Δεν είναι η πρώτη φορά. Και δυστυχώς, κανείς πλέον δεν μπορεί να πει πως πρόκειται για «ατυχία». Η Λεωφόρος Φλέμινγκ στη Ραφήνα έχει μετατραπεί εδώ και χρόνια σε έναν δρόμο καθημερινού κινδύνου, με τα τροχαία ατυχήματα να επαναλαμβάνονται με ανησυχητική συχνότητα και τους κατοίκους να ζουν με τον φόβο ότι κάποια στιγμή θα θρηνήσουμε ακόμη περισσότερα θύματα.
Το τελευταίο διάστημα, τα περιστατικά διαδέχονται το ένα το άλλο. Συγκρούσεις οχημάτων, μηχανές που εκτρέπονται, οδηγοί εγκλωβισμένοι στην κίνηση και τραυματισμοί που από τύχη δεν εξελίχθηκαν σε τραγωδίες. Η εικόνα μιας πόλης που «κολλάει» καθημερινά πάνω σε έναν δρόμο που δεν αντέχει άλλο την πίεση, επαναλαμβάνεται σχεδόν σε μόνιμη βάση.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο τα ίδια τα ατυχήματα. Είναι η συνολική εικόνα ενός δρόμου που δείχνει να έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τα όριά του. Η αυξημένη κίνηση προς το λιμάνι, οι υψηλές ταχύτητες, οι επικίνδυνες διασταυρώσεις, η ελλιπής οργάνωση σε ώρες αιχμής και οι συνεχείς παρεμβάσεις χωρίς συνολικό σχεδιασμό δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.
Η Λεωφόρος Φλέμινγκ δεν είναι ένας απλός δρόμος της πόλης. Είναι η βασική αρτηρία που ενώνει το λιμάνι, τη Διασταύρωση, τις γειτονιές της Ραφήνας και χιλιάδες καθημερινές μετακινήσεις. Κι όμως, λειτουργεί εδώ και χρόνια σαν μια πρόχειρη λύση που ποτέ δεν εξελίχθηκε μαζί με την ανάπτυξη της περιοχής.
Κάτοικοι της περιοχής μιλούν εδώ και χρόνια για έναν δρόμο που «διχοτομεί» τη Ραφήνα αντί να την εξυπηρετεί. Έναν άξονα όπου καθημερινά συνυπάρχουν βαρέα οχήματα, λεωφορεία, μηχανές, πεζοί και οδηγοί που προσπαθούν να προλάβουν το πλοίο ή να επιστρέψουν σπίτι τους μέσα σε συνθήκες χάους.
Κάθε νέο τροχαίο φέρνει ξανά τις ίδιες συζητήσεις: ποιος φταίει, τι πρέπει να γίνει, ποια λύση καθυστερεί. Όμως οι συζητήσεις δεν αρκούν πια. Η πραγματικότητα στον δρόμο είναι πιο σκληρή από τις ανακοινώσεις και τις υποσχέσεις.
Η Ραφήνα μεγαλώνει, το λιμάνι αποκτά ολοένα μεγαλύτερη επιβάρυνση και ο βασικός οδικός ιστός παραμένει ουσιαστικά ίδιος με πριν από δεκαετίες. Το ζήτημα πλέον δεν είναι πολιτικό ή παραταξιακό. Είναι θέμα ασφάλειας, καθημερινότητας και σεβασμού προς τους ανθρώπους που ζουν και κινούνται στην περιοχή.
Γιατί κάποια στιγμή, η φράση «από τύχη δεν θρηνήσαμε θύματα» δεν θα αρκεί πια.
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι Δημοσιογράφος – Μέλος της ΕΣΗΕΑ
