Γραμματικό: Εικόνες ντροπής και τριτοκοσμικές συνθήκες εν έτει 2026 – Μας γυρίζουν αιώνες πίσω!
Η εποχή που οι μετακινήσεις γίνονταν κάτω από πρωτόγονες συνθήκες έχει περάσει ανεπιστρεπτί για όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Κάποτε, οι παππούδες μας ξυπνούσαν χαράματα για να περπατήσουν 2-3 ώρες ξυπόλητοι ή με αυτοσχέδια παπούτσια για να φτάσουν στα χωράφια τους.
Σήμερα, εν έτει 2026, υποτίθεται ότι έχουμε τα αυτοκίνητά μας και ζούμε σε μια σύγχρονη κοινωνία. Μόνο που με την άθλια κατάσταση που επικρατεί στο Γραμματικό, ακόμα και το να περάσει ένα αυτοκίνητο φαντάζει άθλος. Κι αν τελικά καταφέρει να περάσει, σηκώνεται ένα ευλογημένο σύννεφος σκόνης που πνίγει τα πάντα. Με τη ζέστη να χτυπάει κόκκινο, οι κάτοικοι βρίσκονται μπροστά σε ένα παράλογο δίλημμα: να σκάσουν από την ασφυξία με κλειστά παράθυρα ή να τα ανοίξουν και να μπει όλη η βρώμια και η σκόνη μέσα στα σπίτια τους; Εσείς τι λέτε; Είναι αυτή κατάσταση για ανθρώπους;
Αναρωτιέμαι πραγματικά: Σε ποια άλλη σοβαρή, δυτική χώρα ένα εργολαβικό συνεργείο θα είχε κάνει αυτή την απαράδεκτη εργασία, με αυτόν τον άκρως επικίνδυνο τρόπο, και την επόμενη μέρα οι υπεύθυνοι θα βρίσκονταν ακόμα στη θέση τους;
Θα μου πείτε, σε μια άλλη δυτική χώρα οι εργασίες θα τιμολογούνταν διαφορετικά. Μα καλά, παίζουμε με τις λέξεις; Όταν γίνονται οι δημόσιοι διαγωνισμοί στην Ελλάδα, δεν συμπεριλαμβάνονται όλα τα προβλεπόμενα κονδύλια; Δεν υπάρχει ένα υποχρεωτικό πρωτόκολλο ασφαλείας, καθαριότητας και αποκατάστασης που πρέπει να τηρείται απαρέγκλιτα; Ποιος υπογράφει για αυτές τις προχειρότητες; Ποιος επιβλέπει αυτά τα έργα;
Αφήνουν ολόκληρα φρεάτια ορθάνοιχτα στη μέση του δρόμου (όπως φαίνεται ολοκάθαρα στην εικόνα )..
Πετάνε δύο ξυλάκια και ένα πλαστικό δίχτυ για «σήμανση» ( δείτε την εικόνα ), κοροϊδεύοντας κατάμουτρα τους πολίτες και την ασφάλειά τους!
Μετατρέπουν κατοικημένες περιοχές σε βομβαρδισμένα τοπία γεμάτα μπάζα, χώματα και αυλάκια (δείτε την εικόνα), αδιαφορώντας πλήρως για την υγεία και την καθημερινότητα των κατοίκων!
Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν καθημερινά στο Γραμματικό. Για ακόμα μια φορά, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές: να τρέχουμε «σε δουλειά να βρισκόμαστε» και να ψάχνουμε να βρούμε το δίκιο μας σε αυτό τον τόπο. Μα θα το βρούμε ποτέ άραγε;
Τα συμπεράσματα είναι πάντα δικά σας. Η ανοχή και η υπομονή μας, όμως, εξαντλήθηκαν.
Κ. ΓΚΙΚΑΣ
