Μία νοσταλγική ανάρτηση στην σελίδα Φίλοι Μάκρη-Λιβίσι-Ν.Μάκρη
Καλό μήνα! από μια Νεα Μάκρη που δεν υπάρχει πια. Νοσταλγία; Μπορεί αλλά πώς να μη φέρνουμε στο μυαλό μας μέρες των παιδικών χρόνων ξένιαστες, γεμάτες χαρά.
Μπάνια στα (πρώτα ή τα δεύτερα) σκαλάκια που τα Σαββατοκύριακα δύσκολα έβρισκες χώρο να απλώσεις την οικογενειακή πετσέτα. Ευτυχώς σαν παιδιά μέναμε ώρες στη θάλασσα κι έτσι δεν διεκδικούσαμε χώρο στην άμμο. Κατεβαίναμε παρέες με γείτονες, αδέλφια, ξαδέλφια, φίλους, με τα καινούργια σωσίβια για τους μικρότερους που μύριζαν χαρακτηριστικά καινούργιο πλαστικό, με ψάθινα καπέλλα με δυο γυαλιστερά κατακόκκινα κερασάκια στο πλάι -τα κορίτσια γιατί τ’αγόρια δεν νιάζονταν για ήλιους και τέτοια- , με μπάλες, με ένα πρόχειρο σάντουιτς ή συνήθως τίποτε αλλά που όταν γυρίζαμε πέφταμε με τα μούτρα στις τηγανιτές πατάτες και τα κεφτεδάκια που ετοιμάζονταν στα μικρά κουζινάκια.
Οι ανάγκες λίγες αλλά η παιδική χαρά πολλή. Βγαίναμε όταν πια τα δάχτυλά μας είχαν ζαρώσει από την αρμύρα και ανεβαίναμε προς το χωριό. Και το μεσημέρι μετά το φαγητό, αντί να κοιμηθούμε λίγο, “να κλείσουμε τα μάτια μας” όπως έλεγαν οι μεγάλοι, εμείς με ανεξάντλητο κέφι για παιχνίδι, έξω στο δρόμο, ψάχναμε πάλι για παρέα να συνεχίσουμε κάτω από τις μουριές, τις ακακίες ή σε καμιά σκιερή αυλή.
Εμείς ήμασταν οι τυχεροί, που μέναμε δίπλα στη θάλασσα γιατί ήταν και ο κόσμος που ερχόταν με το λεωφορείο γεμάτο από τη Μαυροματαίων και που άρχισε να αδειάζει όταν άρχιζε στη διαδρομή να φαίνεται και η θάλασσα. Ο κόσμος ερχόταν να δροσιστεί και να αλλάξει τον αέρα του για λίγο.
Στην επιστροφή η ίδια ταλαιπωρία μέχρι που έφευγε το τελευταίο λεωφορείο. Λίγοι είχαν αυτοκίνητο. Φαίνεται άξιζε όλη η ταλαιπωρία του κυριακάτικου μπάνιου για τις δυνάμεις που χάριζε για όλη την εβδομάδα στους εργαζόμενους. Οι άνθρωποι τότε ήταν ολιγαρκείς. Οι αλλαγές γίνονταν αργά και προλάβαιναν να τις ακολουθήσουν άλλοι πρώτοι κι άλλοι αργότερα, χωρίς πολλά παράπονα. Έτσι ήταν ο κόσμος.
