Ο καθένας βλέπει την Eurovision με την δική του οπτική. Άλλοι το βλέπουν πανηγυράκι, άλλοι το παίρνουν πιο σοβαρά. Η ουσία είναι ότι ποτέ δεν πρόκειται να συμφωνήσουμε όλοι για κάτι. Πέρσι η Κλαυδία μας έκανε υπερήφανους, με ένα τραγούδι την “Αστερομάτα”. ελληνικότατο, με μια σκηνική παρουσία που θύμιζε πολύ Ελλάδα, μια εξαιρετική φωνή (φωνάρα), με τον Φωκά Ευαγγελινό “μαέστρο” όπως πάντα, και πήρε την 6η θέση.
Φέτος κάτι διαφορετικό. Ο Ακύλας με το “Ferto”! Άλλη πρόταση, άλλο ύφος, κάποιοι είπαν ότι “ταιράζει” πολύ στην όλη φιλοσοφία της διοργάνωσης, Any way… Κάποιοι πάντως αποφάσισαν γι αυτό. Βγήκε πρώτος στην ψηφοφορία και δεν πήγε μόνος του!
Η Ελλάδα στάθηκε αξιοπρεπώς, το «Ferto» είχε ενέργεια, χαρακτήρα, πέρασε στον τελικό και τελικά έφερε μια τιμητική 10η θέση για τη χώρα μας. Σε έναν διαγωνισμό με τόσο μεγάλο ανταγωνισμό, δεν είναι λίγο. Είναι μια πολύ καλή παρουσία και αξίζει το χειροκρότημα.
Από εκεί και πέρα όμως, ας σταματήσει επιτέλους αυτό το ετήσιο έργο.
Κάθε χρόνο ακριβώς τα ίδια. Λίγες εβδομάδες πριν από τον τελικό αρχίζουν τα προγνωστικά, οι αναλύσεις, οι αποδόσεις, οι «ειδικοί», οι τηλεοπτικές συζητήσεις και τα πάνελ. Η Ελλάδα ανεβαίνει. Η Ελλάδα είναι φαβορί. Η Ελλάδα πάει για πεντάδα. Η Ελλάδα κοιτάζει ακόμα και την κορυφή.
Και εμείς, για ακόμη μία φορά, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι η νίκη είναι σχεδόν δίπλα μας.
Και για να είμαστε δίκαιοι… Το «Ferto» είχε δυναμική, ο Ακύλας είχε καλή παρουσία, η συμμετοχή βρέθηκε ψηλά σε αρκετές εκτιμήσεις και για μεγάλο διάστημα συγκαταλεγόταν στις συμμετοχές που συζητήθηκαν πολύ. Ε δεν θέλεις και πολύ να το πιστέψεις. Έτσι μας έλεγαν οι “ειδικοί”.
Μόνο που στο τέλος η πραγματικότητα έγραψε 10η θέση.
Κακή θέση; Όχι.
Αποτυχία; Σε καμία περίπτωση.
Αλλά σίγουρα όχι και αυτό που επί εβδομάδες παρουσιαζόταν σαν σχεδόν βέβαιο.
Και ίσως υπάρχει και κάτι ακόμη που αξίζει να σκεφτούμε. Μήπως τελικά εμείς οι ίδιοι βλέπουμε τη Eurovision λίγο πιο συναισθηματικά απ’ όσο πραγματικά είναι;
Γιατί εδώ πολλές φορές αντιμετωπίζουμε τη συμμετοχή μας σχεδόν σαν εθνική υπόθεση. Ζούμε κάθε πρόβα, κάθε δήλωση, κάθε άνοδο στα στοιχήματα σαν να παίζουμε τελικό Μουντιάλ.
Η πραγματικότητα όμως είναι λίγο διαφορετική.
Η Eurovision δεν είναι διαγωνισμός συμπάθειας. Είναι τραγούδι, σκηνική παρουσία, εικόνα, νεύρο, τηλεοπτική δυναμική και εκείνη η στιγμή που μέσα σε τρία λεπτά πρέπει να κερδίσεις εκατομμύρια ανθρώπους.
Και έξω από τα δικά μας σύνορα τα πράγματα κρίνονται συνήθως πιο ψυχρά. Χωρίς εθνικό ενθουσιασμό, χωρίς «πάμε για πρωτιά» και χωρίς την ανάγκη να ψάχνουμε κάθε χρόνο αδικίες όταν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που περιμέναμε.
Ας κρατήσουμε λοιπόν το σωστό.
Μπράβο στον Ακύλα. Μπράβο στην ελληνική αποστολή. Μπράβο για τη 10η θέση.
Αλλά την επόμενη φορά, λίγο λιγότερο δούλεμα με τα… «πάμε για νίκη». Αμάν πια…
Γιατί άλλο η αισιοδοξία και άλλο να πουλάς κάθε χρόνο το ίδιο όνειρο με διαφορετικό τραγούδι.
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
