Eδώ και δύο χρόνια βλέπουμε από μακριά τις ανασκαφές που γίνονται κατά μήκος του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας.
Σωστικές Ανασκαφές στα πλαίσια του έργου διευθέτησης/οριοθέτησης του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα έργο που γίνεται με την λογική της μετατροπής του ποταμού σε ένα κανάλι απορροής υδάτων.
Είναι ένα έργο που θα αυξήσει τον πλημμυρικό κίνδυνο για την Ραφήνα καθώς το ποτάμι μετατρέπεται σε αγωγό με τσιμεντένιες όχθες ή όχθες οριοθετημένες από σαρζανέτια.
Το ακόμα πιο επικίνδυνο είναι πως οι φυσικές πλημμυρικές περιοχές του ποταμού στην διασταύρωση Ραφήνας, στην Αρίωνος, στην Πετρέζα παύουν να υπάρχουν.
Είναι ένα έργο που δεν μπορεί να το συλλάβει κάποιος λογικά σκεπτόμενος ανθρώπινος νους.
Και μέσα σε όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά είχαμε και τις σημαντικές αρχαιολογικές ανασκαφές κατά μήκος του ποταμού στα πλαίσια του έργου.
Ένα απίστευτο παλίμψηστο αποκαλύφθηκε σιγά-σιγά με την δουλειά των αρχαιολόγων.
Αρχαιολογικές θέσεις που καλύπτουν ένα απίστευτο εύρος που ξεκινούν από τα νεολιθικά χρόνια και φτάνουν έως τα βυζαντινά.
Οι ανασκαφές αυτές είναι κατά κύρια λόγο σωστικές.
Δεν ξέρουμε αν θα σωθεί κάτι από όλα αυτά.
Το σίγουρο είναι πως ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ραφήνας καταστρέφεται “Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ…..”.
Οι αρχαιολόγοι έκαναν και κάνουν ό,τι μπορούν…
Αλλά, δυστυχώς, είμαστε όλοι τόσο λίγοι….
Το μεγάλο έργο της ανάδειξης της πολιτιστικής και περιβαλλοντικής κληρονομιάς της Ραφήνας θυσιάζεται στον βωμό του χρήματος.
Το απίστευτο είναι πως ακόμα και η αρχική αρχιτεκτονική μελέτη του έργου (πράγματι, υπήρχε και αρχιτεκτονική μελέτη για το έργο) προέβλεπε την ανάδειξη των αρχαιοτήτων, αν προέκυπταν κατά τα έργο.
Η μελέτη αυτή προέβλεπε ακόμα και την δημιουργία χώρων αναψυχής και ξεκούρασης κατά μήκος του ποταμού.
Στο ξέφωτο της Διασταύρωσης τα σχέδια είχαν προβλέψει την δημιουργία χώρου για την περιβαλλοντική εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση.
Είμαστε πραγματικά όλοι τόσο μικροί και τόοσ ασήμαντοι…
Το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη “Τα Τείχη” περιγράφει ανάγλυφα το αδιέξοδο της περιβαλλοντικής και αντιπλημμυρικής θωράκισης της Ραφήνας:
“Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω”
Αντώνης Λαζαρής
