Η Δημοτική Αρχή Μαραθώνα ονειρεύτηκε να αφήσει εποχή. Και τα κατάφερε. Όχι με φαντασμαγορικά έργα υποδομής, αλλά με έναν πρωτοποριακό συνδυασμό γκρεμισμάτων και καταρρεύσεων, μια αισθητική που θα ζήλευε και ο Σαλβατόρε Νταλί.
Πρώτη πράξη: Γκρεμίζουμε για να φτιάξουμε
Οι κάτοικοι ξύπνησαν ένα πρωί με τον ήχο των μηχανημάτων να κατεδαφίζουν ένα κτήριο σχολείου στο κέντρο της Νέα Μάκρης. Έτσι ξεκίνησε το “μεγάλο όνειρο” της ανέγερσης ενός νέου κτηρίου, που παραμένει όνειρο θερινής νυκτός. Η τέχνη του γκρεμίσματος σε όλο της το μεγαλείο. Αν μη τι άλλο, η κατεδάφιση ολοκληρώθηκε με απόλυτη συνέπεια.
Δεύτερη πράξη: Ένα σχολείο παίζει με τη βαρύτητα και χάνει
Μια ολόκληρη οροφή καταρρέει μέσα σε τάξη του Δημοτικού Σχολείου Βαρνάβα. Μα καμία ανησυχία, ίσως έτσι εγκαινιάζεται η νέα εκπαιδευτική φιλοσοφία των υπαίθριων μαθημάτων. Ποιος είπε ότι η μάθηση πρέπει να περιορίζεται σε τέσσερις τοίχους; Ειδικά όταν αυτοί δεν αντέχουν.
Τρίτη πράξη: Μάθημα επιβίωσης κάτω από τα συντρίμμια
Όταν στο Νηπιαγωγείο του Γραμματικού τμήμα της οροφής “αποχωρεί” χωρίς προειδοποίηση, οι γονείς αναρωτιούνται αν στο ωρολόγιο πρόγραμμα έχει προστεθεί και μάθημα επιβίωσης. Ίσως τελικά η πραγματική εκπαίδευση να είναι η εξοικείωση με την κατάρρευση, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Σαν να μην έφταναν όμως όλα αυτά, σοβαρές καταγγελίες για ελλείψεις και προβλήματα στη λειτουργία σχολικών μονάδων του δήμου έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα. Εκπαιδευτικοί και γονείς καταγγέλλουν σοβαρά προβλήματα – ηλεκτρολογικά, θέρμανσης, υποδομών και υγιεινής – αφήνοντας μαθητές και εκπαιδευτικούς σε συνθήκες που θυμίζουν μάθημα επιβίωσης.
“Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις μας, έγγραφες και προφορικές, δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση, καμία πρόβλεψη, καμία ενημέρωση και ο Θεός μαζί μας!” τονίζουν οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς, αποτυπώνοντας με ένταση την αγωνία και την απογοήτευσή τους.
Τέταρτη πράξη: Το κοινό παρακολουθεί
Και κάπως έτσι γράφεται η ιστορία. Όχι με έργα που χτίζουν, αλλά με έργα που γκρεμίζονται. Όχι με εγκαίνια, αλλά με σκόνη και κορδέλες αποκλεισμού. Κάποτε οι ηγέτες άφηναν πίσω τους δημιουργία. Σήμερα, κατά την άποψή μας, ο δήμαρχος και η δημοτική αρχή αφήνουνπαρακμή και οι πολίτες συνηθίζουν στο “λίγο” και στο “πρόχειρο”.
Και το κοινό; Στην πρώτη σειρά. Με σταυρωμένα χέρια και μνήμη επιλεκτική, παρακολουθεί τις καταρρεύσεις σαν να μην υπήρξε ποτέ η στιγμή της ψήφου. Αγανακτεί, σχολιάζει, αναστενάζει, αλλά μέχρι εκεί. Ούτε ένα μικρό δάχτυλο δεν σηκώνεται. Τύψεις; Όχι. Η ευθύνη βαραίνει τη διοίκηση, αλλά η ανοχή των θεατών παραμένει αδιαμφισβήτητη.
Τι να πει κανείς; Η λέξη “ΝΤΡΟΠΗ” ίσως είναι μικρή.Μα η “ΣΙΩΠΗ” είναι μεγαλύτερη.Η ουσία δεν είναι η καταγγελία, είναι η λογοδοσία. Και όσο οι πολίτες παραμένουν θεατές, η παράσταση συνεχίζεται.
Γιατί το πιο γερό “έργο” που χτίζεται διαχρονικά δεν είναι τα κτήρια, είναι η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.
Σπύρος Παππάς
Πολίτης Μαραθώνα
