Πριν λίγες μέρες, ο Δημήτρης Νανόπουλος, διακεκριμένος καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου του Τέξας A&M και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών μίλησε, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, για τη θεωρία του πολυσύμπαντος ή των πολλών παράλληλων συμπάντων.
Είπε ότι, τα σύμπαντα, τα οποία χαρακτήρισε “φυσαλίδες της πραγματικότητας” που απαρτίζουν το πολυσύμπαν, είναι δυνατό να βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους αλλά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν.
Όπως υποστηρίζει ο Έλληνας φυσικός, κάθε επιμέρους σύμπαν (μεταξύ αυτών και το δικό μας) μπορεί να έχει τους δικούς του ξεχωριστούς φυσικούς νόμους, που ισχύουν μόνο σε αυτό, ενώ στα άλλα σύμπαντα, οι νόμοι που τα διέπουν, μπορεί να είναι αφάνταστα διαφορετικοί ή και σχετικά παρόμοιοι, έχοντας όμως οπωσδήποτε ως κοινό παρονομαστή τη βαρύτητα.
Το ένα σύμπαν «γεννάει» το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία, όπως είπε, καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου. Δεν απέκλεισε, ότι είναι πιθανά δυνατό να γίνει μετάβαση από το ένα σύμπαν στο άλλο.
Είπε ακόμη, ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις «μεγάλες» διαστάσεις -τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και τέταρτη ο χρόνος- υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά. «Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε» τόνισε χαρακτηριστικά.
Αναφέρθηκε επίσης ιδιαίτερα, στον δικό μας πλανήτη, λέγοντας ότι ο ήλιος κάποτε θα «σβήσει», όμως το σύμπαν μας, που συνεχώς διαστέλλεται, είναι «ανοιχτό», συνεπώς ποτέ δεν θα «πεθάνει», ενώ είναι πιθανό να κάνει «μετάβαση» σε ένα άλλο σύμπαν-φυσαλίδα. Παράλληλα, συμφώνησε με τις εκτιμήσεις άλλων επιστημόνων ότι η Γη αργά ή γρήγορα «δύσκολα θα αντέξει» στα προβλήματά της, γι’ αυτό είναι ανάγκη να προετοιμαστεί η μετοίκηση της ανθρωπότητας σε άλλους πλανήτες.
Τέλος, υπογράμμισε, σχετικά με τη θεωρία του πολυσύμπαντος, ότι μια τέτοια θεωρία έχει νόημα μόνο αν κατορθώσει να αποδειχτεί πειραματικά και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) στην Γενεύη της Ελβετίας.
Και ξαφνικά, πριν προλάβει να “στεγνώσει το μελάνι” η επαλήθευση της θεωρίας του, έρχεται από εκεί που ποτέ δεν φανταζόταν, από το κόμμα του Σύριζα Π.Σ και τις πρόσφατες εξελίξεις του.
Απόδειξη 1η: Στον Σύριζα, τα διάφορα σύμπαντα – οι “μπουρμπουλήθρες της πραγματικότητας” – που τον απαρτίζουν, είναι δυνατό να βρίσκονται είτε πολύ κοντά είτε πολύ μακριά μεταξύ τους αλλά αδυνατούν να επικοινωνήσουν.
Απόδειξη 2η: Κάθε επιμέρους σύμπαν του Σύριζα μπορεί να έχει τους δικούς του ξεχωριστούς φυσικούς νόμους, το δικό του καταστατικό και κανόνες, έχοντας όμως οπωσδήποτε ως κοινό παρονομαστή την έλλειψη πολιτικής βαρύτητας.
Απόδειξη 3η: Τα προβλήματα δημοκρατικής λειτουργίας έχουν λάβει τέτοιες διαστάσεις, όπου οι κλασσικές 4 (μήκος, πλάτος, ύψος και χρόνος) δεν φτάνουν και είναι βέβαιο ότι έχουν προστεθεί και άλλες νέες, τις οποίες σταδιακά θα αντιλαμβανόμαστε.
Ίσως, το μόνο πράγμα που παραμένει θολό και αδιευκρίνιστο είναι η κατάσταση λειτουργίας του Μεγάλου Επιταχυντή στο κέντρο πυρηνικών ερευνών Syriza/CERN ο οποίος προς το παρόν …σέρνεται!
- Ο Θανάσης Χαλιώτης είναι Μέλος Κ.Ε Σύριζα Π.Σ
Πηγή: Εφημερίδα Polis
