Τις τελευταίες ημέρες έγινε γνωστό ότι με νέα νομοθετική ρύθμιση προβλέπονται σημαντικές αυξήσεις στις αποδοχές του Αρχιεπισκόπου και των Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν, οι αυξήσεις αυτές σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν ακόμη και το 95%.
Αμέσως ξεκίνησε η γνωστή συζήτηση.
Άλλοι υποστηρίζουν ότι οι Μητροπολίτες επιτελούν σημαντικό έργο και πρέπει να αμείβονται αξιοπρεπώς.
Άλλοι θεωρούν προκλητικές τις συγκεκριμένες αυξήσεις σε μια τόσο δύσκολη οικονομικά περίοδο.
Προσωπικά, δεν θέλω να σταθώ εκεί.
Δεν είναι θέμα Εκκλησίας.
Δεν είναι καν θέμα προσώπων.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο.
Ζούμε όλοι στην ίδια χώρα;
Γιατί την ώρα που συζητάμε για αυξήσεις που σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζουν το 95%, χιλιάδες συμπολίτες μας μετρούν κάθε ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα.
Νέοι άνθρωποι ξεκινούν τη ζωή τους με μισθούς που μετά βίας καλύπτουν το ενοίκιο.
Οικογένειες προσπαθούν να ανταποκριθούν σε λογαριασμούς, δάνεια, σχολικά έξοδα και καθημερινές υποχρεώσεις.
Συνταξιούχοι αναρωτιούνται κάθε μήνα τι θα αφήσουν πίσω για να πληρώσουν τα φάρμακά τους.
Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, ο μέσος πολίτης ακούει για αυξήσεις της τάξης του 60%, του 80% ή του 95%.
Δεν ξέρω αν οι συγκεκριμένες αυξήσεις είναι δικαιολογημένες.
Δεν ξέρω αν έπρεπε να δοθούν ή όχι.
Ξέρω όμως ότι η εικόνα που δημιουργείται στην κοινωνία είναι προβληματική.
Γιατί κάθε φορά που το κράτος αποφασίζει πού θα διαθέσει χρήματα, στέλνει και ένα μήνυμα.
Και το μήνυμα που λαμβάνουν πολλοί πολίτες σήμερα είναι πως για ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων βρίσκονται πάντα λύσεις, πόροι και περιθώρια.
Για τους ίδιους, όμως, η απάντηση είναι συνήθως διαφορετική.
«Δεν υπάρχουν δυνατότητες».
«Δεν υπάρχουν αντοχές».
«Δεν υπάρχουν χρήματα».
Δεν γνωρίζω αν οι Μητροπολίτες αξίζουν αυτές τις αυξήσεις.
Γνωρίζω όμως ότι ο εργαζόμενος που πληρώνει ενοίκιο, ο συνταξιούχος που μετράει τα κέρματα στο φαρμακείο και η οικογένεια που παλεύει καθημερινά με την ακρίβεια θα δυσκολευτούν πολύ να καταλάβουν γιατί κάποιοι μπορούν να δουν τις αποδοχές τους να αυξάνονται σχεδόν κατά 95%, την ώρα που οι ίδιοι ακούν εδώ και χρόνια ότι «δεν υπάρχουν περιθώρια».
Και κάπου εκεί γεννιέται το ερώτημα.
Τελικά ζούμε όλοι στην ίδια χώρα ή κάποιοι ζουν σε μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα;
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
