Η πρώτη εικόνα δύσκολα ταιριάζει με τα στερεότυπα του μποξ. Χαμόγελο, αέρας αεροσυνοδού, μητέρα ενός μικρού παιδιού, ζωή ανάμεσα στη Ραφήνα και τη Θεσσαλονίκη. Κι όμως, πίσω από αυτή τη γλυκιά παρουσία κρύβεται μια αθλήτρια που έγραψε τη δική της ιστορία στα ελληνικά ρινγκ.
Η Στέλλα Κοντούλη υπήρξε για χρόνια πρωταγωνίστρια της γυναικείας πυγμαχίας με τη φανέλα του Άρη, κατακτώντας πέντε πανελλήνιους τίτλους. Σήμερα, έχοντας αφήσει πίσω τον πρωταθλητισμό, συνεχίζει να κουβαλά τις ίδιες αξίες στην καθημερινότητά της: πειθαρχία, επιμονή, δύναμη και αγάπη για τη ζωή.
«Το μποξ ήρθε μόνο του στη ζωή μου»
— Στέλλα, είσαι 5 φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στην πυγμαχία με τη φανέλα του Άρη. Πώς ξεκίνησε αυτή η αγάπη για ένα τόσο απαιτητικό άθλημα;
Η πυγμαχία ήρθε στη ζωή μου κάπου στα 15 μου χρόνια, ενώ ήδη έπαιζα τένις για περίπου τέσσερα χρόνια. Θεωρώ ότι αυτό το άθλημα με διάλεξε όσο το διάλεξα κι εγώ. Ξεκίνησα μόνο για γυμναστική, όμως ο δάσκαλός μου, ο Γιώργος Γκαβέζος, είδε κάτι σε μένα και με έβαλε πολύ γρήγορα στους αγώνες.
Μόλις έπαιξα τον πρώτο μου αγώνα και νίκησα, είπα «αυτό θέλω να κάνω». Έτσι ακολούθησαν δέκα χρόνια πρωταθλητισμού και πέντε πανελλήνιοι τίτλοι στα 69 κιλά.
Η μεγαλύτερη στιγμή ήταν το 2017, όταν ο Άρης αναδείχθηκε πρωταθλητής και πολυνίκης σύλλογος στις γυναίκες μέσα στον Πειραιά. Ήταν ιστορική στιγμή για το Aris Boxing Club.
«Το μποξ είναι άθλημα μυαλού»
— Αντιμετώπισες ποτέ στερεότυπα επειδή είσαι γυναίκα πυγμάχος;
Φυσικά και υπήρχαν προκαταλήψεις, κυρίως από ανθρώπους που δεν είχαν σχέση με το άθλημα. Ο κόσμος νομίζει ότι η πυγμαχία είναι μόνο δύναμη. Δεν είναι έτσι.
Η πυγμαχία είναι κυρίως άθλημα μυαλού. Χρειάζεται καθαρό σκέψη, τακτική, εγρήγορση και πειθαρχία. Αν ανέβεις στο ρινγκ μόνο με δύναμη και χωρίς καθαρό μυαλό, έχεις ήδη χάσει.
Ο Άρης πάντως είχε πάντα μεγάλη παράδοση στη γυναικεία πυγμαχία. Ήταν από τους πρώτους συλλόγους στη Βόρεια Ελλάδα που δημιούργησαν γυναικείο τμήμα και πολλές αθλήτριες βγήκαν πρωταθλήτριες μέσα από αυτό.
Οι μάχες που μένουν για πάντα
— Τι κουβαλάς ακόμη από εκείνα τα χρόνια;
Πάρα πολλά. Πριν ξεκινήσω την πυγμαχία ήμουν αρκετά συνεσταλμένο παιδί. Μέσα από τον πρωταθλητισμό έγινα πιο δυναμική και πιο κοινωνική.
