Για την επετειακή εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή για τα 50 χρόνια από την Ίδρυση του Ιερού Ναού της Αναλήψεως στη Ραφήνα αναφέρεται σε ανάρτηση της η κα Μαρια Γαρδικιώτη
Αναλυτικά αναφέρει:
Ό Ναός τής Αγάπης!
🌹📿Επετειακή εκδήλωση 50 χρόνων Ι .Ν. Αναλήψεως Διασταύρωσης 31 Μαϊου 2026 !📿🌹
Θεέ μου τί χαρά τι ομορφιά τί συγκίνηση όλα τά συναισθήματα απόψε δεν αφήνουν τό μυαλό μου νά συγκεντρωθεί πώς είμαστε παλιά χωρίς εκκλησία.
Καί όμως φίλοι μου πρίν 50 χρόνια δεν είχαμε εκκλησία.
Εκλησιαζομαστε στην Παντοβασσιλισα, όχι βέβαια πολύ τακτικά, πηγαίναμε πολλές φορές με τά πόδια, γιατί δεν υπήρχαν τακτικά δρομολόγια τής γραμμής.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά την μεγάλη εβδομάδα Μεγάλη Πέμπτη , πηγαίναμε πολύ πρωί πρίν αρχίσει ή λειτουργία με τά πόδια , για νά κοινωνήσουμε.
Τό βράδυ πάντα για νά ακούσουμε τά 12 Ευαγγέλια.
Όταν έβγαζε ό Παπά Θανάσης τόν Σταυρό έσβηναν οι πολυέλαιοι ψάλλοντας Σήμερον κρεμάτε επί ξύλου , σάν παιδί εκλεγα εγώ & ή Μητέρα μου .
Δεν ξεχνώ όταν έφτιαχνε ή Μητέρα σταρακι ( κόλλυβα)
στολισμένα σέ ένα ωραίο πιάτο βαθύ , τά έδενε με κατάλευκη πετσέτα κρατώντας στό χέρι ,& όχι σέ τσάντα νάυλον, αισθανοσουν σεβασμό στους θανόντες , πηγαίναμε Παρασκευή απόγευμα με τά πόδια.
Πάντα πηγαίναμε την ημέρα τών Φωτών όταν έριχναν τό Σταυρό στην Θάλασσα ήταν τόσο όμορφα γιατί δεν είχε πολύ κόσμο.
Την άλλη ημέρα περιμέναμε νά περάσει ό Παπάς με τόν Σταυρό νά μας κάνει Αγιασμό μαζί με τόν νεαρό πού είχε πιάσει τον Σταυρό.
Είχαμε πολύ χαρά όταν ερχόταν ό Παπάς.
Όταν είχαμε ανάγκη να προσευχηθούμε ή παρηγοριά μας ήταν ή Αγία Βαρβάρα .
Πηγαίναμε με τά πόδια κρατώντας λιβανακι , καρβουνακια λαδακι, λουλουδάκια,θυμιαζαμε, πολλές φορές κάναμε τάμα και την ασπριζαμε.
Πηγαίναμε δίπλα πού είχε ένα μικρό νεκροταφείο & ανάβαμε τά καντηλακια .
Με μεγάλη χαρά περιμέναμε την εορτή της Αγίας Βαρβάρας. Κατεβαίναμε στην αγορά τής Αθήνας νά ψωνίσουμε για τό πανηγύρι , τότε δεν είχε εδώ αγορά.
Φεύγαμε τό πρωί με τό λεοφωρειο γυρίζοντας το απόγευμα . Θυμάμαι με πείραζε τό καυσαέριο & έχανα τό χρώμα μου.
Είχαμε ψωνίσει φόρεμα παπούτσια όλα τά σχετικά για τό πανηγύρι.
Πηγαίναμε παραμονή & ανήμερα,στην χάρη της με τά πόδια, με ένα πανερη άρτο, λάδι , κρασάκι.
Πολύς κόσμος στο Θαυματουργό εκκλησάκι, από όλα τά μέρη.
Την παραμονή το βράδυ όλες οι ταβέρνες τής Διασταύρωσης γεμάτες, μικρά ταβερνάκια & μεγάλα ήταν επτά.
Για νά βρεις τραπέζι έπρεπε νά κλείσεις τραπέζι πρίν μέρες. Ή Διασταύρωση τής Αγίας Βαρβάρας έλαμπε από κόσμο και τραγούδια.
Οι Γονείς μας έκαναν μεγάλο αγώνα για νά γίνει ή Εκκλησία.
