Η Γιορτή του Πατέρα είναι από εκείνες τις ημέρες που σε κάνουν να σταματάς για λίγο και να κοιτάζεις πίσω. Να θυμάσαι ανθρώπους, στιγμές και πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή σου. Για μένα, η σημερινή ημέρα είναι πάντα συνδεδεμένη με τον δικό μου πατέρα, έναν άνθρωπο που έφυγε από τη ζωή πριν από πολλά χρόνια, στις 25 Μαρτίου του 1999, ανήμερα μάλιστα της γιορτής μου.
Πέρασαν περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια από τότε. Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που τον σκέφτομαι σαν να ήταν χθες. Όχι μόνο γιατί μου λείπει, αλλά γιατί όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο πόσα πράγματα μου άφησε ως παρακαταθήκη. Πράγματα που ίσως δεν καταλάβαινα όταν ήμουν νεότερος και τα οποία ανακάλυψα αργότερα, όταν ήρθε η δική μου σειρά να γίνω πατέρας.
Όταν είσαι παιδί, θεωρείς δεδομένη την παρουσία των γονιών σου. Δεν σκέφτεσαι ότι κάποια μέρα δεν θα είναι εκεί. Δεν αναρωτιέσαι πώς ένιωθαν, πόσες αγωνίες κουβαλούσαν ή πόσες θυσίες έκαναν για να μεγαλώσουν την οικογένειά τους. Αυτά τα καταλαβαίνεις αργότερα. Συνήθως όταν βρεθείς στη δική τους θέση.
Έτσι συνέβη και σε μένα. Όταν έγινα πατέρας, άρχισα να βλέπω τον δικό μου πατέρα με διαφορετικά μάτια. Κατάλαβα καλύτερα την ευθύνη, την αγωνία, την ανάγκη να είσαι πάντα παρών για τα παιδιά σου. Να προσπαθείς να τα προστατεύσεις, να τα στηρίξεις και να τα βοηθήσεις να ανοίξουν τα δικά τους φτερά, ακόμη κι όταν ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να πετάξουν μόνα τους.
Σήμερα νιώθω ευλογημένος γιατί έχω υπέροχα παιδιά και έναν καταπληκτικό εγγονό. Και πολλές φορές, όταν τον κοιτάζω, σκέφτομαι πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος. Κάποτε ήμουν εγώ το παιδί που κρατούσε το χέρι του πατέρα του, όταν πηγαίναμε βόλτες στο Άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας και ταϊζαμε τις πάπιες, όταν με έπαιρνε μαζί του έξω από το γήπεδο της ΑΕΚ, που πούλαγε λεμονάδες, πορτοκαλάδες tam tam, όταν πηγαίναμε τις Κυριακές στο Σύνταγμα για να δω την αλλαγή φρουράς ή όταν με το τρίκυκλο κάναμε μικρές αποδράσεις προς Χαλκίδα συνήθως.
Μετά έγινα ο πατέρας που κρατούσε το χέρι των παιδιών του. Και σήμερα έχω τη χαρά να κρατώ το χέρι του εγγονού μου. Πως να μην νιώθω ευλογημένος φίλε μου…
Είναι ένας κύκλος ζωής που συνεχίζεται και που μας θυμίζει ότι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε δεν χάνονται ποτέ πραγματικά. Παραμένουν μέσα μας, στις αξίες που μας δίδαξαν, στις συνήθειες που μας κληροδότησαν και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη ζωή και την οικογένεια.
Γι’ αυτό και η σημερινή ημέρα δεν είναι μόνο μια γιορτή. Είναι και μια ευκαιρία να πούμε ένα «ευχαριστώ». Στους πατεράδες που βρίσκονται δίπλα μας, αλλά και σε εκείνους που έχουν φύγει και εξακολουθούν να μας συντροφεύουν μέσα από τις αναμνήσεις μας.
Χρόνια πολλά σε όλους τους πατεράδες. Και ένα ξεχωριστό «ευχαριστώ» στον δικό μου, που μπορεί να λείπει εδώ και χρόνια, αλλά παραμένει κάθε μέρα παρών στην καρδιά μου.
Α ρε φάδερ…
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