Η πυγμαχία δεν σε κάνει άγριο, όπως πιστεύουν πολλοί. Σε κάνει πιο ετοιμοπόλεμο. Μαθαίνεις να αποφεύγεις τα χτυπήματα, να τα αντέχεις και να απαντάς. Μαθαίνεις να βγαίνεις από τη γωνία όταν σε στριμώχνουν.
Αυτά δεν μένουν μόνο στο ρινγκ. Σε ακολουθούν σε όλη σου τη ζωή.
Ακόμη και σήμερα, όταν δυσκολεύομαι, βλέπω βίντεο από παλιούς αγώνες μου ή περνάω από το Aris Boxing Club και θυμάμαι ποια ήμουν και τι μπορούσα να κάνω. Αυτό μου δίνει δύναμη.
Από το ΑΠΘ… στους αιθέρες
— Το βιογραφικό σου συνδυάζει πρωταθλητισμό, σπουδές και μια απαιτητική δουλειά στην Aegean Airlines. Πώς τα κατάφερνες όλα μαζί;
Πριν γίνω μαμά πίστευα ότι μπορούσα να τα κάνω όλα και ήθελα να τα κάνω όλα! Έκανα πρωταθλητισμό, σπούδαζα Πολιτικές Επιστήμες στο ΑΠΘ, ασχολούμουν με εθελοντισμό, ραδιόφωνο και δράσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση στη Θεσσαλονίκη.
Μετά ήρθε η Αθήνα και η δουλειά στην Aegean Airlines, σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, μέσα στην πανδημία. Ήταν μια δουλειά που με δίδαξε πάρα πολλά.
Ο κόσμος βλέπει μια χαμογελαστή αεροσυνοδό, όμως πίσω από αυτό υπάρχει τεράστια εκπαίδευση και ευθύνη. Πρέπει να είσαι έτοιμος για τα πάντα: φωτιές, πρώτες βοήθειες, κρίσεις, δύσκολες αποφάσεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Και κάπου εκεί βλέπω την ομοιότητα με την πυγμαχία. Στο ρινγκ και στο αεροπλάνο πρέπει να έχεις καθαρό μυαλό και να λειτουργείς σωστά υπό πίεση.
«Η Ραφήνα έγινε το λιμάνι της ζωής μου»
— Πώς μπήκε η Ραφήνα στη ζωή σου;
Η Ραφήνα ήταν πάντα αγαπημένο μέρος της αδερφής μου. Ερχόμασταν για βόλτες, μπάνιο και φαγητό, αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έμενα εδώ μόνιμα.
Κι όμως, ήρθα κάποια στιγμή για δουλειά και πηγαίνοντας να πάρω τους γνωστούς κουραμπιέδες από το Gustoso γνώρισα τον άντρα μου! Και τελικά έμεινα εδώ.
Ειλικρινά ερωτεύτηκα τη Ραφήνα. Είναι ιδανικό μέρος για οικογένεια και καθημερινότητα. Αγαπώ τον Άγιο Νικόλαο, το λιμάνι, τις Μαρίκες, το Μπλε Λιμανάκι, το κολυμβητήριο μέσα στο δάσος… αλλά το πιο γλυκό μέρος για μένα είναι το ζαχαροπλαστείο του άντρα μου.
Να σου πω το εξής: Έχω περάσει όλα μου τα καλοκαίρια στο σπίτι μας στα Νέα Πλάγια στην Τρίγλια Χαλκιδικής και όταν ήρθα στη Ραφήνα δεν είχα ιδέα ότι οι άλλοι μισοί Τριγλιανοί βρίσκονται εδώ. Όταν έμαθα λοιπόν ότι έφυγα από τη μία Τρίγλια και ήρθα στην άλλη, έπαθα σοκ! Λέω ο Θεός με έστειλε σε αυτό το μέρος, για να μη φύγω μακριά από τον τόπο μου! Η καθημερινότητά μου στη Ραφήνα είναι πολύ όμορφη κι ενώ όταν ήρθα εδώ είχα μόνο την αδερφή μου, τώρα έχω αποκτήσει πέρα από την οικογένειά μου και πάρα πολλούς ανθρώπους εδώ που αγαπώ και περνάμε όμορφα μαζί.
