Η 36χρονη Νινόν Μαυράκη από τη Ραφήνα ζει τα τελευταία χρόνια στο Άλκμαρ της Ολλανδίας. Η απόφαση να φύγει από την Ελλάδα ήρθε λίγο πριν κλείσει τα 26, σε μια περίοδο που ένιωθε πως δεν υπήρχαν προοπτικές για εκείνη εδώ.
«Έβλεπα ότι η καριέρα μου δεν μπορούσε να ανθήσει στην Ελλάδα και δεν ήθελα να φτάσω 30 χρονών, έχοντας πτυχίο και μεταπτυχιακό, και να μην έχω λεφτά να πάω για έναν καφέ ή να πρέπει να βρω μια δουλειά πολύ κατώτερη του πτυχίου μου. Ένιωθα πως είχα φτάσει σε αδιέξοδο και ήθελα να ξεφύγω απ’ αυτό».
Πριν πάρει τελικά την απόφαση να φύγει, είχε ήδη περάσει κάποια χρόνια αναζητώντας τον δρόμο της στην Ελλάδα. Σπούδασε στην Πάτρα με εξειδίκευση στη θαλάσσια βιολογία. Η καθημερινότητά της τότε ήταν «μάλλον μονότονη», γεμάτη αιτήσεις για διδακτορικά, προετοιμασία φακέλων και μια διαρκή αναζήτηση ευκαιριών. Όμως οι θέσεις που την ενδιέφεραν δεν πρόσφεραν μισθό.
«Όταν συνειδητοποίησα ότι θα έπρεπε να κάνω διδακτορικό χωρίς μισθό, κατάλαβα πως έπρεπε να φύγω». Έτσι, μετακόμισε στο Βέλγιο για το διδακτορικό της και αργότερα η ζωή την οδήγησε στην Ολλανδία για πιο προσωπικούς λόγους, καθώς εκεί γνώρισε τον σύζυγό της.
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά –τέσσερα στο Βέλγιο και έξι στην Ολλανδία– θυμάται αυτό που τη φόβιζε περισσότερο στην αρχή πριν φύγει. Ήταν η απόσταση από τους δικούς της ανθρώπους – ένας φόβος που τελικά επιβεβαιώθηκε. «Η φυσική απόσταση σε αποξενώνει και καμιά φορά σου στοιχίζει και φιλίες», παραδέχεται, ενώ η μοναξιά των πρώτων μηνών υπήρξε έντονη. Έθεσε τότε ένα προσωπικό όριο: «Είπα πως, αν μέσα σε έναν χρόνο ήμουν πραγματικά δυστυχισμένη, θα επέστρεφα». Αυτό λειτούργησε σαν πρόκληση και της έδωσε δύναμη να επιμείνει.
Ωστόσο η απόσταση δεν έπαψε να αφήνει το αποτύπωμά της στην καθημερινότητά της, ιδιαίτερα τώρα που έχει δημιουργήσει τη δική της οικογένεια. Η έλλειψη υποστήριξης με τα παιδιά και η προσπάθεια να διατηρήσει την ελληνική γλώσσα και τις παραδόσεις βαραίνουν κυρίως την ίδια. Ταυτόχρονα, η απόσταση δυσκολεύει και τη σχέση των παιδιών με τους παππούδες. «Το να κρατήσω ζωντανές τις ελληνικές παραδόσεις και να τις περάσω στα παιδιά μου βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σ’ εμένα. Το να μεγαλώνεις τα παιδιά σου ουσιαστικά χωρίς αυτό το υποστηρικτικό περιβάλλον δεν είναι εύκολο. Επίσης, το να χτίσουν οι δικοί μου μια εξ αποστάσεως σχέση με τα εγγόνια τους, όταν αυτά δεν μιλάνε ακόμα πολύ καλά ελληνικά, γίνεται ακόμα πιο δύσκολο. Αυτό είναι με έναν τρόπο το τίμημα της επιλογής μου να φύγω στο εξωτερικό».
Και κάποιες φορές, η απόσταση δεν σημαίνει μόνο δυσκολίες στην καθημερινότητα, αλλά και στιγμές που χάνονται για πάντα. «Δεν κατάφερα να είμαι στην κηδεία κανενός από τους παππούδες μου», λέει, αναγνωρίζοντας πως κάποια πράγματα απλώς πρέπει να τα αποδεχτείς.
Ωστόσο, δηλώνει χαρούμενη που γέννησε τα παιδιά της στην Ολλανδία. Όπως επισημαίνει, «Εδώ το σύστημα είναι πιο προσανατολισμένο στον φυσικό τοκετό, πολλές γυναίκες επιλέγουν να γεννήσουν στο σπίτι τους, ενώ η νοσηλεία είναι απαραίτητη μόνο αν κάτι δεν πάει καλά. Δεν γέννησα στο σπίτι, αλλά και πάλι η εμπειρία μου ήταν πολύ πιο προσωπική σε σχέση με αυτήν φίλης που γέννησε στην Ελλάδα».
