψαροχώρια, πλατάνια, αρχαιολογικοί χώροι, μικρές ταβέρνες, δρόμοι που μυρίζουν θυμάρι, χωριά που αντιστέκονται στην ομοιομορφία και παραλίες που περιμένουν ένα ελεύθερο πρωινό Κυριακής.
Άρα, την επόμενη φορά που θα πούμε «δεν αντέχω άλλο την Αθήνα», ίσως η απάντηση να μην είναι ένα μακρινό ταξίδι. Ίσως να είναι κάτι πολύ πιο απλό: κλειδιά, αυτοκίνητο, καλή παρέα και μία ώρα δρόμος.
Γιατί μερικές φορές ο παράδεισος δεν είναι μακριά. Είναι απλώς λίγο έξω από την έξοδο της πόλης.
huffingtonpost.gr
