Υπάρχουν στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται τη Ραφήνα των παιδικών μου χρόνων. Δεν ήταν μια τέλεια πόλη. Είχε κι εκείνη τα προβλήματά της. Ήταν όμως μια ήρεμη, όμορφη παραθαλάσσια κωμόπολη, όπου οι άνθρωποι γνώριζαν ο ένας τον άλλον, τα παιδιά έπαιζαν στις γειτονιές και η καθημερινότητα κυλούσε με έναν διαφορετικό, πιο ανθρώπινο ρυθμό.
Οι εποχές, βέβαια, αλλάζουν. Οι πόλεις μεγαλώνουν, εξελίσσονται και μαζί τους αλλάζουν και οι ανάγκες των κατοίκων. Δεν περιμένω να γυρίσουμε πίσω στον χρόνο. Ούτε θα ήθελα μια Ραφήνα χωρίς ζωή, χωρίς επισκέπτες ή χωρίς ανάπτυξη. Αντίθετα, χαίρομαι που η πόλη μας αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους προορισμούς της Ανατολικής Αττικής και ένα από τα μεγαλύτερα επιβατικά λιμάνια της χώρας.
Θα ήθελα όμως αυτή η ανάπτυξη να συμβαδίζει και με την ποιότητα ζωής των ανθρώπων που ζουν εδώ δώδεκα μήνες τον χρόνο.
Θα ήθελα τα καλοκαιρινά πρωινά να ανοίγω το παράθυρο και να ακούω περισσότερο τη θάλασσα και λιγότερο τον θόρυβο. Να μη διακόπτεται κάθε λίγο η ησυχία από τις συνεχείς υπερπτήσεις των αεροπλάνων. Να λειτουργεί το λιμάνι χωρίς να δημιουργείται ασφυκτική πίεση σε ολόκληρη την πόλη. Να μην εγκλωβίζεται η καθημερινότητα των κατοίκων κάθε φορά που συμπίπτουν αφίξεις και αναχωρήσεις πλοίων.
Θα ήθελα οι δρόμοι να είναι πιο φιλικοί για όσους περπατούν, για τις οικογένειες με μικρά παιδιά, για τους ηλικιωμένους και για όσους επιλέγουν το ποδήλατο αντί του αυτοκινήτου. Να υπάρχουν περισσότεροι χώροι πρασίνου, περισσότερα σημεία ξεκούρασης, περισσότεροι δημόσιοι χώροι που να ανήκουν πραγματικά στους πολίτες.
Θα ήθελα ακόμη να μην ξυπνά μια ολόκληρη γειτονιά από μια πειραγμένη εξάτμιση, να μην αισθανόμαστε ότι η πόλη βρίσκεται διαρκώς σε μια κατάσταση έντασης και βιασύνης. Γιατί η Ραφήνα δεν είναι μόνο ένας συγκοινωνιακός κόμβος ούτε μόνο μια πύλη προς τα νησιά. Είναι μια πόλη όπου χιλιάδες άνθρωποι μεγαλώνουν τα παιδιά τους, εργάζονται, κάνουν τα όνειρά τους και θέλουν, όταν επιστρέφουν στο σπίτι τους, να βρίσκουν λίγη ηρεμία.
Δεν γράφω όλα αυτά γιατί πιστεύω ότι η Ραφήνα έχει χάσει την ομορφιά της. Το αντίθετο. Πιστεύω ότι εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο όμορφες πόλεις της Αττικής. Ακριβώς γι’ αυτό αξίζει να προστατεύσουμε όσα την κάνουν ξεχωριστή πριν τα θεωρήσουμε δεδομένα.
Η ανάπτυξη είναι ευλογία όταν συνοδεύεται από σχεδιασμό. Όταν όμως η καθημερινότητα αρχίζει να γίνεται δυσκολότερη για τον κάτοικο, τότε ίσως είναι η στιγμή να αναρωτηθούμε πώς θέλουμε να είναι η πόλη μας τα επόμενα χρόνια.
Εγώ δεν ονειρεύομαι μια διαφορετική Ραφήνα.
Ονειρεύομαι μια Ραφήνα που θα συνεχίσει να μεγαλώνει, χωρίς όμως να χάσει αυτό που κάποτε την έκανε τόσο ξεχωριστή: την ανθρώπινη κλίμακά της, την ηρεμία της και την ποιότητα ζωής που έκανε τόσους ανθρώπους να την αγαπήσουν και να την επιλέξουν ως σπίτι τους.
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
