Όταν η ταχύτητα γίνεται επίδειξη, η βία βαφτίζεται δύναμη και η ευαισθησία θεωρείται αδυναμία, τότε δεν πρέπει να απορούμε για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Πάλι απασχολεί την επικαιρότητα η νέα γυναικοκτονία στην Καλαμάτα. “Από τη μανία του ο 41χρονος έκοψε το δάκτυλό του – 70 χτυπήματα στο σώμα της 39χρονης¨… διαβάζουμε. Όσο για τα τροχαία με εγκατάλειψη του θύματος, αυτό πια είναι καθημερινό φαινόμενο.
Κάθε φορά που ακούμε για ένα θανατηφόρο τροχαίο, η συζήτηση ξεκινά από την ταχύτητα, το αλκοόλ, τον δρόμο ή το όχημα. Κάθε φορά που ακούμε για μία ακόμη γυναικοκτονία, μιλάμε για τον δράστη, το οικογενειακό περιβάλλον ή τις συνθήκες που οδήγησαν στο έγκλημα.
Όλα αυτά είναι σημαντικά. Αλλά ίσως υπάρχει ένα κοινό νήμα που συνδέει πολλές από αυτές τις ιστορίες. Η λανθασμένη εικόνα που εξακολουθούμε να έχουμε για το τι σημαίνει δύναμη, τι σημαίνει ανδρισμός και τι σημαίνει «μάγκας».
Για δεκαετίες μεγαλώσαμε γενιές ολόκληρες με συγκεκριμένα πρότυπα.
- Ο «σκληρός».
- Ο «μάγκας».
- Ο άντρας που δεν φοβάται τίποτα.
- Που δεν κλαίει.
- Που δεν εκφράζει συναισθήματα.
- Που δεν ζητά βοήθεια.
- Που λύνει τα προβλήματά του με φωνές, επιβολή και επίδειξη δύναμης.
- Που θεωρεί ότι το γκάζι αποδεικνύει την αξία του.
- Που αντιμετωπίζει τη σχέση σαν κτήμα και όχι σαν ισότιμη συνύπαρξη.
Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα.
- Γιατί η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην ταχύτητα.
- Δεν βρίσκεται στο να τρομάζεις τους άλλους.
- Δεν βρίσκεται στο να επιβάλλεσαι.
- Δεν βρίσκεται στο να ελέγχεις.
- Πραγματική δύναμη είναι ο αυτοέλεγχος.
- Να μπορείς να συγκρατήσεις τον θυμό σου.
- Να σκεφτείς πριν ενεργήσεις.
- Να αποδεχθείς την απόρριψη.
- Να αναγνωρίσεις το λάθος σου.
- Να ζητήσεις συγγνώμη.
- Να πεις «φοβάμαι», «δεν είμαι καλά», «χρειάζομαι βοήθεια».
Αυτά απαιτούν πολύ μεγαλύτερο θάρρος από το να πατήσεις ένα γκάζι μέχρι το τέρμα. Και ίσως εκεί πρέπει να αρχίσουμε να επενδύουμε περισσότερο ως κοινωνία. Όχι μόνο στο να μάθουμε στα παιδιά μας να πετυχαίνουν.
Αλλά στο να μάθουν να σέβονται.
Να συναισθάνονται.
Να καταλαβαίνουν ότι κάθε πράξη έχει συνέπειες για τους άλλους.
Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν χάνουμε ανθρώπους μόνο από την κακή άσφαλτο ή από μια κακή στιγμή.
Πολλές φορές χάνουμε ανθρώπους από νοοτροπίες που επιμένουμε να θεωρούμε φυσιολογικές.
Και όσο συνεχίζουμε να βαφτίζουμε την επιθετικότητα «μαγκιά», τη βία «αντριλίκι» και την έλλειψη σεβασμού «δυναμισμό», τόσο θα αναρωτιόμαστε γιατί οι τραγωδίες επαναλαμβάνονται.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται περισσότερους «μάγκες». Χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους.
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
