Τις τελευταίες ημέρες έχει ανοίξει μια συζήτηση στην τοπική κοινωνία γύρω από πληροφορίες του irafina.gr σύμφωνα με τις οποίες ο Δήμος Ραφήνας – Πικερμίου απευθύνεται σε επιχειρήσεις αναζητώντας χορηγίες, προσφέροντας ως ανταποδοτικό όφελος προβολή μέσω της ιστοσελίδας και των social media του Δήμου.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή.
Δεν είναι παράνομο ένας Δήμος να ζητά χορηγίες. Δεν είναι ούτε πρωτόγνωρο ούτε κατακριτέο από μόνο του.
Το αντίθετο μάλιστα.
Οι δήμοι σε όλη την Ελλάδα μπορούν βάσει της νομοθεσίας να δέχονται δωρεές και χορηγίες για συγκεκριμένες ανάγκες. Πολιτιστικές εκδηλώσεις, αθλητικές δράσεις, κοινωνικές δομές, εξοπλισμό σχολείων, παιδικές χαρές, ακόμη και ενίσχυση μετά από φυσικές καταστροφές.
Και συνήθως οι επιχειρήσεις συμμετέχουν στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης, προβάλλοντας το κοινωνικό τους πρόσωπο.
Μέχρι εδώ, όλα απολύτως λογικά.
Υπάρχει όμως ένα «αλλά».
Κάθε χορηγία οφείλει να περνά από συγκεκριμένες θεσμικές διαδικασίες. Να εγκρίνεται από τα αρμόδια όργανα, να αναρτάται στη Διαύγεια και να είναι απολύτως ξεκάθαρο ποιος δίνει, τι δίνει, γιατί το δίνει και πού θα χρησιμοποιηθεί.
Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.
- Για ποιον ακριβώς σκοπό ζητούνται οι συγκεκριμένες χορηγίες;
- Ποιο είναι το ύψος των ποσών;
- Ποιο είναι το συνολικό πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας;
Και κυρίως:
Όταν ως αντάλλαγμα προσφέρεται προβολή από τα μέσα επικοινωνίας του Δήμου, πού ακριβώς μπαίνει η διαχωριστική γραμμή;
Γιατί ο Δήμος δεν είναι διαφημιστική εταιρεία.
Δεν είναι εμπορική πλατφόρμα.
Δεν λειτουργεί με λογικές «δίνω – παίρνω».
Και φυσικά δεν είναι κακό να αναζητά πόρους.
Κακό είναι όταν δημιουργούνται περισσότερες απορίες από απαντήσεις.
Γιατί στην πολιτική και ειδικά στην τοπική αυτοδιοίκηση, δεν αρκεί να γίνονται όλα σωστά. Πρέπει και να φαίνονται σωστά.
Και μέχρι στιγμής, αυτό που ακούγεται περισσότερο στην πόλη δεν είναι οι απαντήσεις.
Είναι οι ερωτήσεις.
- O Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
