Σκληρή κριτική από την Βάσια Καλαφάτη κατά της δημάρχου Ραφήνας Πικερμίου Δήμητρας Τσεβά η οποία όπως σας έχουμε ενημερώσει μέσα από το irafina.gr, επέλεξε και χθες να σιωπήσει και ουσιαστικά να στηρίξει τον πρώην δήμαρχο Ραφήνας Ανδρέα Κεχαγιόγλου ο οποίος επιτέθηκε κατά του πρώην δημάρχου Ραφήνας Πικερμίου Ευάγγελου Μπουρνούς μετά την συνεδρίαση της δημοτικής επιτροπής
Η κα Καλαφάτη γράφει σε ανάρτηση της
Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις – και μερικά παράσημα ηθικής ανωτερότητας
Αν το Δημαρχείο ήταν σχολείο, θα είχαμε μπροστά μας τη γνωστή σκηνή: δύο μεγάλα παιδιά τσακώνονται στην αυλή, φωνές, σπρωξίματα, κάνα-δυο βαριές κουβέντες — και φυσικά, οι συμμαθητές με τα κινητά σε ετοιμότητα: κλικ. Ένα στιγμιότυπο. Μία εικόνα. Και ύστερα; Ξεκινούν οι «μεγάλοι» τις συζητήσεις: ποιος έφταιξε, ποιος προκάλεσε, ποιος “δεν άντεξε άλλο”. Όλοι γίνονται ειδικοί στην ανάλυση χαρακτήρων — με βάση μία φωτογραφία. Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για παιδικό τσακωμό. Πρόκειται για δύο πρώην δημάρχους. Και η εικόνα δεν είναι από προαύλιο σχολείου, αλλά από τα σκαλιά του Δημαρχείου.
Η διαφορά είναι πως στο σχολείο υπάρχει διευθυντής. Κάποιος που θα μαζέψει τα παιδιά, θα ακούσει και τις δύο πλευρές, θα επιβάλει κανόνες. Εδώ όμως, ποιος είναι ο διευθυντής; Ποιος βάζει το όριο; Ποιος λέει: ως εδώ;
Η Δήμαρχος — ναι, αυτή που εκ του θεσμικού της ρόλου όφειλε τουλάχιστον να πάρει θέση και να καταδικάσει ανοιχτά τη σκηνή ντροπής — επέλεξε τη σιωπή. Ούτε μια λέξη. Ούτε μια αναφορά. Σαν να μη συνέβη τίποτα. Λες και είναι φυσιολογικό το Δημαρχείο να μετατρέπεται σε θέατρο συγκρούσεων πρώην, νυν και επίδοξων δημάρχων. Λες και το επίπεδο του δημόσιου λόγου δεν είναι δική της ευθύνη. Αντί να σηκώσει το θεσμικό της ανάστημα, προτίμησε να κατέβει στο ύψος των περιστάσεων. Δηλαδή πολύ χαμηλά.
Κι ενώ όλοι μιλούν για “πορεία”, για “σεβασμό που φαίνεται στον δρόμο”, για “προσωπικότητες που έχουν προσφέρει” (λες και αυτό είναι αλεξίσφαιρο απέναντι σε οποιαδήποτε ανάρμοστη συμπεριφορά), κανείς δεν τολμά να πει το απλό:
Όποιος χάνει την ψυχραιμία του και επιτίθεται – λεκτικά ή σωματικά – πρέπει να λογοδοτεί.
Χωρίς αστερίσκους. Χωρίς εξαιρέσεις. Χωρίς φωτογραφικές αναλύσεις επιείκειας.
Αν όμως αποφεύγουμε να πάρουμε θέση επειδή “είναι φίλος”, “είναι παλιός”, “έχει ιστορία”, τότε, συγγνώμη, δεν κάνουμε πολιτική. Κάνουμε κουμπαριλίκι. Και το Δημαρχείο δεν είναι ούτε καφενείο ούτε οικογενειακή συγκέντρωση.
Ας το πούμε απλά: δεν υπάρχει καμία “πορεία” που να δικαιολογεί ξέσπασμα σε δημόσιο χώρο. Και δεν υπάρχει Δήμαρχος που να μπορεί να κάνει ότι δεν είδε. Γιατί όταν επιλέγεις να μη μιλήσεις, επιλέγεις πλευρά. Κι αυτή η πλευρά, δυστυχώς, δεν είναι του θεσμού. Είναι της αδράνειας. Της μικροπολιτικής σιωπής.
Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι νηπιαγωγείο, κι ας φέρονται κάποιοι σαν να χρειάζονται νταντά. Και η Δήμαρχος, με το αξίωμα που φέρει, δεν έχει την πολυτέλεια να κοιτά αλλού όταν η πόρτα του Δημαρχείου γίνεται σκηνικό αντιπαράθεσης και προσωπικών αντεγκλήσεων. Έχει υποχρέωση να σταθεί πάνω από τα πρόσωπα, πάνω από τις παρέες, πάνω από τις φωτογραφίες.
Κι αν δεν το κάνει, τότε δεν φταίνε μόνο τα “παιδιά που μαλώνουν στην αυλή”.
Φταίει και ο διευθυντής που απουσιάζει από το γραφείο του.
