Την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου, γονείς από τα σχολεία της Ραφήνας συμμετείχαμε στην κινητοποίηση της Ομοσπονδίας για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα, αυτά που το κράτος οφείλει να εξασφαλίζει για κάθε παιδί. Ζητήσαμε παράλληλες στηρίξεις, όλες τις ειδικότητες και όλα τα μαθήματα στις θέσεις τους, μόνιμες προσλήψεις στην Ειδική Αγωγή, δωρεάν και ασφαλείς μεταφορές από και προς το σχολείο, καθώς και λειτουργικά ολοήμερα για όλα τα παιδιά.
Οι απαντήσεις που λάβαμε ήταν αποκαρδιωτικές και ντροπιαστικές. Μας είπαν ότι δεν θα καλυφθούν όλα τα κενά, ότι οι εκπαιδευτικοί φταίνε επειδή παίρνουν άδειες και ότι σε λίγα χρόνια ίσως να μη χρειάζονται δάσκαλοι ειδικής αγωγής. Μπήκε και ένας μαθητής και μίλησε για τα προβλήματα και τις ελλείψεις που βιώνουν οι ίδιοι οι μαθητές, και του απάντησαν ότι δεν περιμένουν έναν μαθητή να τους πει τα προβλήματα, γιατί “τα ξέρουν”. Αυτή η απάντηση τα λέει όλα για την απόσταση ανάμεσα σε εκείνους που αποφασίζουν και σε εκείνους που ζουν καθημερινά μέσα στο σχολείο. Αναρωτιόμαστε, θεωρούν ότι η νευροδιαφορετικότητα είναι κάτι που θεραπεύεται; Ότι η διαφορετικότητα είναι προσωρινή και όχι μια φυσική, πολύτιμη ποικιλία του ανθρώπου;
Και πραγματικά, με ποια επιστημονική γνώση και ποια παιδαγωγική κατάρτιση λαμβάνονται τέτοιες αποφάσεις για τα παιδιά μας; Γιατί κάθε απάντηση που λάβαμε είχε έναν κοινό παρονομαστή, το κόστος. Το κόστος των ανθρώπων, το κόστος της στήριξης, το κόστος της παιδείας.
Για τις μετακινήσεις των μαθητών, η απάντηση ήταν να απευθυνθούμε στο άλλο υπουργείο. Δηλαδή, αντί να αναλάβουν την ευθύνη για την ασφάλεια και τη μεταφορά των παιδιών, μεταθέτουν το πρόβλημα από φορέα σε φορέα, αφήνοντας γονείς και μαθητές να παλεύουν μόνοι τους με τα καθημερινά αδιέξοδα.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, μας ειπώθηκε ότι το ολοήμερο είχε κριτήρια και κακώς καταργήθηκαν. Δηλαδή ετοιμάζονται να το περιορίσουν ή να το καταργήσουν πλήρως, τη στιγμή που οι περισσότεροι γονείς εργάζονται μέχρι αργά, αφήνοντας τα παιδιά χωρίς φροντίδα και στήριξη. Ήδη υπάρχουν παιδιά χωρίς ολοήμερο, χωρίς υποστήριξη, χωρίς τους ειδικούς που δικαιούνται.
Όσο για τις άδειες των εκπαιδευτικών, ας είμαστε ξεκάθαροι. Μιλούν για γυναίκες σε άδεια μητρότητας ή ανατροφής βρέφους, για εκπαιδευτικούς με προβλήματα υγείας ή χρόνιες παθήσεις. Για ανθρώπους που στηρίζουν με ψυχή τα παιδιά μας, αλλά το σύστημα τούς τιμωρεί επειδή τόλμησαν να έχουν ζωή και σώμα, επειδή είναι εκτός του δικού τους οικονομικού προϋπολογισμού. Πρόκειται για ηθική εκτροπή.
Η Ειδική Αγωγή δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα. Το ολοήμερο δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Οι άδειες των εκπαιδευτικών δεν είναι εμπόδιο, είναι δικαίωμα προστασίας της ζωής και της οικογένειας.
Επειδή στα σχολεία της πόλης μας βιώνουμε καθημερινά αυτά τα προβλήματα, καλούμε την επόμενη φορά να είμαστε ακόμη περισσότεροι, ώστε να ακουστεί η φωνή όλων των γονιών, των παιδιών και των εκπαιδευτικών.
Εμείς, οι γονείς, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για όλα τα παιδιά, για τους εκπαιδευτικούς που τα στηρίζουν, για ένα σχολείο που σέβεται τη διαφορετικότητα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γιατί μια κοινωνία που μετρά τα πάντα σε κόστος αλλά δεν υπολογίζει τα παιδιά της, παύει να είναι κοινωνία.
Υπογράφουν γονείς από τα σχολεία της Ραφήνας:
Βαρσαμή Ευτυχία
Βάσκου Μαρία
Γιαννόπουλος Γιάννης
Σακκάς Βασίλης
