Κάθε Ιούνιο, Ιούλιο και κάθε καλοκαίρι η Ραφήνα ζει την ίδια πραγματικότητα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, συνέβαινε πάντα το ίδιο…
Οι δρόμοι γεμίζουν αυτοκίνητα, οι ουρές φτάνουν μέχρι τη Λεωφόρο Μαραθώνος, οι κάτοικοι δυσκολεύονται ακόμη και να επιστρέψουν στα σπίτια τους και οι ταξιδιώτες προσπαθούν μέσα σε ένα κυκλοφοριακό χάος να προλάβουν το πλοίο τους ή να φύγουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα από το λιμάνι. Είναι μια εικόνα που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και δυστυχώς, αντί να βελτιώνεται, γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη.
Η φετινή καλοκαιρινή περίοδος δείχνει από τις πρώτες κιόλας ημέρες ότι η πίεση θα είναι ακόμη μεγαλύτερη. Τα αυξημένα ακτοπλοϊκά δρομολόγια, οι σχεδόν ταυτόχρονες αφίξεις και αναχωρήσεις πλοίων, αλλά και η συνεχώς αυξανόμενη επιβατική κίνηση δημιουργούν μια κατάσταση που οι υπάρχουσες υποδομές της Ραφήνας αδυνατούν πλέον να εξυπηρετήσουν.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.
Δεν φταίνε τα πλοία, οι πλοιοκτήτες ναι. Ούτε φυσικά φταίνε οι ταξιδιώτες που επιλέγουν το λιμάνι της Ραφήνας για να φτάσουν στα νησιά. Το πρόβλημα είναι ότι το λιμάνι εξελίσσεται και μεγαλώνει, ενώ η πόλη παραμένει σχεδόν η ίδια. Οι δρόμοι είναι οι ίδιοι εδώ και δεκαετίες, οι έξοδοι παραμένουν περιορισμένες, οι χώροι στάθμευσης δεν επαρκούν και κάθε καλοκαίρι ζητάμε από τις ίδιες υποδομές να εξυπηρετήσουν πολλαπλάσιο αριθμό οχημάτων και επιβατών.
Τις τελευταίες ημέρες άνοιξε ξανά η συζήτηση με αφορμή την πίεση που δημιουργείται στο λιμάνι και την επιστολή της δημάρχου Ραφήνας – Πικερμίου προς το Υπουργείο Ναυτιλίας. Είναι θετικό ότι το πρόβλημα αναδεικνύεται θεσμικά. Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς. Οι επιστολές από μόνες τους δεν λύνουν προβλήματα που συσσωρεύονται εδώ και χρόνια. Αν δεν υπάρξει συνολικός σχεδιασμός για τη λειτουργία του λιμανιού και τις υποδομές που το συνοδεύουν, το επόμενο καλοκαίρι θα γράφουμε ακριβώς τα ίδια.
Και το ερώτημα πλέον δεν αφορά μόνο τη Ραφήνα. Αφορά το ίδιο το κράτος. Είναι δυνατόν το δεύτερο μεγαλύτερο επιβατικό λιμάνι της χώρας να συνεχίζει να λειτουργεί με υποδομές που εδώ και χρόνια έχουν ξεπεραστεί από την πραγματικότητα; Είναι δυνατόν να γνωρίζουμε όλοι ότι όταν δύο ή τρία πλοία φτάνουν ή αναχωρούν σχεδόν ταυτόχρονα ολόκληρη η πόλη παραλύει και να μην υπάρχει μια ουσιαστική λύση;
Η αλήθεια είναι ότι οι κάτοικοι της Ραφήνας έχουν κουραστεί να ζουν τις ίδιες καταστάσεις. Όπως έχουν κουραστεί να βλέπουν τα αεροπλάνα να περνούν ασταμάτητα πάνω από τα σπίτια τους χωρίς να αλλάζει τίποτα, έτσι έχουν κουραστεί και να εγκλωβίζονται στους δρόμους της πόλης κάθε φορά που το λιμάνι βρίσκεται στην αιχμή της λειτουργίας του. Και στις δύο περιπτώσεις η απάντηση που λαμβάνουν είναι σχεδόν πάντα η ίδια: «Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά».
Μόνο που αυτή η απάντηση δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι επ’ άπειρον. Γιατί η Ραφήνα δεν είναι μόνο λιμάνι. Είναι μια πόλη όπου ζουν χιλιάδες άνθρωποι, εργάζονται, μεγαλώνουν τα παιδιά τους και έχουν δικαίωμα σε μια στοιχειωδώς λειτουργική καθημερινότητα.
Αν πραγματικά θέλουμε το λιμάνι της Ραφήνας να συνεχίσει να αναπτύσσεται, τότε πρέπει να αναπτυχθούν και οι υποδομές που το στηρίζουν. Διαφορετικά, κάθε καλοκαίρι θα συζητάμε τα ίδια προβλήματα, θα κάνουμε τις ίδιες διαπιστώσεις και θα περιμένουμε από την υπομονή των κατοίκων να καλύψει όσα δεν καλύπτει ο σχεδιασμός της Πολιτείας.
Και δυστυχώς, η υπομονή έχει κι αυτή τα όριά της.
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
