Η τραγωδία στην Ηλιούπολη πάγωσε τους πάντες. Ένα νέο παιδί έχασε τη ζωή του με τόσο άδικο τρόπο, αφήνοντας πίσω μια οικογένεια βυθισμένη στο πένθος και μια κοινωνία γεμάτη ερωτήματα. Για ακόμα μία φορά, μια ανθρώπινη ιστορία πόνου ήρθε να μας θυμίσει πόσο εύθραυστη είναι η καθημερινότητα και πόσο γρήγορα μπορούν να αλλάξουν όλα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Και ενώ θα περίμενε κανείς η δημόσια συζήτηση να σταθεί περισσότερο στην ουσία αυτής της τραγωδίας – στα αίτια δηλαδή, στις ευθύνες, στην ανθρώπινη διάσταση, τελικά η τηλεοπτική πραγματικότητα κινήθηκε σε εντελώς διαφορετικούς ρυθμούς.
Γιατί στα περισσότερα κανάλια, σχεδόν παράλληλα με την τραγική είδηση, κυριάρχησε το περιβόητο «Φέρ’ το» του Ακύλα από τη φετινή συμμετοχή στη Eurovision. Ένα στιγμιότυπο που έγινε viral μέσα σε λίγες ώρες, αναπαράχθηκε παντού, σχολιάστηκε ασταμάτητα και μετατράπηκε σχεδόν σε εθνική ατάκα.
Και για να είμαστε ξεκάθαροι: μπράβο στον Ακύλα. Η παρουσία του, η ενέργειά του και το τραγούδι του κατάφεραν να ξεχωρίσουν, να περάσουν στον τελικό και να κάνουν πολύ κόσμο να χαμογελάσει. Και πραγματικά, μακάρι να φέρει την πρωτιά στην Ελλάδα. Η Eurovision είναι γιορτή, μουσική, συναίσθημα και φυσικά δικαιολογημένα απασχολεί τον κόσμο.
Το θέμα όμως δεν είναι αυτό.
Το θέμα είναι πόσο εύκολα πλέον η ουσία χάνεται πίσω από το viral. Πόσο γρήγορα μια τραγωδία περνά σε δεύτερη μοίρα μπροστά σε μια ατάκα, ένα trend ή ένα τηλεοπτικό στιγμιότυπο που «γράφει» καλύτερα στα social media και στην τηλεθέαση.
Δεν φταίει το «Φέρ’ το». Ούτε ο Ακύλας. Φταίει ίσως ο τρόπος που έχουμε μάθει να καταναλώνουμε την πληροφορία. Όλα γίνονται γρήγορα, επιφανειακά και με διάρκεια ζωής λίγων ωρών. Η συγκίνηση κρατά λίγο. Το viral πολύ περισσότερο.
Και κάπου εκεί χάνεται το μέτρο.
Γιατί πίσω από κάθε τραγωδία υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν οικογένειες που από τη μία στιγμή στην άλλη αλλάζει η ζωή τους για πάντα. Και αυτό δεν θα έπρεπε ποτέ να χάνεται μέσα στον θόρυβο της τηλεοπτικής υπερβολής — ακόμα κι αν αυτός ο θόρυβος συνοδεύεται από ένα χαμογελαστό «Φέρ’ το».
