Η απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα δεν είναι μόνο μια δυσάρεστη είδηση. Είναι μια υπενθύμιση για το τι σημαίνει να στέκεσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο μέχρι το τέλος. Κι αυτό το διαπιστώσαμε περίτρανα σήμερα. Τραϊανέ Δέλλα υποκλινόμαστε…
Υπάρχουν στιγμές που η ζωή σε αναγκάζει να σωπάσεις. Να αφήσεις στην άκρη τις εξυπνάδες, τις δημόσιες εικόνες, τα φίλτρα και τις εύκολες κουβέντες.
Η απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα είναι μία από αυτές τις στιγμές.
Όχι μόνο γιατί έφυγε ένας άνθρωπος νέος, μια μητέρα, μια γυναίκα που πάλεψε με αξιοπρέπεια απέναντι σε μια ασθένεια που λυγίζει ζωές. Αλλά γιατί πίσω από αυτή την ιστορία υπήρχε κάτι που στις μέρες μας μοιάζει όλο και πιο σπάνιο.
Η παρουσία.
Ο Τραϊανός Δέλλας δεν μίλησε πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Δεν έκανε δημόσιες παραστάσεις αγάπης. Δεν μετέτρεψε τον πόνο σε εικόνα. Δεν χρειάστηκε να αποδείξει τίποτα σε κανέναν.
Ήταν εκεί.
Και τελικά ίσως αυτό να είναι η πιο μεγάλη μορφή αγάπης.
Να μένεις.
Να φροντίζεις.
Να αντέχεις μαζί με τον άλλον.
Να ξέρεις ότι δεν μπορείς να πάρεις τον πόνο του, αλλά να επιμένεις να τον κουβαλάς δίπλα του.
Σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν γρήγορα, επιφανειακά και αναλώσιμα, όπου οι σχέσεις συχνά μετριούνται με stories, likes και δημόσιες δηλώσεις, ίσως τελικά η μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης να είναι κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο.
Η καθημερινή παρουσία.
Εκείνες οι μικρές, σιωπηλές πράξεις που δεν φαίνονται στις κάμερες. Η αγωνία. Η φροντίδα. Τα νοσοκομεία. Οι ατελείωτες ώρες. Οι φόβοι που δεν λες ούτε στους πιο κοντινούς σου ανθρώπους. Το να ξυπνάς κάθε μέρα και να συνεχίζεις να παλεύεις μαζί με εκείνον που αγαπάς.
Και ίσως γι’ αυτό τόσοι άνθρωποι στάθηκαν σήμερα με σεβασμό απέναντι στον Τραϊανό Δέλλα.
Όχι γιατί ήταν σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Όχι γιατί το όνομά του συνδέθηκε με ιστορικές στιγμές του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Αλλά γιατί μέσα σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή στάθηκε όρθιος δίπλα στη γυναίκα του με αξιοπρέπεια, σιωπή και δύναμη.
Χωρίς μεγάλα λόγια.
Γιατί τελικά τα μεγάλα λόγια είναι εύκολα.
Οι πράξεις είναι δύσκολες.
Κάποια στιγμή μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι η αγάπη δεν είναι οι εντυπωσιακές δηλώσεις και οι υποσχέσεις της στιγμής.
Είναι το ποιος μένει όταν όλα σκοτεινιάσουν.
Το ποιος θα κρατήσει το χέρι σου όταν χαθούν οι βεβαιότητες.
Το ποιος θα είναι εκεί όταν η ζωή πάψει να είναι εύκολη.
Και τότε αντιλαμβάνεσαι κάτι πολύ σημαντικό:
Εκεί που τελειώνουν τα λόγια, μένουν οι πράξεις.
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
