Αν κινείσαι καθημερινά στην Ανατολική Αττική, δύσκολα δεν θα το έχεις παρατηρήσει. Λεωφόρος Μαραθώνος, Σπάτων–Αρτέμιδος, Μαραθώνας, Πικέρμι και γύρω περιοχές. Μπλόκα, ραντάρ, έλεγχοι και κλήσεις. Οι έλεγχοι της Τροχαίας έχουν αυξηθεί αισθητά το τελευταίο διάστημα και πλέον αποτελούν μέρος της καθημερινότητας για χιλιάδες οδηγούς.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται η γνώριμη εικόνα.
Ο οδηγός που πριν από λίγα δευτερόλεπτα κινούνταν με αρκετά παραπάνω χιλιόμετρα από το επιτρεπόμενο όριο, βλέπει ξαφνικά το περιπολικό ή το συνεργείο ελέγχου και αμέσως θυμάται πως υπάρχει Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας. Το πόδι φεύγει από το γκάζι, η ταχύτητα πέφτει απότομα, η ζώνη φοριέται, το κινητό εξαφανίζεται από το χέρι. Και μόλις περάσει το μπλόκο, όλα επιστρέφουν στην… κανονικότητα.
Η εύκολη απάντηση θα ήταν: «καλά κάνουν και τους γράφουν».
Και η αλήθεια είναι πως, σε μεγάλο βαθμό, ισχύει. Γιατί η απερισκεψία στους δρόμους έχει κοστίσει ακριβά. Υπερβολική ταχύτητα, χρήση κινητού στο τιμόνι, μηχανές χωρίς κράνος, επικίνδυνες προσπεράσεις και το γνωστό «σε μένα δεν θα συμβεί». Έχουμε δει δυστυχήματα που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα άλλαξαν ζωές για πάντα.
Τα υψηλά πρόστιμα δεν μπήκαν τυχαία. Θεωρητικά τουλάχιστον, έχουν στόχο να προστατεύσουν τον οδηγό, να μειώσουν τα τροχαία ατυχήματα και να λειτουργήσουν αποτρεπτικά απέναντι στις επικίνδυνες συμπεριφορές.
Μέχρι εδώ, όλα σωστά.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της συζήτησης.
Έχουμε δρόμους;
Γιατί κάπου εδώ ξεκινούν τα ερωτήματα που ακούγονται σχεδόν καθημερινά από οδηγούς της περιοχής. Είναι δυνατόν να υπάρχουν σημεία με όριο 50 χιλιομέτρων σε μεγάλες και ανοιχτές λεωφόρους; Σε δρόμους όπου η εικόνα και η μορφολογία τους σε κάνουν σχεδόν ασυναίσθητα να κινηθείς πιο γρήγορα;
Και δεν είναι μόνο αυτό.
Φθαρμένες διαγραμμίσεις, ελλιπής φωτισμός, σημεία που θυμίζουν περισσότερο παγίδες παρά σύγχρονες οδικές αρτηρίες, κακό οδόστρωμα και υποδομές που πολλές φορές δείχνουν να έχουν μείνει πίσω.
Γιατί αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η οδική ασφάλεια δεν είναι μόνο πρόστιμα και ραντάρ.
Είναι δρόμοι, σωστή σήμανση, υποδομές, εκπαίδευση και οδηγική παιδεία.
Αυτό φυσικά δεν αθωώνει κανέναν οδηγό. Ούτε αυτόν που τρέχει με 140, ούτε εκείνον που γράφει μήνυμα στο κινητό, ούτε εκείνον που πιστεύει πως ο δρόμος του ανήκει.
Αλλά ίσως η συζήτηση πρέπει να πάει λίγο πιο βαθιά.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να φοβόμαστε το ραντάρ.
Το ζητούμενο είναι να μη χρειάζεται να το φοβόμαστε για να οδηγούμε σωστά.
- O Bαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
