ΕΠΕΤΕΙΑΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ, ΜΕΡΟΣ 3ον: Ανέγερση του πρώτου Ναού της Παντοβασίλισσας (στη σημερινή θέση του Αγίου Φανουρίου).
Όσο σημαντικό κι αν ήταν αρχικά το παρεκκλήσιο της Παναγίτσας, έγινε σαφές από νωρίς, ότι δεν μπορούσε να καλύπτει για πάντα τις ανάγκες μιας κοινότητας, που συνεχώς μεγάλωνε και αναζητούσε πιο σταθερές βάσεις.
Στο βιβλίο περιγράφεται ότι μετά την αποκατάσταση της πυρκαγιάς στο εκκλησάκι της Παναγίτσας, οι Τριγλιανοί προχώρησαν στην ανέγερση του πρώτου ναού της Παντοβασίλισσας στη Ραφήνα. Ο ναός αυτός άρχισε να χτίζεται το 1929 στη συμβολή των οδών Βασιλέως Γεωργίου, Λεωφόρου Φλέμινγκ και Εθνικής Αντιστάσεως.
Δεν επρόκειτο για έργο κάποιου πλούσιου ευεργέτη, ούτε για κρατική μεγαλεπήβολη παρέμβαση. Ήταν έργο συλλογικό. Όπως υπογραμμίζεται χαρακτηριστικά, όλοι οι Τριγλιανοί συνέβαλαν στην ανέγερση, είτε με προσωπική εργασία, είτε ανάλογα με τις οικονομικές δυνατότητες του καθενός, ενώ έγιναν και έρανοι για την υποστήριξη του σκοπού αυτού.
Ο ναός ήταν ρυθμού βασιλικής με κεραμίδια και ολοκληρώθηκε το 1932. Μπορεί να μην ήταν μεγαλοπρεπής, όπως οι εκκλησίες που άφησαν πίσω τους στην Τρίγλια, όμως κάλυπτε πλήρως τις λατρευτικές τους ανάγκες και, κυρίως, τους έδινε την αίσθηση ότι η κοινότητα στεριώνει. Ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης η επιστροφή των κειμηλίων: Στις 29 Δεκεμβρίου 1933 παραλήφθηκαν τα Ιερά Κειμήλια, γεγονός που συνδέει άμεσα τον πρώτο ναό της Ραφήνας με το πνευματικό παρελθόν της Τρίγλιας.
Από τον πρώτο αυτό ναό διατηρήθηκε το Ιερό, το οποίο σήμερα αποτελεί το παρεκκλήσιο του Αγίου Φανουρίου, δίπλα από το πρώην κτίριο του ΟΤΕ. Το 1992 το Ιερό Βήμα ανακαινίσθηκε και το παρεκκλήσιο επεκτάθηκε για να τοποθετηθούν εντός αυτού προσκυνητάρι και μανουάλι. Έτσι, ο πρώτος εκείνος Ναός δεν χάθηκε πραγματικά.
Ένα τμήμα του συνεχίζει μέχρι σήμερα να μαρτυρεί την πρώτη μεγάλη προσπάθεια των Τριγλιανών να ξαναχτίσουν στη Ραφήνα τη λατρευτική τους ζωή.
(Συνοπτικό κεφάλαιο από το βιβλίο της ιστορίας ανεγέρσεως του Ιερού Ναού Παναγίας Παντοβασιλίσσης Ραφήνας