Άλλοι προσωπική εργασία , άλλοι χρηματική , γιατί μήν ξεχνάμε ότι τά χρόνια εκείνα ήταν δύσκολα , πολλοί έφτιαχναν τό σπιτικό τους.
Όταν έγιναν τά θεμέλια , συνέχισαν τά μπετά ολοκληρώθηκε ή αίθουσα .
Τότε ό Γαρδικιώτης Δημήτρης ήταν ο καλύτερος σιδηρουργός στα μεσόγεια, τόν ρώτησαν μπορείς νά φτιάξεις την καμπάνα,& βέβαια λέει εγώ εκκλησία δεν πάω , αλλά θέλω νά ακούω την καμπάνα.
Έφτιαξε την πρώτη καμπάνα αλλά δυστυχώς μετά από καιρό την έκλεψαν.
Όταν χτύπησε ή καμπάνα ή συγκίνηση & ή χαρά δεν περιγράφεται.
Τότε είπα τώρα έχουμε εκκλησία έχουμε τά πάντα.
Όλα τά άλλα πού έλειπαν από τόν τόπο θά γίνουν ,κι όπως έγιναν.
Νά φανταστείτε ή εκκλησία ήταν ακόμη με τά μπετά μέσα & έξω χαλίκια,& έκανα τόν γάμο τής κόρης μου, γιατί δεν μου ερχόταν καλά νά πάμε σέ άλλη εκκλησία.
Τότε πολλοί σχολίασαν καλά μοναχοκόρη δεν μπορούσανε νά πάνε σέ άλλη εκκλησία νά βγάλουν ωραίες φωτογραφίες.
Την στεφάνωσε ό Πάτερ Θεόδωρος.
Στην συνέχεια με υπομονή & επιμονή καταφέραμε & έγινε ό Ναός επάνω με όλα τά καλά . Εκεί έγιναν όλες οι βαπτίσεις τής οικογένειας . Πέρασαν πολλοί Ιερείς μέχρι νά γίνουμε ενορία . Ό Πάτερ Θεόδωρος & Πάτερ Αντώνιος συνέχισαν τό έργο τής εκκλησίας με πολύ αγάπη & σεβασμό.
Αυτά τά λίγα φίλοι μου πού δεν είχαμε εκκλησία….
Είναι τόσα πολλά που δεν είναι δυνατόν γραφτούν.
Αχ αυτή ή βραδιά Θεέ μου θά μου μείνει αξέχαστη κάτω από τόν Ναό τής Εκκλησίας τό φώς τού Αγίου πνεύματος φώτιζε την Ανάληψη, φώτιζε τόν Άγιο Παΐσιο , έλαμπε & ή Αγία Ειρήνη πού εσωσε τότε την περιοχή από τίς φωτιές , φεγγοβολουσε τό φώς τού φεγγαριού όλα ήταν όπως έπρεπε.
Άρχισαν οι χαιρετισμοί ομιλίες από τόν Μητροπολίτη τόν Πατέρα Νικόλαο & εν συνεχεία τό ντοκιμαντέρ τής Καναγκας.
Βλέποντας αυτά άρχισε πάλι ή συγκίνηση .
Τό εκφράζω επανειλημμένως όταν βλέπω τά παιδιά τά ονομάζω λευκά περιστερακια , Παρ όλα τά θλιμμένα ματάκια τους τό χαμόγελο τους δείχνει ότι είναι πολύ ευτυχισμένα ,& ας μην τά έχουν όλα.
Πόση δύναμη έχει ή Ορθοδοξία μας , πού φωτίζει τά πρόσωπα τους νά λάμπουν.
Μεγάλο Θεάρεστο τό έργο τού Πάτερ Νικολάου & Πάτερ Γρηγορίου!
Συγχαρητήρια στην χορωδία μας ,στην Δασκάλα μας Κ.Μανθα ,την συντονίστρια Κ.Πεπη !
Τραγουδησα στην Παναγιά νά βγεί απ’ το θρονί της νά δει χορούς πού γίνονται έξω από την αυλή της!
Καί προσευχοτανε για μας και εδωνε την ευχή της!
Συγχαρητήρια σε όλους τούς εθελοντές , δωρητές & σέ όσους βοήθησαν για νά πραγματοποιηθεί αυτή ή μεγάλη εκδήλωση !
Ευχαριστούμε όλους τούς συλλόγους για την τιμή πού μας έκαναν!
Είμαστε τυχεροί που έχουμε Άξιους & Δίκαιους Ιερείς,& συνεχίζουν τό έργο με σεβασμό πού άφησαν οι προηγούμενοι!!🌹