Η πιο δύσκολη και πιο όμορφη περίοδος
— Πώς κατάφερες να ισορροπήσεις μητρότητα, σπουδές και δουλειά;
Το μεταπτυχιακό μου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA) το ξεκίνησα μέσα στην εγκυμοσύνη και την πανδημία και το ολοκλήρωσα όταν ο γιος μου έγινε ενός έτους.
Ειλικρινά θυμάμαι ότι σχεδόν δεν κοιμόμουν ποτέ. Θήλαζα και έγραφα διπλωματική ταυτόχρονα. Ήταν ίσως η πιο απαιτητική αλλά και πιο όμορφη περίοδος της ζωής μου.
Την ημέρα που ορκιζόμουν στην Κύπρο, ο γιος μου έκανε τα πρώτα του βήματα εδώ στη Ραφήνα. Μου τον έδειχνε η μητέρα μου στο τηλέφωνο κι έκλαιγα από συγκίνηση. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως αυτό το μεταπτυχιακό το πήραμε μαζί.
Τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με το real estate και με την επιχείρηση του άντρα μου, το Gustoso, στο κέντρο της Ραφήνας. Παράλληλα συνεχίζω να τρέχω σε διοργανώσεις 5, 10 και 21 χιλιομέτρων.
Επίσης είμαι μέλος του Συλλόγου Κρητών Ραφήνας-Πικερμίου και περήφανο partner της Α.Μ.Κ.Ε. «Γνώση Εν Πράξει», συμμετέχοντας σε δράσεις και πρωτοβουλίες της τοπικής κοινωνίας.
Είμαι μοιρασμένη ανάμεσα στις δύο μεγάλες αγάπες μου, τη Θεσσαλονίκη και τη Ραφήνα. Πάνω απ’ όλα όμως προσπαθώ να είμαι μια μαμά φουλ απασχόλησης. Αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα σήμερα.
Τρελαίνομαι να περνάω χρόνο με το αγοράκι μου και θέλω να ζω κάθε στιγμή μαζί του στο έπακρο. Να κάνουμε τα πάντα μαζί και να μη χάνω καμία στιγμή από το μεγάλωμά του.
«Να γράψει το δικό του βιβλίο»
— Θα ήθελες να ακολουθήσει κι εκείνος τον αθλητισμό;
Ήδη έχει επαφή με πολλά αθλήματα. Κάνει κολύμβηση, τένις, μπάσκετ, ποδόσφαιρο και έρχεται μαζί μου ακόμη και σε αγώνες δρόμου.
Θέλω να αγαπήσει τον αθλητισμό γιατί προσφέρει υγεία, πειθαρχία και σωστές διεξόδους για τα παιδιά. Από εκεί και πέρα όμως, θέλω να διαλέξει μόνος του τι θα κάνει.
Δεν πιστεύω ότι πρέπει να φορτώνουμε τα παιδιά με τα δικά μας απωθημένα. Θέλω να γράψει το δικό του βιβλίο, όχι τη συνέχεια του δικού μου.
«Οι γυναίκες είμαστε μαχήτριες»
— Τι θα έλεγες σήμερα σε μια κοπέλα στη Ραφήνα που θέλει να ξεκινήσει πυγμαχία αλλά διστάζει;
Να το τολμήσει και να το χαρεί. Αν αγαπήσεις αυτό το άθλημα, θα μείνεις για πάντα κοντά του.
Και να θυμάται κάτι πολύ σημαντικό: οι γυναίκες είμαστε πολύ πιο δυνατές απ’ όσο πιστεύουμε. Η δύναμή μας πηγάζει από μέσα μας.
Άλλωστε είμαστε αυτές που δίνουμε ζωή. Είμαστε μαχήτριες και μέσα και έξω από το ρινγκ.
Πηγή: Περιοδικό AktiNews
