Υπάρχουν μέρες που στη Ραφήνα, την Αρτέμιδα, ακόμη και σε περιοχές του Πικερμίου, δεν χρειάζεται να κοιτάξεις τον ουρανό για να καταλάβεις ότι περνά αεροπλάνο. Το ακούς. Και το ξανακούς. Και λίγο μετά το ξανακούς.
Για πολλούς κατοίκους, ο θόρυβος από τις συνεχείς πτήσεις προς και από το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» έχει πάψει να είναι μια περιστασιακή ενόχληση. Έχει μετατραπεί σε κομμάτι της καθημερινότητας. Σε μια πραγματικότητα που επηρεάζει την ξεκούραση, την εργασία από το σπίτι, την τηλεόραση, ακόμη και μια απλή συζήτηση στο μπαλκόνι.
Δεν είναι λίγες οι φορές που το θέμα έχει φτάσει σε δημοτικά συμβούλια, συλλόγους κατοίκων και δημόσιες παρεμβάσεις. Τα τελευταία χρόνια οι διαμαρτυρίες έχουν αυξηθεί, με κατοίκους να κάνουν λόγο για αεροσκάφη που περνούν σε πολύ χαμηλό ύψος και με συχνότητα που δεν θυμίζει παλαιότερες εποχές.
Η συζήτηση δεν είναι καινούργια. Από το 2004 ακόμη, δημοσιεύματα κατέγραφαν τις αντιδράσεις κατοίκων της Λούτσας (Αρτέμιδας) για τις αεροπορικές διαδρομές και τη χρήση των διαδρόμων του αεροδρομίου.
Σήμερα όμως το πρόβλημα μοιάζει πιο έντονο. Οι αεροπορικές μετακινήσεις έχουν αυξηθεί σημαντικά μετά την πανδημία, το αεροδρόμιο καταγράφει συνεχώς υψηλές επιδόσεις στην επιβατική κίνηση και οι περιοχές της Ανατολικής Αττικής βρίσκονται ακριβώς κάτω από βασικούς αεροπορικούς διαδρόμους.
Το παράπονο που ακούγεται πιο συχνά είναι απλό:
«Δεν γίνεται να βλέπεις τηλεόραση χωρίς να ανεβάζεις τον ήχο κάθε λίγα λεπτά».
Η φράση αυτή επαναλαμβάνεται διαρκώς σε αναρτήσεις κατοίκων, σε τοπικά μέσα ενημέρωσης και σε ομάδες κοινωνικής δικτύωσης.
Από την άλλη πλευρά, το αεροδρόμιο έχει εγκαταστήσει σύστημα παρακολούθησης θορύβου με σταθερούς και κινητούς σταθμούς μέτρησης, υποστηρίζοντας ότι καταγράφει και αξιολογεί συνεχώς τις επιπτώσεις των πτήσεων στις κατοικημένες περιοχές γύρω από τις αεροπορικές διαδρομές.
Το ερώτημα όμως παραμένει:
Αρκεί η καταγραφή;
Γιατί για τον κάτοικο που ακούει ένα αεροσκάφος κάθε λίγα λεπτά πάνω από το σπίτι του, το ζήτημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι ζήτημα ποιότητας ζωής.
Είναι η μητέρα που προσπαθεί να κοιμίσει το παιδί της το μεσημέρι.
Είναι ο εργαζόμενος που κάνει τηλεδιάσκεψη.
Είναι ο ηλικιωμένος που θέλει να καθίσει στο μπαλκόνι του χωρίς να διακόπτεται συνεχώς.
Κανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία του μεγαλύτερου αεροδρομίου της χώρας. Ούτε την ανάπτυξη που έφερε στην Ανατολική Αττική.
Όμως η ανάπτυξη δεν μπορεί να σημαίνει ότι οι τοπικές κοινωνίες θα πρέπει απλώς να συνηθίσουν την επιβάρυνση.
Το θέμα της ηχορύπανσης από τα αεροσκάφη δεν αφορά μόνο την Αρτέμιδα ή τη Ραφήνα. Αφορά ολόκληρη την Ανατολική Αττική και επανέρχεται όλο και συχνότερα στη δημόσια συζήτηση. Πρόσφατα μάλιστα υπήρξαν νέες παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις κατοίκων και φορέων για το ζήτημα.
Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα για μια σοβαρή και ανοιχτή συζήτηση.
Με πραγματικά στοιχεία.
Με μετρήσεις.
Με διαφάνεια.
Και κυρίως με σεβασμό στους ανθρώπους που ζουν κάθε μέρα κάτω από τις διαδρομές των αεροσκαφών.
Γιατί άλλο να ζεις κοντά σε ένα αεροδρόμιο.
Και άλλο να αισθάνεσαι ότι το αεροδρόμιο βρίσκεται συνεχώς πάνω από το κεφάλι σου.
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