Η ζωή στο εξωτερικό αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο χτίζονται οι ανθρώπινες σχέσεις. «Έχω μόνο μία Ελληνίδα φίλη εδώ, την οποία γνωρίζω από το πανεπιστήμιο στην Πάτρα. Κατά τα άλλα, δεν αναζητώ απαραίτητα νέες φιλίες και ειδικά με Έλληνες, αλλά περισσότερο με ανθρώπους που βρίσκονται σε παρόμοια φάση ζωής μ’ εμένα, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους. Δεν είναι πάντα εύκολο να δημιουργήσεις νέες σχέσεις. Πέρα από τον σύζυγό μου, που είναι Ολλανδός και αποτελεί την πιο δυνατή και ουσιαστική μου σχέση, έχω και φίλες με τις οποίες μοιραζόμαστε πολλά κοινά βιώματα, για παράδειγμα είμαστε μαμάδες, παντρεμένες με Ολλανδούς αλλά δεν είμαστε από εδώ».
Παράλληλα με την οικογενειακή ζωή και τον κοινωνικό περίγυρο, το εξωτερικό τής άνοιξε και σημαντικές επαγγελματικές προοπτικές. Η έρευνά της στον τομέα των θαλάσσιων κατασκευών ανανεώσιμης ενέργειας βρίσκει πεδίο ανάπτυξης στο εξωτερικό, κάτι που, όπως σημειώνει, δεν θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα. «Εδώ παίρνουμε πολύ καλές χρηματοδοτήσεις για ερευνητικά προγράμματα, είτε από το κράτος είτε από την ΕΕ είτε από ιδιωτικές εταιρείες. Δεν μπορώ να συγκρίνω άμεσα τη δουλειά που κάνω εδώ με την Ελλάδα, καθώς η ειδικότητά μου δεν θα είχε εφαρμογή εκεί – ειδικεύομαι στην έρευνα κατασκευών ανανεώσιμης ενέργειας στη θάλασσα και στην εκτίμηση των επιπτώσεών τους στο θαλάσσιο περιβάλλον. Προφανώς, τέτοιες κατασκευές δεν υπάρχουν στην Ελλάδα».
Η ζωή στο εξωτερικό επηρεάζει και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς την ταυτότητά του. «Θεωρώ πως όσο περισσότερο μένω στο εξωτερικό, τόσο πιο πολύ Ολλανδή γίνομαι και, αντίστοιχα, λίγο λιγότερο Ελληνίδα. Παρ’ όλα αυτά, δε νιώθω 100% Ολλανδή…Το αίσθημα ότι δεν ανήκεις ουσιαστικά πουθενά είναι πολύ δύσκολο, αλλά μαθαίνεις να ζεις μ’ αυτό, και θεωρώ ότι το βιώνουν όλοι όσοι φεύγουν από τη χώρα τους».
Αυτή η εσωτερική μετατόπιση επηρεάζει αναπόφευκτα και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται πλέον την ίδια την έννοια της πατρίδας. «Η χώρα μου δεν μπορούσε να με κρατήσει», λέει. «Οι Έλληνες είμαστε πολύ περήφανος λαός – για την κληρονομιά μας και για όσα κατάφεραν οι πρόγονοί μας. Και αυτή η περηφάνια είναι που κάνει την Ελλάδα πατρίδα μας. Για την Ελλάδα τού σήμερα, όμως, προσωπικά δεν είμαι περήφανη. Αυτό με έκανε να φύγω για το εξωτερικό. Η χώρα μου δεν μπορούσε να με κρατήσει εφόσον δεν μου πρόσφερε όσα ήθελα. Κι έτσι η έννοια της πατρίδας έχασε μεγάλο μέρος της βαρύτητάς της για μένα».
Παρά τις αλλαγές αυτές, η ζωή της σήμερα έχει βρει τη δική της ισορροπία και η Νινόν δηλώνει ικανοποιημένη. «Είναι κάτι παραπάνω απ’ αυτό που φανταζόμουν». Δεν σκοπεύει να επιστρέψει μόνιμα στην Ελλάδα, αν και μια ανησυχία παραμένει: οι γονείς της μεγαλώνουν και εκείνη δεν είναι εκεί.
Ίσως γι’ αυτό, έπειτα από τόσα χρόνια μακριά, έχει επαναπροσδιορίσει και το τι σημαίνει για την ίδια πετυχημένη ζωή.
«Να ακολουθείς τα όνειρά σου και να τολμάς να προχωράς μπροστά, ακόμα κι αν αυτό φαντάζει τρομακτικό».
Κι αν γύριζε τον χρόνο πίσω, θα το έκανε ξανά; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: «Ναι, ναι και πάλι ναι».
athensvoice.gr
